7.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Eruit gepikt bij de screening

Had ik net besloten dat de borstkankerscreening voor mij geen optie meer is omdat ik de nadelen niet vind opwegen tegen de voordelen, had ik net gedacht dat als ik vandaag niets zou horen ik wel helemaal niets meer zou horen, had ik net gedacht dat het even in ons leven verdacht rustig was en dat ik maar héél goed moest genieten van de rust, want het volgende zou er vast alweer aankomen....
Had ik net dat alles gedacht, ging de telefoon.
De vervangster van de huisarts die niet in Londen maar wel in een andere wereldstad aan het genieten is.

Ze vertelt me met een vriendelijke stem dat ik er uit ben gepikt met de screening.

Ik reageer nogal lakoniek.

Tja, wat moet je anders als je weet dat van de 20 oproepen er 14 loos alarm zijn, en dat van de resterende 6 ook nog niet alle afwijkingen kwaadaardige kanker zijn.

Ik licht haar wat toe over mijn houding. Vind dat ik haar dat verschuldigd ben, voordat ze de conclusie trekt dat ik een stom oppervlakkig wezen ben die dansend door het leven gaat. Mensen hebben zo snel hun ordeel klaar, gebaseerd op hun eigen gedachtengangen.
Ze zal me vandaag nog opgeven voor de mammapoli, en nog vandaag of morgen zal de verpleegkundige me bellen.

Oeps, ik ben nu object van zorg en voel me sprakeloos bij zoveel zorgvuldigheid en haast.

En die haast voel ik niet. Niet voor dàt.

Ik moet voor morgenmiddag een serie artikelen afhebben, omdat anderen ze niet schrijven.
Ik wil de Olympische Spelen volgen en ben de laatste dagen de last minutes aanbiedingen aan het volgen omdat ik toch wel heel erg graag naar Londen wil. Als ik een slaapplaats had was ik er al lang geweest.
Ik wil eigenlijk nog ergens het gevoel van vakantie hebben tussen dagelijkse mantelzorg en het creëren van een vakantiegevoel in huis door.

Gelukkig ben ik niet iemand die in gedachten al aardappelgrote gezwellen voorbij ziet komen, amputaties en enge dokters met slagersmessen.
Ik vind het wel jammer dat de borstkankerspecialist die we jarenlang tot onderzoeksmedewerker en vriend mochten rekenen niet meer werkt en van het podium is verdwenen. Ooit controleerde hij mij tijdens een zwangerschap en had de grootste lol als hij de hartslag van de baby op kon pikken zonder obstetrische apparatuur.

"Tijd voor keuzes", speelt het door m'n hoofd.
Ja, dat ben ik.
Wat wil ik voor mezelf? Welke concessies wil ik doen voor het willen weten of er daadwerkelijk een kwaadaardig gezwel verstoppertje speelt?
Gelden de besluiten die ik in het verleden heb genomen voor als ik in deze situatie zou belanden nog steeds, of is het allemaal heel anders nu ik misschien één van de zoveel vrouwen zal zijn die borstkanker kunnen hebben?

Soms is het lastig veel te weten.

Soms is het lastig besluiten te nemen en niet te weten hoeveel tegengas je krijgt.
Want artsen willen weten, willen medische apparatuur gebruiken, willen technieken toepassen, en momenteel weet ik niet zeker of het me waard is de hele weg te gaan.

Even later valt de folder in de bus. Oranje, met het logo van de regering. Afschuwelijk.
Een mevouw met een flinke bos haar staart me serieus aan. Draagt ze een pruik?

De folder is duidelijk. Nu er wat aan de hand zou kunnen zijn is het onderzoek niet meer gratis. de ziektekostenverzekering betaalt een deel, en ik kan zelf... mijn gezin kan opdraaien voor de rest van het bedrag.
Dat maakt mijn keuzes makkelijk.

Mammografie, als het echt persé weer moet, en echografie zijn als eerste acceptabel om verder onderzoek te verrichten.
Op geleide van de uitslag neem ik verdere beslissingen.
IK!!!

Want de kans is groot dat er helemaal niets aan de hand is.
Daarnaast is de kans dat ik aan behandeling wordt onderworpen terwijl het gezwelletje niet zou zijn uitgegroeid tot een heuse kwaadaardige kanker groot.

Geen invasieve ingrepen. Ook geen punctie of biopsie.
Dan maar een echo over een jaar om evt. groei vast te stellen.

Dit druist natuurlijk helemaal in tegen de aanpak die de mammapoli in mijn stad voorstaat: net zo lang porren en prikken totdat ze precies weten wat er aan de hand is.
Leven met onzekerheid lijkt niet te kunnen.

Maar het is míjn leven.

Dus mijn besluit is genomen.

Ik laat me niet leiden door angst. Niet in dit stadium.

Ben benieuwd hoe lang ik dit volhoud.

















4 comments:

Gingy zei

Gelezen en hou je goed!!
Lieve groet,
A.

Gal Mier zei

geplette borsten, uitgestreken baarmoederhalzen
leeggezogen galblazen, gepunctioneerde nieren,
uitgewoonde harten make-over,
het einde raakt niet in zicht.

Babbelegoegje zei

Mooi verhaal.

caseofdees zei

Je hebt GROOT gelijk. Wel in de gaten houden. Als je ZELF iets voelt en vooral dat het verandert, is het ECHT vroeg genoeg...

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |