9.7.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Verdedigen tegen een cyberbully?

Ondeskundige journaliste kwetst ADHD ouders.

Ik heb geen zin meer te verdedigen.
Het heeft toch geen zin.

Vroeger trok ik me kritiek erg aan, ging gelijk kijken wat ik nog aan mezelf moest sleutelen om een beter mens te zijn.
Nu begin ik een beetje te weten wie ik ben, en denk soms zelfs dat ik al wat meer weet, en ik heb ontdekt dat mensen die vrijwel blind kritiek geven helemaal mijn verandering niet willen.
Dan hebben ze weer iemand anders nodig om tegen aan te trappen, en dat wil ik een ander niet aandoen.

Nu heb ik mazzel. Ik heb eigenlijk amper of nooit last van zelfmedelijden, dat is een luxe. Ze kunnen dan wel tegen je trappen, maar je valt zelden echt om.
Zeker niet nadat ik het besluit heb genomen geen slachtoffer meer te zijn. Die rol past me niet, dus waarom zou ik die spelen.

Dus verdedigen doe ik niet meer.
Ik wil wel toelichten, maar niet verdedigen.

Jaren gelden dacht ik dat er iets niet helemaal goed verliep in de ontwikkeling van mijn eerste kind.
"Niets aan de hand mevrouw. Gewoon onzeker." Jaja, met op de achtergrond een oma die 7 kinderen had opgevoed, een forse studie o.a. over ontwikkeling van het kind, en een grote groep vriendinnen met kinderen van dezelfde leeftijd. Vergelijkingsmateriaal genoeg.
Pas toen de school klachten kreeg werd ik serieus genomen.
Ik kreeg opvoedadviezen die ik al lang zelf bedacht had en al jarenlang uitvoerde en een meewarige blik van de schoolarts, want daar was ik inmiddels aanbeland.
Tegen de tijd dat vaststond dat mijn zoon het Asperger Syndroom had was de schoolarts verdwenen. Jammer.

Bij zoon 3 werd ik echt de verdediging ingeduwd.
ADHD was een modeziekte, wist de familie me te vertellen, want dat had in de krant gestaan. Ik moest gewoon beter opvoeden en of ik in het vervolg alleen op bezoek wilde komen. Hij was zo verschrikkelijk druk en als je hem naar de keuken stuurde om iets te halen wist hij meestal niet eens meer waarom hij naar de keuken was gegaan. Daar had je dus niets aan. Ik moest meer straffen en...
De opvoedadviezen buitelden over elkaar heen.

Met, inmiddels, 4 zoons had ik een hele dag in de week ingeruimd om op scholen rond te hangen en andere afspraken met of zonder m'n zoons na te komen. Ik had altijd zelfgemaakte folders bij me met uitleg over autisme en ADHD, wat koekjes (wie kauwt praat niet) en een agenda.
Goede adviezen schreef ik op. De rest gleed de vergetelheid in, want ik had inmiddels een goed plan van aanpak voor elk individueel kind, gebaseerd op kennis van en liefde voor het kind, literatuur en wat ik tijdens m'n studie had geleerd, èn ervaringen van nadere ouders uit binnen- en vooral buitenland.

Wat me opviel was hoe makkelijk mensen uiting gaven aan hun kritiek en hoe aardig en vriendelijk zijn ver naar de achtergrond verdween.
Alsof een kind dat zich anders gedraagt geen aardigheid en liefde nodig heeft.

Ik heb m'n kinderen heel wat verdedigd. Op school en overal. Ik vond dat ze net zoals andere kinderen recht hadden op goed onderwijs, positieve bejegening en heel wat meer.
En mezelf.
Waarom ik buiten school een diagnose had laten stellen? - Omdat jullie zeiden dat er niets aan de hand was en gelijktijdig steen en been klaagden over zijn gedrag, slechte handschrift, hakkelend lezen, en voor de groep uit rennen. En als ik de juf wat advies wilde geven steevast te horen kreeg dat zij ervoor opgeleid waren. Best, maar ze hadden ook zijn ernstige dyslexie gemist.

Zelfs toen er al twee de deur uit waren en hun leven in eigen hand hadden en de andere twee hun eigen bezigheden hadden en al lang geen 100% aandacht van mammie nodig hadden werd me het verwijt gemaakt dat ik nooit tijd had voor de meisjes.
Niet door henzelf. Oh, nee! Maar wel door mensen die zichzelf deskundig hadden verklaard over mij te oordelen, zonder maar enige kennis van zaken, en zonder ook maar te willen luisteren naar hoe ons leven eruit zag.
En weer verdedigde ik me: natuurlijk had ik wel tijd voor ze. Ik werkte niet, had elke dag minstens één goed lang gesprek met ze, een luxe die veel ouders zich nog niet per week konden veroorloven, sprak met ze over van alles en nog wat, deed samen dingen die ze graag samen met me deden, want nu kan het nog. En gelijk volgde het oordeel dat ik ze hun zelfstandigheid niet gunde. Nog zo'n onzinopmerking, want mijn meiden stonden bekend om hun zelfstandige houding.

Wie zijn die mensen die menen kritiek te moeten hebben op een ander?

Ik weet wel dat ik heel wat te verwerken kreeg van vrouwen die jaloers waren dat ik mijn gezinnetje zo soepel draaiend hield, vrouwen die zelf volgens een strak schema werkten, vrouwen die meer tijd wilden hebben voor hun kinderen, en zogenaamde professionals die niks vroegen maar gelijk oordeelden. Oh ja, en die leraren...

En nu is er dan zo'n "journaliste" van de volkskrant die een groot deel van de ADHD community tegen zich in het harnas heeft gejaagd door een artikel te schrijven waarin ze medicijngebruik en vooral de connecties tussen de pharmaceutische industrie en ADHD-betrokkenen verfoeid. (Zeer vrije vertaling).
Ze heeft al eerder als een kip zonder kop om zich heen geslagen, zie hier en zie, zonder kennis van zaken, ten koste van mensen die zich amper kunnen verdedigen.

Ik denk dat ze gewoon een slechte journalist is, die geld wil verdienen aan het afz.. eh... in de hoek trappen van mensen.

Ja. Mijn zoon gebruikt Ritalin.
Nadat keurig het hele rijtje van mogelijkheden was afgewerkt en hij in het onderwijs ten onder aan het gaan was. Ooit een rapport gezien met allemaal drieën?

Nee, wij kozen niet voor Ritalin.
Wij kozen tégen een leven zoals dat van hem zou worden zonder die allerlaatste strohalm.
Na overleg, en ruim bedenktijd, besloten we in te gaan op het voorstel tot een proefperiode en intensieve evaluatie daarvan.

Ons leven veranderde compleet.
En zijn leven ook.

En daar heeft iemand kritiek op?
Pfff, daar verdedig ik me niet tegen.
Iemand die zonder kennis van zaken anderen op internet lastigvalt met vernietigende kritiek is een cyberbully.

Daar is maar één reactie op: "Laat je nakijken!"


















1 comments:

Caroline zei

En zo is het! Goed zo. En nu loslaten! De meeste mensen zijn dom, laat ze, ze weten niet beter.

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |