14.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Nog één nachtje slapen...

Nog één nachtje slapen en dan mag ik me storten in de molen van de medische diagnostiek.
(Voor wie nog niet op de hoogte is: ik kreeg na de borstkankerscreening het bericht dat ik er een afwijking is geconstateerd.)

Mijn standpunt is nog steeds niet veranderd: Ik beslis. Oók over diagnostiek.
Dat is wel moeilijk als men informatie bij je weghoudt.
M'n huisarts was op vakantie, de vervangster was wel aardig, maar leek me niet de persoon om verder het traject mee te gaan. Ze sprak over afwijking en had verder geen informatie dan de plaats, zei ze.

Inmiddels heb ik geprobeerd méér informatie te krijgen over wàt er nu geconstateerd is op de mammograms van Bevolkingsonderzoek Oost.
Omdat ze informatie terug willen hebben van de specialist over diagnostiek en behandeling werpen ze zich op als medebehandelaar.
Tja, dan moet je net bij mij komen. Als je medebehandelaar wilt zijn dan maak het maar waar. Als je in staat bent mijn dossier bij te houden dan kun je me ook de informatie geven.
Keurige mail gestuurd....
Natuurlijk geen antwoord.

Vandaag was m'n eigen huisarts weer terug van vakantie.
Omdat iemand in Duitsland een schommelstoel voor buiten had gezien, en ik er dolgraag een wil hebben, besloten we op schommelstoeljacht te gaan. De huisarts zou vast genoeg te doen hebben.
Mijn dochter had een afspraak, dus kreeg zij de vraag mee of hij iets meer wist.
De schommelstoel was niet meer te krijgen, maar de huisarts wist te vertellen dat er een diffuus wazig beeld te zien was, dus dat het niet zo'n vaart zou lopen.
Mooi.

Zo'n vaart kan het ook niet lopen, want mijn kinderen hebben me veel te hard nodig en ik ben elke dag veel en veel te druk om er ook nog eens een kankerbehandeling naast te hebben. Laat staan dat ik echt al mijn aandacht op mezelf moet richten.
Klinkt misschien vreemd in deze situatie, maar het zijn de feiten.

Reden om toch even wat voorzorgsmaatregelen te nemen.
De psychiater van mijn zoon heb ik gemaild dat hij eens op moet schieten met z'n diagnostiek en mij alvast de formulieren moet toesturen. Het zou fijn zijn als hij zo snel mogelijk begeleid kan gaan wonen. We zijn er allemaal aan toe.

En verder zien we wel.

Mijn vangnetje begint terug te komen van vakantie. Daarmee beginnen ook de ervaringsverhalen van anderen binnen te druppelen.

Maar zien wat morgen brengt.
Ik ben nu moe van het denken.
En dàt terwijl mijn gevoel zegt dat er helemaal niets aan de hand is.












0 comments:

Een reactie posten

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |