14.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

De diagnose op de mammapoli

Na de regenbui van gisteravond was het bloedheet binnenshuis. Ik had moeite me te concentreren op het corrigeren van artikelen en het schrijven van een artikel dat vanmorgen klaar zou moeten zijn. Gelukkig had ik daarvoor de informatie al bij elkaar gezet. de routine deed de rest.

Slapen lukte ook al niet. Niet dat je je daarvoor moet concentreren, maar m'n bed was ineens te hard, het dekbed te lastig en m'n kussen leek ook aan vervanging toe te zijn.
Ik ben sowieso een slechte slaper en onder normale omstandigheden sta ik gewoon op en ga wat doen. Mijn nachten zijn doorgaans erg productief.

Keurig 10 minuten voordat het alarm afging werd ik wakker.
Douchen met de gedachte dat dit misschien de laatste keer is dat ik de baas ben over m'n eigen lichaam.
Eten, tandenpoetsen, weg.

In het ziekenhuis was het al druk. Zichtbaar waren de mensen die in de kleine halletjes stonden te turen om richtingwijzers. Onzichtbaar de mensen achter de gesloten deuren, wachtkamers vol, spreekkamers vol. En aan de andere kant van het gebouw de rijen bedden.

Een vriendelijke knul nam de CD van het screeningscentrum in ontvangst en verwees me naar beneden.
In de lange gang stonden wat stoelen met zwijgzame mensen. Mijn "goedemorgen" doorbrak hun gepeins, mijn lach hun vastgestreken gezichten.
Ik zat naast een brede gele deur, de mevrouw naast me voor een smalle blauwe.

Tot mijn verrassing werd bij het binnenroepen mijn naam keurig uitgesproken. Dat is vaak anders.
De inhoud van de CD was nog niet gearriveerd, dus ze kon niet zien waarom er was doorverwezen. "Het enige dat ik weet is dat er verschil zit in architectuur van de borsten."
Ik kon een lach niet onderdrukken. "Tja, uiterlijk valt er wat symmetrie betreft wat op aan te merken. Ik oordeel niet over de inhoud."
"Niemand is symmetrisch", lachte ze terug, en stelde ondertussen de machine in.

Het was bijna gezellig hoe vanzelfsprekend ze bezig was. Alsof ik een blik mocht werpen in een goed geolied huishouden.
De eerste opnames waren vlot gemaakt. Links geen probleem, rechts een wat wazige plek.
Precies wat ik dacht: op de plaats waar ik een paar keer borstontsteking heb gehad.

Na een serie vergrotende opnames stond ik zo weer in de gang.
Andere stoelgebruikers deze keer.

Een mevrouw werd opgeroepen, maar bij ons zat ze niet.
De verpleger stak zijn kop door een deur aan de andere kant van de gang en kreeg zowaar een reactie.
De mevrouw en begeleider keken erg gespannen en hij pikte het op door als een vliegtuignavigator in de gang te gaan staan gebaren. De twee mensen moesten, net zoals wij allemaal, erg lachen. De gele deur leek ineens nòg groter en nòg geler.
Maar de wandkleden hadden best nog wel wat doorstikwerk mogen gebruiken, dacht ik even later weer.

Een echo.
Ik stond in het kleedhokje te wachten totdat ik zelf maar het initiatief nam. "Mag ik binnenkomen?"
"Ja natúúrlijk!"

Liggend op een bed met een veel te laag kussen kon ik precies de echobeelden zien.
Met een vlotte beweging trok ze een streek over het verdachte gebied.
Amper iets te zien, één kleine cyste en een wat grotere.
Daarna scande ze de hele borst.
Het verdachte gebied vertoonde niets afwijkends.

Ik kreeg een spierwitte ziekenhuishanddoek om me te bedekken en ze vertrok voor overleg.

Toen ze terugkwam was ze heel duidelijk: "Geen punctie nodig. Niets aan de hand dan de kleine cystes."
Ze verwoorde het precies zoals ik het al had gezegd tijdens de echo.

Een minuutje later liepen we richting balie.
Als we hadden geweten wat ons daar te wachten stond was ik er niet naar toe gegaan.

Daarover morgen meer.












0 comments:

Een reactie posten

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |