0
comments

2.3.13




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

In het ziekenhuis

Daar lag hij.

Verband groezelig om zijn hoofd dat rustte op een bebloed kussen.
Operatiejasje half open, als een vod hangend om hem heen.

Zuurstof rustend op zijn schouders, niet in zijn neus.
Infuus op allerlaagste stand.
Pleisters half los.

De moltons van de OK aan zijn voeten, verfrommeld.
Een onderlaken nog dwars over het bed, op de grond hangend.

In zijn status geen notities van controles.

In de 3 uur dat hij op de afdeling was had hij, sinds zijn terugkomst, geen verpleegster gezien.
Vreemd, want hij moest langer op de verkoeverkamer blijven omdat zijn hartactie steeds afnam en wegviel. Je zou verwachten dat er toch iets van controle zou zijn.

Pas tegen etenstijd kwam er even een verpleegster binnen.
"Ik help U wel met omkleden als ik straks terug ben van het eten", en weg was ze.

Het eten van verpleegkundigen valt waarschijnlijk onder de CAO, want er wordt nauwkeurig op toegezien dat er dan niet wordt gewerkt.
Dat had ik eerder op de dag al gemerkt toen ik nog steeds niet had gehoord of de operatie was geslaagd en ik uiteindelijk maar zelf naar het ziekenhuis belde. "Belt U na de lunch maar terug", kreeg ik te horen.

Toen ik na de lunch belde, kreeg ik een verpleegster die van niets wist en pas nadat ik zei: "Hij had al bijna drie uur geleden weer terug moeten zijn, dan is er vast iets ernstigs aan de hand.", was ze iets toeschietelijker.


Inmiddels ligt hij er iets netter bij.
De truc met de infuuszak door de mouw en dan de arm erna, die ken ik nog van vroeger toen ik zelf onder keurig rechtgetrokken lakens en dekens met nette haren de ziekenhuiskamer inkeek.
Dus heb ik hem maar in een pyjama geholpen, tot grote verbazing van de verpleegster die een uurtje later even langskwam.
De moltons werden van het bed gehaald en na nadrukkelijk vragen werd een schoon kussensloop gepakt.

Het verband hangt nog steeds op half zeven, de zuustofslang is met drie stukken tape op zijn wang geplakt, het infuus is er uit.

De mevrouw van de cathering brengt een kopje koffie en noteert het zorgvuldig.
Ze maakt een onmisbaar praatje.

Onbetaalbare aandacht.















0
comments




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Dag stalker

Ze bestaan: mensen die altijd moeten winnen, het laatste woord moeten hebben, hun bestaansrecht moeten blijven bewijzen aan anderen, zelfs aan henzelf.

Ze kunnen niet loslaten, waarschijnlijk uit angst in diepe leegheid te vallen en nooit meer op te kunnen staan.

Triest. Want leegte in leegte zweeft.
Als een veertje in de lucht, zo kan ik me dat voorstellen.
Zo draagt een mens zichzelf en hoeft nooit te vallen.
Maar als je niet vertrouwt op jezelf?
Als je de kracht in jezelf niet wilt zien?
Of jezelf blijft verblinden met argumenten dat winnen betekent dat je de sterkste bent, en dat het daar allemaal om draait?
Als dat de reden van je bestaan is?

Ik denk dat ik nooit heb begrepen waarom mensen die op een ander neerkijken die ander steeds maar blijven lastigvallen.
Wat is het doel van stalken?
De focus buiten jezelf houden?

Mij lastigvallen dat mijn schrijfsels van schoolbladniveau zijn zegt niets over mijn schrijfsels.
Ik blog omdat ik daar zin in heb, niet omdat ik hoogstaande literatuur wil publiceren. Ik blog omdat ik de gedachten die ik heb eens wil uitdenken en zien waar ik terecht kom.
Ik blog niet om te voldoen aan eisen die anderen mij opleggen vanuit hun eigen behoeftes.
(Zie disclaimer)

Sterker nog, waarom mijn blog lezen als je op mij neerkijkt?
Als ik of mijn schrijfsels beneden peil zijn, dan draai je je toch om en ga je toch weg? De wereld en internet zijn groot genoeg om je bezig te houden.

Waarom jezelf steeds confronteren met je negatieve visie op mij?
Je voedt alleen het slechte in jezelf, je amper positieve levenshouding.
Je legt mij eisen op waaraan ik niet wil voldoen.

Je interpreteert mijn gedrag als ware ik degene die jij bent.

Je verwijt me dat ik me verberg.
maar ik verberg me niet.

Ik ben alleen niet diegene die jij ziet.





Dag stalker.























1 comments

26.2.13




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Kritiek op anderen?

Regelmatig erger ik me aan mensen die van alles weten te vertellen over mensen die ze niet kennen.

Waar halen ze de belangstelling vandaan? Hebben ze niets anders te doen?
En, omdat het in de meeste gevallen gaat over negatieve visies, waar halen ze hun informatie vandaan en wat is het doel?

Wat heeft het voor zin anderen in een negatief daglicht te stellen?

En wat nog interessanter is: waarom laten mensen hun emoties dan ook nog een loopje met ze nemen?

Neem nou de uitlatingen van Youp Van het Hek over Bram Moszkowicz. Hij zegt dat Bram Moszkowicz hopelijk het land zal verlaten en nooit meer terugkomt. Volkomen misplaatst.
Ik had zoiets ook niet verwacht van de maker van Flappie. Maar je ziet vaker dat homemade columnisten niet verder komen dan kritiekvol en oeverloos schoppen tegen anderen.
Alsof ze daarmee enige meerwaarde hebben voor onze maatschappij.
Nou ja, het geld rolt...in hun zakken, zullen we maar zeggen.
Het invoelingsvermogen dat uit Flappie sprak zal gedurende de laatste kabinetten wel gesneuveld zijn. Of misschien is het de angst de oude dag in ons land te moeten doorbrengen.
Dan wenst hij Bram Moszkowicz het allerbeste en kan ik Meneer van 't Hek natuurlijk helemaal niets anders verwijten dan onduidelijkheid.

Wellicht schrijft hij dan een column over mij. Dat mijn visie me wordt ingegeven door persoonlijke en negatieve ervaringen en dat ik die op hem projecteer.

Ja, want ik ben ook het slachtoffer van iemand die ervan geniet zijn gal te spugen over mijn goede naam.
Hij is niet de eerste, dus ik ben maar vast aan zelfonderzoek begonnen, zoals elke gepeste in Nederland krijgt opgelegd: zou ik zelf de oorzaak zijn?

In het geval van enige jaren geleden had ik het sarcasme niet duidelijk genoeg in mijn woorden en houding gelegd. Eigen schuld, dikke bult, zullen we maar zeggen. De persoon die me probeerde klein te krijgen ging er met mijn woorden vandoor en rent nog.

In het meest recente geval dacht ik te helpen, maar bleek op een gevoelig ego te stappen.
Ik had niet eens pumps aan!
De persoon in kwestie meende me helemaal onderuit te moeten halen en mijn goede naam erbij.
Waarom?

Interessant genoeg ben ik voorbij de levensfase dat ik me heel diep ga inleven in een persoon en ga fantaseren dat een hersentumor achterdochtig maakt, onbehandelde ADHD gigantisch impulsief en eenzaamheid de toets op de gedachtenwereld buiten de deur houdt.

Ik heb mijn gevoelentjes van gekwetstheid, verontwaardiging en bewijzen dat ik nog steeds hetzelfde lieve meisje van vroeger ben gehad. Even maar. Héél even.
En gisteren was ik nog even boos.
Maar dat was niet om mezelf, maar om mensen die toelaten dat anderen hun leven verwoesten met hun onzinnige opinies en de wens deze ook nog eens dwingend aan anderen op te leggen.

Vandaag ben ik weer gewoon mezelf en probeer in mijn veel te drukke leven te doen wat ik kan...voor anderen.
Zonder slachtoffergevoelens of andere onzin, maar gewoon omdat ik op die manier wil leven.
Ik wil mijn talenten inzetten en ze gebruiken om iets positiefs te doen, niet om anderen tot op het bot af te breken.














1 comments

23.2.13




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Wat uitleg na de stilte

Nee, ik ben niet van de aardbodem verdwenen.

Een vriend had zich in de nesten gewerkt en moest zijn "bedrijfje" dobberend achterlaten.
Ik kreeg te horen dat het niet goed ging en ben met hart en ziel op het bijna zinkend schip gesprongen om met mijn kennis van zaken de boel vlot te trekken.

Het was een leuke tijd met interessante mensen.
En met de recessie.
De openheid die sommige bedrijfseigenaren me hebben gegeven over hun angsten voor de toekomst heb ik enorm gewaardeerd. En het heeft me tot op het bot geraakt.
Gebrek aan geld is niet iets wat alleen mijn gezin raakt, maar zoveel anderen om me heen. Vaak compleet onzichtbaar.

Het werk nam me zo compleet over dat ik verder uitgegooide lijntjes om in de ADHD wereld te stappen niet eens meer kon oppakken.
Nachten van 2 uur, dat zegt wat, of niet?

Het zou een kwestie zijn van een paar maanden, maar het werd langer.

Wat ik heb meegemaakt is met geen woorden te beschrijven.
Ik dacht een vriend te hebben die mijn inzet zou waarderen, maar het tegengestelde bleek het geval te zijn.

Alles wat ik de laatste tijd heb meegemaakt roept de vraag op of ik van vriendschap niet te veel verwacht. Of ik mensen niet te positief zie.
Als mensen het niet met elkaar eens zijn, dan is dat zo. Klaar.
Maar mijn goede bedoelingen in twijfel trekken, me trappen achterna geven, anderen vertellen wat ze moeten doen....
Dàt gaat me veel en veel te ver.

Ik kan zeggen dat ik me met open ogen heb laten manipuleren.
Dat is het risico als je te goed van vertrouwen bent en je vrienden op handen draagt.
Het zegt niet of het manipuleren intentioneel was, het zegt iets over wat er is gebeurd.

Stom, ik had het moeten zien.
Weer wat geleerd.

Waar ik me meer zorgen over maak is dat pesten op de werkplek een thema is geworden dat ik nu zelf heb ondervonden.
Hoe moeilijk het is te doorbreken, omdat mensen het accepteren, eraan gewend zijn. De behoefte aan sturing maakt mensen gevoelig voor dit soort zaken. Het creëert ongelijkheid, maakt iemand tot baas, óók iemand die zijn eigen motieven belangrijker vindt dan het welzijn van mensen.

Met het aan de kaak stellen van deze misstanden tekende ik het doodvonnis van de vriendschap.
Sterker nog, blijkbaar was het de moeite waard mijn integriteit met onwaarheden aan de kaak te stellen, mijn goede naam onderuit te halen en zelfs nog trappen na te geven toen ik al van het podium verdwenen was.


Gelukkig heb ik al heel lang geleden besloten dat het slachtofferschap van pesten me niet zo paste.
Ik heb de menselijke taak van het ondersteunen van mensen op me genomen met de allerbeste intenties.
Dat weet ik van mezelf en dat neemt niemand me af.
Maar toch voel ik dat ik gefaald heb.
Niet omdat ik nog bezig was het hele bedrijfje door te lichten en plannen te maken om van alles te verbeteren, zodat het na de recessie weer lekker door kon varen en ik dat niet heb kunnen afmaken.

Maar omdat ik heb gezien dat mensen pesten op de werkvloer volledig accepteren en ik niets heb kunnen doen dan even tijdelijk bliksemafleider zijn.

Ik weet nu wat ik niet wil.
En ik weet wat ik wel wil.

Mijn aanwezigheid in het ADHD-wereldje is niet nodig.
Excuses dat ik niets van me heb laten horen. Soms leef ik tè intens, soms heb ik gewoonweg tè veel te doen.
Sturen is leuk, maar bezig zijn met de mensen zelf is toch wat mij altijd weer in beslag neemt.

Ik ga verder met mijn online krant en ben nu heel hard op zoek naar sponsoren en donateurs om een inschrijving bij de kamer van Koophandel te realiseren.
Daarna ga ik verder net waar ik echt goed in ben: het begeleiden van mensen met een beperking in het wereldje van lokaal nieuws.
Ik zoek een werkruimte in Nijmegen.
Wie helpt?

Rest me nog de overweging of ik klokkenluider wil zijn van misstanden die mensen eigenlijk zelf moeten oplossen.
Is het de angst voor nog meer trappen die me tegenhoudt? Of hoop ik dat ik door alles wat ik de laatste maanden heb gedaan mensen toch wakker heb gekregen en ze zelf "nee" zeggen tegen iemand die een leuk bedrijfje niet alleen door zijn eigen toedoen heeft verandert in een lusteloos gedoe, maar ook tegen werkomstandigheden die onacceptabel zijn?
Ik weet het niet.

Een uitgestoken hand,
een trap ertegen.
Dan gaan we gewoon met opgeheven hoofd weer door.

Wie loopt met me mee?


.




















Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |