10.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Toch al regelen, voor het geval dat.

Mijn vriendinnen zijn allemaal op vakantie.
Ik had gedacht dat ik zo onderhand wel behoefte zou hebben in een oppeppende of begrijpende babbel, maar ik ben blij voor hen dat ze kunnen genieten van zon, zee en/of bergen en hoop dat de foto's goed zijn gelukt.

Ik vraag me af wat me te wachten staat.
De technische informatie heb ik wel, maar ik weet natuurlijk niet wat ze zullen constateren tijdens de onderzoeken en of er behandeling zal volgen.
Stiekem begin ik meer en meer rekening te houden met behandeling die invloed zal uitoefenen op m'n functioneren.
Ik gebruik mijn rechterhand en -arm de hele dag en kan me amper indenken dat ik die arm niet of niet optimaal kan gebruiken.

Het idee dat ik over één à twee weken doodziek in een ziekenhuis kan liggen geeft me het gevoel dat ik nu al tekort schiet naar m'n gezin. Dat is onzin, want ik doe de dingen die ik altijd doe, en als mantelzorger doe ik  nèt dat beetje extra.
Komende week is de laatste week van de vakantie. Ik had graag met alle kinderen individueel iets willen doen, maar dat schiet er nu bij in.
Dit weekend ga ik gewoon met één of twee van hen naar zee. Als de NS meewerkt. Ik had graag ergens een paar dagen B&B gedaan, of zo. Zeker nu mijn bezoek aan Londen in het water is gevallen. Maar dat sprookje gaat ook niet door. Zo jammer!

Daarnaast zitten we met onze autistische zoon midden in de gang naar begeleid wonen. Ik heb sowieso een hekel aan al dat formulierengedoe, maar nu komt alles op de grote berg, want hij komt pas op de wachtlijst als hij dagbesteding buitenshuis heeft. Diegene die daar wat mee zou doen is afwezig, dus moet ik zelf de gang naar een bepaalde organisatie regelen.
Dan de indicaties...
En als klap op de vuurpijl vindt zijn nieuwe psychiater dat hij de hele diagnostiek over wil doen. Tjakka!!

Ik kan wel achter dat besluit staan, maar hij had twee maanden daarvoor gezegd me een ge-update diagnose toe te sturen voor de aanvraag van de indicaties. Dat was hij blijkbaar vergeten. En nu staan we dus alweer een maand of zo op de wachtlijst voor diagnostiek. De boel daar kennende duurt dat nog wel zo'n 3 weken, en de diagnostische procedure neemt bij hen al snel 4 tot 6 weken voor de rapportage klaar is.
Dat wordt dus nauw tijd als we nog wat te wonen en dagbesteden voor 31 december geregeld willen hebben.
En daar kunnen ze geen diagnose stellen zonder een enorm pak vragenlijsten. Ongeveer 30 pagina's vragen en vragen en vragen.
Dat staat we sowieso tegen, laat staan als ik borstkanker zou blijken te hebben.

Ik heb niemand die het van me over kan nemen, dus mocht ik de komende tijd in beslag genomen worden door behandelingen, dan moet ik na dinsdag zo snel mogelijk regelen dat de gesprekken voor de diagnostiek die ze met mij willen hebben nog dezelfde week worden gehouden en dat er een soort werkplan is van wie wat wanneer doet. Laat ze elkaar dan maar checken en achter de broek zitten

Mijn werk bij de krant moet zo veel mogelijk doorgaan. Ik heb een paar dagen niet naar de online versie omgekeken, en er is geen kip die inspringt.

Ziek zijn kan daar niet en thuis niet.

De minister wil dat mantelzorgers steeds meer taken op zich nemen.
Maar wat als de mantelzorger zelf zorg nodig heeft?
Een blik op de site van het CAK maakt duidelijk dat we die zorg momenteel helemaal niet kunnen betalen.
Toch maar investeren in een klein huisje in Schotland en de natuur zijn gang laten gaan?




0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |