15.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Paniek op de mammapoli

Rond tien voor tien lopen we na het maken van mammogrammen en een echo naar boven, naar de bali van de mammapoli.
Je zou denken dat de mammapoli een gezellig deel is van het ziekenhuis, met een aparte wachtkamer waar je koffie kunt pakken. Een soort cel van een honingraat, met deuren aan vrijwel alle kanten en een benaderbare bali.
In plaats daarvan is deze mammapoli een imaginair produkt dat de lading dekt van diagnostische activiteiten en een uitslag binnen één dag.

De balie bleekt te staan in een hoekje van een enorme wachtkamer/wachthal waar nog andere poli's gebruik van maakten.
Na wat wachten voor een leeg raam, waarnaast iemand zat te schrijven, kon ik de reden van mijn komst vertellen aan iemand die me vragend aankeek. "Ik kom van beneden en moet me hier melden."
"OK. Dan kunt u 10 voor 12 terugkomen voor een gesprek."

"Nee. Dank u wel. Kunt u alsublieft de uitslag opsturen naar de huisarts en zo mogelijk even een copie naar mij?"
"Dat kan niet."
"De huisarts krijgt toch een uitslag? Nou ja, het kan ook zonder een copie naar mij."
Ik voelde me nog aardig vriendelijk, maar de rookwolken van een imaginair-terroristische aanval op het protocol begonnen zich te verspreiden tot in alle uithoeken. Witte jassen stonden plotseling stil in hun bewegingen, oortjes gespitst. Daar was wat te beleven.

"U moet naar de afspraak voor lichamelijk onderzoek en de uitslag."
"Ik moet helemaal niets."
"Jawel, u moet nog lichamelijk onderzoek en de uitslag". De arme vrouw liep rood aan.
"Nee, dat hoef ik niet. De uitslag kan naar mijn huisarts."
"Nee, dat gaat hier zo niet. U MOET naar dat gesprek."
"Stuurt u maar lekker de uitslag naar mijn huisarts op de oude vertrouwde manier, dan kan ik van de tijd gebruikmaken om op deze mooie dag iets met mijn kinderen te doen. Ik wil graag mijn tijd met hen doorbrengen en niet met onbekenden in een giga-wachtkamer."
Ze stond op het punt te ontploffen. Grote ogen in een knaprood aangelopen gezicht.
Oeps, ik stond een protocolgelovige te vertellen dat haar god niet bestond. Zeer ernstige zaak.

Dat realiseerde zij zich ook.
"Ik moet overleggen".
Ze kwam terug. "U mag om 11 uur".

Zo, dacht ik, dat weten we ook weer. Als je geen punctie hebt gehad hoef je die twee volle uren niet te wachten als iemand bereid is het afsluitend gesprek met je te voeren. [TIP!!!]

Ik twijfelde even. Braaf een uurtje rondhangen, kopje koffie, bezoekje aan het veel te dure ziekenhuiswinkeltje, even een praatje maken met een bekende die ik vast wel tegen zou komen, dat was toch ook een best tijdverdrijf?
Maar buiten scheen de zon en we hebben zo weinig aan de vakantie gehad. Nú is de kans om nog een dag te genieten.

"Nee, dank u vriendelijk. Lichamelijk onderzoek levert niets op, de uitslag weet ik al. Dus die kan rechtstreeks naar de huisarts. Daar heb ik absoluut geen probleem mee. Ik ga nu lekker ontspannen met mijn kinderen."
"Maar het protocol".
"A! Ha! Het toverwoord! Het protocol is hier heilig. Het dient niet de mensen, maar de mensen dienen het protocol. Daar is het niet voor gemaakt. Ik ga naar huis."

Paniek!!!

De witjassen in het hok spitsten nog meer hun oortjes, er waren zelfs nieuwe protocolvolgers bij komen staan.
Joep van 't Heck had genoten van zoveel aandacht en had daar vast nog wel wat passende opmerkingen bij willen plaatsen. En anders Billy Connolly wel. Als ze het alsnog doen, wil ik graag een gastoptreden.

"Nee,neeneeneee, u kunt niet naar huis.... eh... eh..... gaat u maar even zitten, ik ga overleggen.

De club witjassen vloog uit elkaar als betrapte afluisterende kinderen.
Ik wist niet of ik boos moest worden of keihard moest lachen. Of gewoon maar weggaan en iets banaals doen, als brood halen, of piepers bij de Aldi.

"Vijf minuten, hoor, anders ben ik weg", mompelde ik tegen mijn gezelschap.
Nog net op tijd schalde mijn naam keihard door de hele wachtkamer en botste tegen de wanden in de uiterste hoekjes. Het voelde aan als een pesterij.
Als ik braaf het protocol had gevolgd waren ze me vast heel vriendelijk uit de wachtkamer komen halen.

We werden een gang in gewezen en liepen recht tegen de uitgestoken hand van een mammacareverpleegkundige. Ze had het care even laten vallen en was mentaal in de mammafunctie gekropen en zou ons wel eens even tot de orde roepen.
"Ik stond hier toevallig en ik dacht, ik zal even een gesprek met u hebben."
Wow!
Ik had nog niets gezegd tegen de keiharde ogen of ze zei: "Nee, we bespreken niets hier in de gang, we gaan even naar een kamertje". Oeps, had ik het lastige patiëntenprotocol in werking gezet.
En ze vervolgde: "want uw privacy".
"Mevrouw, onze privacy is zojuist moedwillig geschonden want er woont maar één iemand met mijn naam in de hele regio."

Ze nam niet de moeite ons een stoel aan te bieden.
"Mag ik gaan zitten?"
"Ja hoor".

Als ze me heel vriendelijk had verteld dat ik eerstejaars studenten en co's hun kans op training niet mocht misgunnen door hen een lichamelijk onderzoek te weigeren, als ze heel aardig had verteld dat het doorbreken van het protocol de afdeling in een economische afgrond zou storten, als ze één enkel argument had gehad wat ik niet had afgewogen, dan was ik alsnog uit de kleren gegaan. Maar die argumenten had ze niet.
In haar volle professionele onaangetastheid zat ze met rechte rug haar kalamiteitentraining waar te maken en ze zakte compleet. Ik was voor haar geen mens, maar een afvallige protocolvolger, een lastpost, een agressieve domme gans.

Ik op mijn beurt zat ontspannen (na een vals positieve screening mag je best even uitpuffen in een gemakkelijke stoel, nietwaar?) naar haar te luisteren en haar van repliek te dienen. Door haar houding duwde ze me in een opstandige puber-rol, en die ligt me niet zo, dus ik schoot in een professionele houding.
Te gek voor woorden, dacht ik, zij zou ontspannen moeten blijven, ik ben toch de zorgbehoevende patiënt?
Ja, maar wel een die met de neus de goede richting opgezet moet worden en tot marcheren in het leger van protocolvolgelingen moet worden gedwongen.
Dat zei ze dan ook.
"U moet het protocol volgen. U moet nog gezien worden voor lichamelijk onderzoek en de uitslag"
"Ik weet het, maar .."
"Wij willen weten wat er precies aan de hand is om zeker te zijn."
"Het gaat dus niet om wat de patiënt wil, maar om wat het team wil. Sterker nog. Lichamelijk onderzoek zal niets uitwijzen, want er is niets aan de hand. De uitslag hoeft niet medegedeeld te worden, want die hen ik al gezien."

Ik dacht, ik geef een inkoppertje. Maar ze was niet zo slim om te vragen of ik radioloog of arts was of zo.
Ze kon dus voor hetzelfde geld een professor in de radiologie hier zitten te behandelen als een onmondig en knap vervelend kind.... En dat alles omdat het protocol zó heilig is dat de patiënt geen enkele individuele keus meer kan uitspreken.

Te gek voor woorden in een tijd dat kostenbesparing in de zorg zo'n hot item is!
Als de radioloog beneden na onderzoek constateert dat er niets aan de hand is, dan kan hij dat de vrouw rechtstreeks mededelen en haar de keus geven nog even na te praten, al of niet met lichamelijk onderzoek, of naar huis te gaan gevolgd door een brief met de precieze uitslag aan de huisarts.

"Ja maar, U kwam na de screening hier naar toe dus dan nemen wij aan dat u alles wilt weten."
"Ja maar, ik vertel U toch dat ik weet wat ik wil weten? Heel veel meer valt er niet te weten, anders was er wel een punctie gedaan."
"Ja, maar ik heb de uitslag nog niet en kan U niet laten gaan."

Aha!
Niemand had beneden even de moeite genomen naar boven te seinen dat ze die vriendelijke mevrouw naar huis konden laten gaan, dus werd ik hier tegen mijn wil half gegijzeld. Niemand had de twee woorden nog getypt: vals positief.

"Het spijt me, maar dat is uw probleem en niet het mijne."
Ik heb een hardgrondige hekel aan dat zinnetje, maar in dit geval leek het me uiterst waarheidsgetrouw en wat afstandelijk beschrijvend.

Na nog wat heen en weer geklets zei ze dat ik op elk argument wel een weerwoord had en dat ik maar moest gaan.
Dismissed!, zou de engelse TV ondertitelen.

We mochten niet eens via de wachtkamer de scene verlaten, maar werden via het achterommetje weggefilterd.

Tegen de avond was ik mijn huisarts even een mail aan het sturen.
De brief  zou wel de nodige dagen naar hem onderweg zijn en als ik het goed uitmikte zou zijn oog net op mijn mail vallen voordat die ergens in de mailbox op een stapel belandde.
Juist op dat moment belde hij.

De chirurg had hem gebeld.
Hoe diep de twijfel erin gemept was werd op dàt moment duidelijk, want ik zag me al kaal en borstloos de laatste maanden van mijn leven doorsloffen.
"Hij belt altijd als er iets aan de hand is, dus ik dacht wel wat, maar hij vertelde dat alles goed was. Een paar cystes. Het was de eerste keer dat hij belde met een goede uitslag."

We moesten allebei lachen.
Ik vertelde kort wat er was voorgevallen en hij was het met me eens dat dit anders afgehandeld had kunnen worden. Protocols zijn er voor ondersteuning, maar de mens gaat altijd voor.

"Zei hij nog iets over herhaalcontroles? Echo naar een half jaar, of mammogram over een jaar of zo?"
"Ja. Hij zei: "gewoon terugverwijzen naar de borstkankerscreening"."

Nou, dáár slaap ik nog wel een paar nachtjes over.



Volgende post: de emotionele en andere consequenties van dit alles.















3 comments:

Anoniem zei

Gelukkig heb ik kort geleden een hele andere ervaring met de mamapoli gehad: iedereen was heel betrokken en vriendelijk, men nam de tijd, absoluut als zeer positief ervaren!

sanpunten zei

Geweldig blog. Minder grootse situatie... Hoe patiëntgerichtheid onder de noemer van kwaliteit (protocol!) helemaal uit het oog wordt verloren. Leermomentje voor het ziekenhuis?

Anoniem zei

Zeer herkenbaar dit verhaal. Mijn vriendin is ook heel slecht behandeld op de mamapoli en is daardoor zelfs naar een ander ziekenhuis gegaan (Anthoni van Leeuwen)Daar hebben ze goed weefsel weggehaald ipv de tumor in haar linker borst. Met onze vriend is het ook zo gegaan. Je bent maar een nummer, onderzoeken op elkaar aansluiten is niet mogelijk. De ene arts jubelt het is gelukkig geen hersentumor, een dag later komt een andere helaas is het wel een hersenbloeding. Vandaar zat ik ook stiekem te genieten van je blog. Zo'n mamapoli heeft op praktische vragen als waar haal ik een echt mooie pruik als mijn haar uitvalt bij de chemo gewoon geen antwoord. Mag je zelf uitzoeken en oh ja of je het zelf er ook even af kunt scheren. Anne-Miek Wijnbergen (@miek65)

Een reactie posten

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |