Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Wie is...

Wie is wie?

Hoe definieer je jezelf naar de buitenwereld toe?

Zoals je je voelt?
Zoals je vrienden je zien? Of misschien je vijanden?
Zoals je wilt dat je lezers je zien?

De stand van zaken nu is dat ik al een aardig eindje van wat "het leven" heet erop heb zitten.
Ik hoef me niet mooier voor te doen, want zo ben ik niet.
Neem me maar zoals ik ben, zoals jíj me wilt zien.
Met al m'n ups en downs.

Ik had gedacht dat ik in de loop der jaren wat minder idealistisch zou worden, wat rustiger, wat minder verontwaardigd als ik voor de zoveelste keer stond tegenover onrecht.
Maar het schiet niet op.

Inwendig ben ik een stuk rustiger, maar ik ga ook rechter op m'n doel af. Zeg duidelijker wat ik denk, heb niet altijd zin om iets in een mooi papiertje te verpakken omdat een ander een cadeautje wat makkelijker aanpakt. Ik vind soms zelfs dat een ander gewoon naar mij moet luisteren, omdat ik wat te zeggen heb. Anders hou ik gewoon m'n mond, ja toch?
Dus er zijn mensen die vinden dat ik wat te nadrukkelijk mijn mening poneer. Dat zijn vooral mensen met een groot ego. Da's lastig, zo'n ego.

Ik luister graag, ook al zou je dat soms niet zeggen.
Ik wil me graag vrij voelen.
Ik leer dolgraag.

Dat was vroeger op school, en later op de universiteit, toen ik het lef had om als eerstejaars psychologiestudentje naar de beruchte Professor Prick te stappen en te zeggen dat ik de colleges van medicijnen wilde bijwonen, àllemaal, maar dat ik dat niet kon betalen en dus niet zou afstuderen, maar wel al m'n vragen zou stellen die in me opkwamen. Het mocht.
Jaren later had ik m'n bul van klinische psychologie in m'n spijkerbroekzak, en vooral heel veel briefjes van allerlei vakken die ik had gelopen bij medicijnen (neuropsychologen bestonden toen nog niet), pedagogiek, biologie en wat vakken bij sociologie en een jaar engels. Ik was jongste staflid geweest, had jarenlang lesgegeven en geassisteerd bij "methoden en technieken van onderzoek", had een gedegen interne opleiding journalistiek gehad, en wist wat keihard werken was, want naast feesten en studeren moest ik zelf zorgen voor brood op de plank.

"Haal uit elke levensfase wat eruit te halen is" was mijn motto geworden, en zo leefde ik ook.

Ik dacht het wat rustiger aan te doen toen ik moeder werd.
Dat lukte ook, een jaartje of zo.
Mede dankzij m'n oma die 7 kinderen had opgevoed, waaronder een ernstig chronisch zieke man die na 33 jaar plotseling in haar armen stierf. Ze vertelde graag, vooral over haar ervaringen als moeder en ik was een prima leerling.
Dat jaar was mijn jaar van mijmeringen, genieten van alles wat ik zag en hoorde, en me bewust worden van het feit dat ik de rustige leeuwin in het gras onder de boom was, met mijn jonkie vlakbij, klaar om bij het minste of geringste voor mijn jong op te komen.

Na dat jaar was het voorbij met de uiterlijke rust.
Ik kreeg een flinke stapel kinderen, allemaal uiterst gewenst, en kon het nog makkelijk aan ook. Het leven lachte me toe en obstakels nam ik met opgeheven hoofd, want die hoorden erbij.
Het lukte me zelfs hier en daar te werken, waarbij hier op de faculteit medicijnen was en daar als vertaalster, schrijfster en van alles en nog wat.
Totdat ik op een mooie zomermiddag thuis kwam en een oppas vond die een beker melk rondreed op een legotrein in een uiterste poging de oudste zoon een slok van het witte vocht in zijn keel te laten gieten. Zij vloog eruit, en de melk in de gootsteen, want die weigerde hij stelselmatig al zolang hij leefde.

Het was een goede keuze mijn vaste dienstverband aan de wilgen te hangen.
De verrassing in het leven was voor mij niet het aantal kinderen (daar ben je zelf immers bij), maar de extraatjes die ze meebrachten: autisme spectrum stoornissen, ADHD, dyslexie. Eén bleek zelfs klassiek autisme te hebben.
Dat ik psycholoog was was wel handig, want mijn kennis en observatievermogen in combinatie met een flinke dosis creativiteit, bovenop de kennis van m'n oma over hoe je een groot gezin op een prettige manier door het leven laat gaan, was een prima basis om het allemaal toch in de vingertjes te houden. Want van enige medewerking van het professionele circuit was geen sprake.

Dat mocht ook niet verwacht worden. De term "autisme spectrum syndroom" bestond helemaal niet, ADHD dacht ik ook niet, en moeders waren in de ogen van de consultatiebureau arts die wij bezochten gewoon domme ganzen die zeker niet in staat waren goed te zien dat er wat met de kinderen aan de hand was.
Ik heb dus de lijdensweg gelopen van "maakt u zich toch niet zo bezorgd", "je bent een slechte moeder je moet strenger zijn" en "je wilde ze toch zelf, dan redt je jezelf maar."

Dat laatste vond ik overigens prima advies. Laat ik het zo stellen, anderen hebben later veel kunnen doen met wat ik met al m'n intuïtieve en geschoolde kennis heb ontwikkeld om kinderen met dit soort aandoeningen te laten groeien en plezier in het leven te laten hebben.

De school van onze klassieke autist weigerde hem door te sturen naar het speciaal onderwijs.
Alle inclusionisten en onderwijsbezuinigingsfanaten die dit hier lezen kan ik vertellen hoe het is als een kind ondersteuning op school nodig heeft en het niet krijgt.
De vriendelijk lijkende glimlach en de starre houding van de twee meter lange schooldirecteur zullen me tot in de dood blijven achtervolgen. Hopelijk heb ik dezelfde werking op hem gehad. Hij bestond het om glashard te liegen dat het echt niet zijn idee was geweest mijn zoon thuis te onderwijzen, maar mijn uiterste wens. Over de andere vreemde escapades van het normale directeurschap maar niet te spreken. Zijn ego was belangrijker dan het welzijn van de kinderen.

In de jaren erna ben ik veel soortgenoten van hem tegengekomen, zowel man als vrouw. Mensen bij wie het eigen gelijk belangrijker was dan een goede diagnose en aanpak. Als boeddhist kan ik alleen maar zeggen dat ze hun sporen hebben achtergelaten, dat ik altijd heb geprobeerd van mijn eigen fouten en die van anderen te leren en dat ik hen hun eigen karma van harte gun.
Als wetenschapper wil ik stellen dat elke zogenaamde professionele werker in de gezondheidszorg en in het onderwijs een jaarlijks functioneringsgesprek moet krijgen, waarbij hun leerlingen, cliënten, slachtoffers en hun begeleiders een grote inbreng moeten hebben. Zo krijgen de goeden ook eens een keer de pluim die ze verdienen en de anderen de kans bijgestuurd te worden. Alsof dat wat uitmaakt, hoor ik een aantal lezers denken. Niet altijd, maar zo bied je meer mensen de kans zich te verbeteren en krijgen diegenen die niet goed functioneren wat minnetjes in hun dossier. Ik raad aan bij drie minnetjes tot ontslag over te gaan.
Diegenen die de drie plusjes niet halen moeten verplicht worden een vol jaar bij ouders in de leer te gaan en zich ook op andere vlakken te laten bijscholen.

Mijn kinderen zijn inmiddels bijna allemaal volwassen. In leeftijd dan.
Mooie mensen, die opkomen voor anderen als ze het nodig vinden.
Het zijn nooit sleutelkinderen geweest, zoals sommige kinderen hier in de buurt, die mijn deur gelukkig wel gewoon open vonden.
Ik voel me bevoorrecht dat ik mezelf feministisch en geëmancipeerd genoeg voelde om de keuze te maken tussen het moederschap en een glanzende carrière. Mijn opleiding is absoluut geen weggegooid geld geweest, zoals sommige politici aanvoeren als ze vrouwen met een opleiding aan het werk willen zien.
Ik heb mijn kinderen zelf opgevoed en daarmee de maatschappij kostbare opvang, therapieën, begeleiding en zelfs opname in een psychiatrische inrichting bespaard.
Dat is nogal wat.

Het uitzicht op een leeg nest komt steeds dichterbij.
Want begeleid wonen moet voor iedereen die woonondersteuning nodig heeft mogelijk zijn, vanwege het zo volledig mogelijk participeren in de maatschappij. Anders moet je ook niet willen dat ze werken; voor wat hoort wat. Of gebruikt deze regering mensen gewoon?

Het lijkt me heerlijk na zo'n druk leven wat van m'n dromen te realiseren.
Meer dan 25 jaar ben ik niet op vakantie geweest, behalve een paar dagtripjes met sommige kinderen naar de zee.
Ik ben dol op de zee, zou er graag willen wonen.
Ben dol op de bergen en vraag me af of ik ooit in de gelegenheid ben de droomreis naar het basiskamp op de Mt. Everest en een tocht naar de top van de Kilimanjaro te maken.
Ik zou graag een autismehuis willen starten, met diverse functies. Of een mantelzorghuis.
Ik denk niet dat ik m'n dromen kan realiseren, want het geld is er gewoon niet.

Leven als moeder van een groot gezin en full-time mantelzorger levert hier maatschappelijk in Nederland niets op.
Wel het idee van een mantelzorgerregister met een daaraan verbonden pensioen. Want eigenlijk vind ik dat ik best wat heb verdiend na al deze jaren intensief werk, letterlijk 20 uur per dag. (Ja, ik heb weinig slaap nodig).
En het idee dat fulltime mantelzorgers spontaan elk jaar een mantelzorgcompliment op de mat moeten krijgen. Ik had zelf immers geen tijd om het aan te vragen. En met mij zovele anderen die zorgen voor iemand die het niet zelf kan regelen.

De toevoeging aan mijn leven in positieve zin komt van mijn gezin en vrienden.

De maatschappij meent zich te kunnen veroorloven op me neer te kijken.
Als thuiszorgende moeder heb ik in de ogen van haar leden geen werkervaring opgedaan en ben het niet waard een goede baan te krijgen. Men meent dat ik niet mee hoef te tellen. Hoe vaak ik de afgelopen jaren heb gehoord: "U bent maar de moeder" is niet meer te tellen. Het aantal keren dat ze terug moesten komen op dat kleine zinnetje is bijna even groot.

Mijn activiteiten van de afgelopen jaren mogen dan niet hebben bijgedragen aan de gezinskas, ze hebben wel bijgedragen aan de vaardigheden de me mede maken tot de mens die ik nu ben.

Onlangs heb ik een deel van mijn oude bezigheden weer opgenomen.
Het bevalt me prima weer werkzaam te zijn als journalist en mede een krant te runnen. Mogelijk is deze recente werkervaring in de nabije toekomst voldoende om een baan als volwaardig journalist te verwerven.

Ik blijf me inzetten voor diegenen die door de maatschappij (waar ze deel van uitmaken) en de politiek terzijde worden geschoven. Ik blijf me verzetten tegen opgedrongen visies die het menszijn van anderen degraderen.
Iedere mens moet, binnen het kader van redelijke en menswaardige wetten, in staat worden gesteld de mens te zijn die men wil zijn of kan zijn. Dat wil ook zeggen dat mensen die geen behoefte hebben aan intensieve interactie of die zich niet kunnen handhaven in het sociale leven, dat door de meerderheid wordt bepaald, niet gedwongen worden tot participatie.

Als vrijheidslievende ziel voel ik me in Nederland niet meer thuis.
De wijze waarop gesproken wordt over jongeren vindt ik onjuist en ondermijnend voor de toekomst.
Het feit dat respect wordt gezien als iets wat kan worden afgedwongen en niet meer hoeft te worden verworven vind ik één van de signalen van een verschralende maatschappij waarin gelijkwaardigheid van mensen blijkbaar niet meer bestaat en niet meer hoeft te worden nagestreefd.
Ik ben het gemanipuleer van mensen om de eigen doeleinden te bereiken en het eigen gelijk te bewijzen ten koste van anderen meer dan zat.

Dat politiek niet meer over mensen gaat, maar over centen, ten koste van de zwakkeren in onze maatschappij en dat politici blijkbaar iedereen vrijelijk kunnen beledigen zonder enige vorm van consequentie gaat er bij mij niet in.

Als boeddhist vind ik dat compassie en zorg een centrale eigenschap moet zijn van iedere mens.

Oh, en ik vind dat elk Tweede Kamerlid zich eerst moet kwalificeren voor zijn of haar taak.
Ik weet nl. waar ik over praat. U ook?

Sorry dat ik de laatste tijd nogal vaak twitter over de situatie in Tibet.
Maar het uitvagen van een goede cultuur vind ik niet alleen in Nederland niet kunnen, maar zeker ook niet in andere landen.

Zo ben ik.
En nog heel veel meer.


.





.













0 comments:

Een reactie posten

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |