3.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Nederland anno 2013

De beelden staan op mijn netvlies gebrand.

Het kleine, armtierige ziekenhuisje waar mijn vriendin vrouwen bij de bevalling assisteerde.
Schoon, maar er zat amper nog een lik verf op de muren.
Op de bedden lagen vrouwen op een dun lakentje.
De rokken waarin ze gekomen waren over zich heen getrokken.

De vriendelijke verpleegkundigen deden alleen het strikt noodzakelijke.
Elke dag marcheerden familieleden in optocht naar binnen. In hun hand een bord of schaaltje met eten, bereid op de kampvuurtjes buiten.
Iedere patiënt had een of meerdere familieleden die kookten, wasten en ondersteunden waar het maar nodig was. Tussen de maaltijden en bezigheden door lagen ze op oude doeken onder het bed van de patiënt. Zo waren ze steeds beschikbaar, maar zaten niet in de weg van de verpleegsters en doktoren.

Patiënten die geen familie hadden hoopten op wat overgebleven eten of een toegestoken boterham van de verpleegsters. Hun vliegen werden niet weggeslagen, hun toiletgang niet ondersteund.
Hun babies overleden eerder.
En zij zelf ook.

De overlevenden konden voor het naar huis gaan medicijnen en verbandstoffen halen bij het loket.
Als ze geld hadden.

Het lijkt er sterk op dat we hier in Nederland het Afrikaans zorgmodel krijgen.

Gehandicapte kinderen blijven thuis in een achterkamertje, want begeleid wonen is er niet meer bij.
Opa en oma wonen in hetzelfde huis, want de jonge moeder kan het niet opbrengen vele uren per dag te werken, haar gezonde en gehandicapte kinderen te verzorgen en dan ook nog eens netjes gekleed haar ouders in het zorghuis te gaan helpen.

Met de moed der wanhoop sloft moeder door haar leven.
Niet omdat ze sloom of lui is, maar omdat de maatschappij haar weet te vinden als er iets gedaan moet worden.
Zij is immer geen partij waar je mee onderhandelt als politieke beslissingen moeten worden genomen.

En door het complete gebrek aan solidariteit staat ze er compleet alleen voor.

Dat is Nederland anno 2013.
Waar mensen met een zeldzame ziekte hun medicijnen zelf moeten betalen, ongeachte hun verzekering.
Waar jongeren met een beperking niet meer mogen leren zelfstandig te gaan wonen, maar wel moeten werken tegen een minimaal loon. Of ze kunnen of niet.
Waar ouderen niet meer in een bejaardentehuis mogen wonen, maar thuis met een paar uurtjes zorg mogen creperen.
Waar mensen niet meer in een verzorgingstehuis mogen wonen tenzij familieleden als een ouderwetse politieagent de ronde doen om toezicht te houden en misschien heel af en toe een praatje te maken. Ongeacht of ze tijd hebben, uren reizen ver weg wonen, al 24/7 mantelzorgtaken verrichten en zelfs ongeacht of ze de laatste 30 jaar contact met hun ouders hebben gehad of in hun jeugd zijn mishandeld.

Na de babyboom generatie zijn de ouders van nu de crunchgeneratie.
Ze worden geplet tussen de zorg voor hun kinderen, een baan, de zorg voor hun ouders en de angst dat ze zelf te vermoeid door het leven raken dat ze nooit of te nimmer de pensioengerechtigde leeftijd meer zullen bereiken.
Geplet als mieren, die leren en werken en doodgaan. Alles ter ere van een maatschappij die zich niets meer aantrekt van het individu.


.

1 comments:

jokezelf zei

De babyboomgeneratie - zelf ook al aardig op leeftijd - loopt op dit moment ook de benen uit hun kont, oppassen op de kinderen van hun kinderen, mantelzorgen voor hun bejaarde ouders thuis of in het verpleeghuis , + werken tot ze erbij neervallen. Ik ben zestig, woon op anderhalf uur rijden van mijn ouders en mantelzorg twee dagen per week, waardoor ik dus twee dagen niet kan werken. Mijn twee andere zussen doen dat op andere dagen.
Mijn vader is - na een lang en heftig ziekbed - half januari op 84-jarige leeftijd overleden. Mijn moeder is 81 en licht dement, maar woont nog in de aanleunwoning waar zij en mijn vader afgelopen december naartoe zijn verhuisd (pardon, waar mijn zussen en ik hen naartoe hebben verhuisd). We hebben jaren achter de rug van ziekenhuis- en artsenbezoek, wat ingepland moest worden tussen onze werkzaamheden door. De extramurale zorg die mijn moeder heeft, begint te klagen dat ze het niet meer aankunnen.
Ik denk dat je helemaal gelijk hebt en dat we inderdaad afstevenen op Afrikaanse toestanden. Alleen; die Afrikanen hebben het nog erger, want die hebben geen werk. (nou ja, wij misschien op termijn ook niet meer als het zo door gaat). Ik word hier erg somber van. Wat een akelig toekomstbeeld.

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |