2.3.13




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

In het ziekenhuis

Daar lag hij.

Verband groezelig om zijn hoofd dat rustte op een bebloed kussen.
Operatiejasje half open, als een vod hangend om hem heen.

Zuurstof rustend op zijn schouders, niet in zijn neus.
Infuus op allerlaagste stand.
Pleisters half los.

De moltons van de OK aan zijn voeten, verfrommeld.
Een onderlaken nog dwars over het bed, op de grond hangend.

In zijn status geen notities van controles.

In de 3 uur dat hij op de afdeling was had hij, sinds zijn terugkomst, geen verpleegster gezien.
Vreemd, want hij moest langer op de verkoeverkamer blijven omdat zijn hartactie steeds afnam en wegviel. Je zou verwachten dat er toch iets van controle zou zijn.

Pas tegen etenstijd kwam er even een verpleegster binnen.
"Ik help U wel met omkleden als ik straks terug ben van het eten", en weg was ze.

Het eten van verpleegkundigen valt waarschijnlijk onder de CAO, want er wordt nauwkeurig op toegezien dat er dan niet wordt gewerkt.
Dat had ik eerder op de dag al gemerkt toen ik nog steeds niet had gehoord of de operatie was geslaagd en ik uiteindelijk maar zelf naar het ziekenhuis belde. "Belt U na de lunch maar terug", kreeg ik te horen.

Toen ik na de lunch belde, kreeg ik een verpleegster die van niets wist en pas nadat ik zei: "Hij had al bijna drie uur geleden weer terug moeten zijn, dan is er vast iets ernstigs aan de hand.", was ze iets toeschietelijker.


Inmiddels ligt hij er iets netter bij.
De truc met de infuuszak door de mouw en dan de arm erna, die ken ik nog van vroeger toen ik zelf onder keurig rechtgetrokken lakens en dekens met nette haren de ziekenhuiskamer inkeek.
Dus heb ik hem maar in een pyjama geholpen, tot grote verbazing van de verpleegster die een uurtje later even langskwam.
De moltons werden van het bed gehaald en na nadrukkelijk vragen werd een schoon kussensloop gepakt.

Het verband hangt nog steeds op half zeven, de zuustofslang is met drie stukken tape op zijn wang geplakt, het infuus is er uit.

De mevrouw van de cathering brengt een kopje koffie en noteert het zorgvuldig.
Ze maakt een onmisbaar praatje.

Onbetaalbare aandacht.















0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |