8.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

De mammaverpleegkundige belde

Ze heeft gebeld, de mammaverpleegkundige.
Nee, geen kraamverpleegkundige, maar een gespecialiseerde verpleegkundige die verbonden is aan de mammapoli, die patiënten informeert, adviseert en ondersteunt.

De afspraak is gemaakt voor verder onderzoek.

Van het ene op het andere moment heb ik blijkbaar niets meer in te brengen.
Het protocol is in werking getreden en dat betekent dat ik het beste maar gewoon mijn mond moet houden en gewillig doen wat anderen me opdragen.


Ze vertelde dat ik me eerst moet melden voor een mammogram en echo en dat ik daarna een punctie zal krijgen.
Ik vertelde haar dat ik mijn eigen grenzen wil stellen en dat ik zelf beslis of ik een punctie of biopsie wil.

"Ja maar..."
"Ik beslis zelf wel op basis van de foto's en echo of ik überhaupt wel een punctie wil. Ik zeg het vast, dan kan men er rekening mee houden dat ik niet automatisch toestemming geef, en waarschijnlijk geen toestemming geef."

Ze kon er niets mee.

Na het hele röntgen en echogedoe moet ik me op een andere afdeling melden.
Daar krijg ik een afspraak met de chirurg op het eind van de ochtend of aan het begin van de middag.

Omdat ik natuurlijk plotseling verminderd toerekeningsvatbaar ben krijg ik de afspraak nog op schrift thuis gestuurd met een folder over de hele gang van zaken.
Blijkbaar ben ik verplicht die folder te ontvangen, want als ik zeg dat het niet hoeft omdat ik de informatie op de site al gelezen heb en ook de folders van de site heb gehaald, zegt ze dat ze het spul toch stuurt.
Ik hoor haar bijna zeggen: "protocol mevrouw, protocol."

Ik moet nog veel leren voordat ik gewillig "ja, zuster, nee, zuster, mompel".

De hele gang van zaken verbaast me.
Het zou niet moeten, maar het is nu eenmaal zo.

De laatste jaren wordt steeds meer aandacht besteed aan de psychische reacties op het constateren van een knobbeltje in de borst en/of het krijgen van een oproep na de borstkankerscreening. Sommigen beweren zelfs dat vrouwen meer kans hebben op negatieve gevolgen van de stress dan dat ze kans hebben dat een kwaadaardige borstkanker wordt geconstateerd.
Ik heb niet de indruk dat deze verpleegkundige enige andere moeite doet dan haar routinepraatje afhandelen.
Voor "Bent U erg geschrokken?" is blijkbaar geen tijd.


Het is ook vreemd dat ik zomaar het ziekenhuis ingestuurd word op weg naar een afdeling waar men eerst een aantal onderzoeken gaat doen zonder maar één woord met me te wisselen.
Geen gastvrouw, geen standaard aardig woord.

Dit is één van de ziekenhuizen die topzorg leveren? Wellicht hebben ze geen wachtlijst en voldoen ze aan een snelle doorstroomtijd en meer van dat soort objectiveerbare criteria, maar de zorg komt pas kijken als je al uren in het ziekenhuis bent.

Want omdat ik 's morgens om tien over negen al aan de beurt ben mag ik zo ongeveer de hele ochtend alleen daar ronddwalen voordat ik iemand te spreken krijg.
Mooi niet.

Aangezien ik toch geen punctie of biopsie wil en ik geen enkele tastbare of zichtbare afwijking/verandering heb mogen ze van mij de uitslag van de onderzoeken wel opsturen.
Als ze zich zorgen maken dan doen ze over een half jaar maar weer een echo.

Het is een buitengewone ervaring dat men absoluut niet geïnteresseerd is in mij als persoon, zelfs niet hoeft te weten of ik misschien iets anders mankeer waar ik eerder aan dood kan gaan, maar dat men wel het naadje van de kous wil weten van dat hele kleine stukje weefsel. Het maakt zelfs niets uit of ìk iets wil weten, men heeft iets op een foto gezien en staat in de startblokken om mijn leven op een standaardmanier te redden.

Het is ook vreemd dat je onmiddellijk een folder thuis krijgt (van het RIVM) met daarin de opmerking dat je verzekering een deel van de kosten dekt en dat je de kans loopt zelf bij te moeten betalen.
In mijn geval kan ik 20% van alle onkosten netjes op tafel neertellen.
Alsof ik een potje heb waaruit ik naar hartelust euro's kan graaien.
Kon dat dan zat ik nu in Londen, want het was mijn grote droom tijdens de Olympische Spelen in Londen te zijn.

Je wordt het ziekenhuis in gejaagd, maar nergens krijg je een prijsopgaaf.
Dat is eigenlijk heel vreemd.
Stel je voor dat ik in het andere ziekenhuis in de stad prettiger ontvangen zou worden en dat het er goedkoper zou zijn, .....

Misschien had ik beter een advertentie in de krant kunnen zetten en ze laten bieden...
Vrouw met verdacht plekje in borst zoekt ziekenhuis. Prijsopgaaf en kwaliteitskaart opsturen binnen 2 dagen. Ontvangstprotocol en beschrijving van wijze van uitvoering & mate van zelfbeslissingsrecht extra bijvoegen.
Dat is toch wat de minister wil?

Het is jammer dat net in het staartje van de vakantie dit soort dingen gebeuren. Ik had andere plannen voor de komende week. De week erna gaan de kinderen weer naar school.
Voordeel is wel dat ik het wereldje ken en me niet bang laat maken door een positieve screeningsuitslag of de volkomen overbodige informatie in dit stadium over borstamputaties en okseltoiletten.
Het is een soort luxe de me de afstand geeft die ik nodig heb. Het nadeel is dat men mij wel weer een lastige patiënt zal vinden. Individuele aanpak in dit soort zaken is bijna not done.

Pech.

Maar ik blijf echt niet een paar uur in dat ziekenhuis wachten totdat iemand tijd voor me heeft.
Ik ga lekker met de kinderen wat doen.
Kwaliteit van leven heet zoiets.

En daar ga ik voor.












1 comments:

Gal Mier zei

Wat een ervaringen.
Ik hoorde dat men de persoonlijke aandacht in ziekenhuizen prettig vind, mensen die met vreemde stemmetjes steeds vragen of alles wel goed gaat. Er zijn zelfs moeders die een ziekte faken bij hun kind om de persoonlijke aandacht te krijgen. Er is ook een woord voor dat ik nu vergeten ben, maar als iets een woord heeft is het wel echt.

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |