9.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Paar celletjes

Vannacht tot half vier doorgewerkt om de eindredactie van de artikelen zo ver mogelijk af te krijgen.
Diegene die eigenlijk die taak heeft bij onze krant heeft het te druk, is wat overbelast of heeft anderszins verminderde mogelijkheden, en ik wil de nieuwe koers die we trachten te varen zichtbaar laten zijn.
Ik had beloofd dat ik zijn taken over zou nemen als hij geen tijd had, dus doe ik wat ik doen moet. De deadline komt in het vizier, dus dat werkt prima.

Ik geniet van de eerste late uren, maar naarmate de nacht vordert neemt de vermoeidheid toe. Maar ik werk hard door, totdat ik merk dat de meest simpele taalfouten volstrekt acceptabel lijken te zijn.
Als ik het laatste stuk verstuur zie ik dat er gemaild is.
De niet zo ijverige collega heeft met iemand van de acquisitie besloten dat de krant een week later uitkomt.

Ik weet niet wat me meer raakt.
Dat ik niet in Londen zit, maar braaf artikelen aan het nakijken ben, dat ik me kapot werkt en hij ligt te pitten zonder enige wroeging, of dat er geen vertrouwen wordt getoond in mijn opmerkingen en beloftes dat alles op tijd rond zal zijn.
Het is de 8ste, tijd genoeg om aanvullende artikelen te schrijven, nog een paar interviews te regelen en daar verslag van te doen.

Als ik in bed lig, anderhalf uur voordat ik weer op moet, heb ik even de pest in. Ik probeer een zinkend schip drijvend te houden, maar de matrozen, stuurman en machinist zwemmen al naar de kust.

Opvallend helder sta ik twee uur later met mijn dochters in de balletwinkel. Spitzen passen, pakjes kopen.
Onderweg naar huis rijdt de man achter het stuur niet naar de universiteit, waar ik nog foto's moet maken, maar regelrecht naar huis. Het lijkt me zalig als je geheugen zo'n zeef is dat je niet wordt belast met je fouten. Ik zeg maar niets. Met de verschoven deadline kan het wel even wachten.

De dag raast voorbij. De was, olympische spelen, wat kletsen met de meiden, meer was...
Ik besluit de heren van de redactie hun eigen pad te laten leggen en vanavond niet naar de vergadering te gaan. Zonde van m'n tijd als ze toch niets met mijn inbreng doen. Werkte ik maar bij een normale krant!

Als het even rustig is vraag ik me af of mijn besluit het "plekje" te volgen met bv 6 maandelijks röntgen en/of echoën een verstandig besluit is.
Voordat ik het weet ben ik met mezelf in discussie.
Een kort surfritje online doet wonderen. Zie hier

Ik vraag me nog steeds af waar die afwijking dan ergens zit. Ik kan in het gebied niets voelen. Moet er maar eens mee ophouden voordat ik volgende week met een blauwe borst bij de radioloog sta. (Ach, wat meer kleur in ziekenhuizen moet kunnen.)

De brief voor het ziekenhuis komt binnen. De volgende zinsnede  in de brief jaagt me gelijk op de kast: "Op grond van het medebehandelaarschap verzoekt bevolkingsonderzoek Oost om van het vervolgonderzoek op de hoogte gesteld te worden."
Die is gek!!
Ik kijk het even na: ja, op de site kun je een formulier downloaden om te zeggen dat je tegen gegevensuitwisseling bent. (Mag men zichtzelf zomaar als medebehandelaar bestempelen en gegevens eisen?)

Dus ik moet gaan downloaden, printen, sturen, omdat men niet het fatsoen heeft mij iets behoorlijk te vragen?
Als ze medebehandelaar zijn, dan zijn ze verplicht mij volledig in te lichten over hun constateringen.
Binnen een paar minuten is de mail getypt. Ik wil van alles weten: waar, hoe groot, etc etc. Oh ja, en of ze een kopie willen sturen van hun vraag om medebehandelaar te worden, en een kopie van het formulier met handtekening waarin ik toestem in hun medebehandelaarschap.
En dan binnen twee dagen bericht s.v.p. in verband met de snelheid waarmee protocollen worden afgewerkt.

Waarschijnlijk had ik minder fel gereageerd als mijn naam en een reeks gegevens niet op het formulier hadden gestaan.  Maar om overal met naam en toenaam te worden vermeld in ik weet niet hoeveel onderzoeken en dossiers, nee, dat hoeft voor mij niet.

In mijn hoofd ben ik alvast wat dingen aan het regelen in geval dàt.
Wat een paar overijverig groeiende celletjes al niet teweeg kunnen brengen.









0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |