10.7.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Ritalin-pilletjes, jè!

Eigenlijk is al die polarisatie in de discussie over ADHD wel interessant.

Je leert mensen kennen op een manier de je anders niet voor mogelijk had gehouden.
Je ziet de strategieën die wetenschappers en schrijvers hanteren om hun artikelen en boeken aan de man te brengen en hun baan zeker te stellen.
Therapeuten duiken ineens vanuit allerlei hoeken op om hun koopwaar aan de man te brengen.

Het geheel roept bij mij de nodige vragen op.
Waarom valt Batstra de psychiaters niet aan in de vakliteratuur, maar gaat het over de hoofden van ouders en kinderen heen?

Over- en onderdiagnostiek heeft te maken met vakkennis en beroepsuitoefening, bewaking van de normen van het eigen vak.
Zijn diegenen die maar blindelings citeren uit buitenlands onderzoek en de gegevens klakkeloos toepassen op de Nederlandse situatie echt niet in staat onderzoek te beoordelen en te zien dat in een groot aantal onderzoeken geen enkele conclusie met betrekking tot de Nederlandse situatie toe staan omdat populatie en handelswijzen, cq cultuur, niet met elkaar overeenkomen?

Het is geen wonder dat de Stapels van onze tijd vrijelijk kunnen frauderen, want het lijkt erop dat er onvoldoende kennis van methoden en technieken aanwezig is om onderzoeken op hun waarde te beoordelen.

Zo wordt het eigen gelijk halen en op de stoep van de tegenstander poneren wel een erg makkelijke bezigheid. Gewoon ergens een onderzoekje vandaan plukken dat overeenkomt met je eigen stokpaardje en voilá!

En zo kon de lieve mevrouw van dezelfde krant die eerder een stuk van een andere mevrouw publiceerde dat schitterde van het gebrek aan kennis (weer) een artikel schrijven dat alles weer bij elkaar brengt en schijnbaar sust: alles mag. Prima voor de lezersstatistieken zo'n tweetal bij één krant, zou ik zo zeggen.

Het polariseren heeft tevens tot gevolg dat behandelingen als karikatuur worden neergezet.
Alle nuances worden vergeten of, als dat zo uitkomt, weggemoffeld.

Op de beweringen dat psychiaters gelijk na binnenkomst van ouders en patiënt hun receptenblok naar zich toe trekken en Ritalin en aanverwante artikelen voorschrijven is men al teruggekomen. Zoveel ouders schoot dit in het verkeerde keelgat, dat ze massaal in de pen klommen om duidelijk te maken dat je als ouder echt niet staat te trappelen om elke dag een aantal maal met je kind de strijd om het pil-innemen aan te gaan, om het lichaam van je kind te vullen met chemische troep, en dat het accepteren van medische behandeling de laatste stap is in een lange tocht langs onbegrip, sprookjestherapeuten, gedragstherapeuten, welwillende juffen en heel wat anderen die hun beroep hebben gemaakt van het helpen van het al dan niet gediagnosticeerde kind.

En dan het waandenkbeeld dat Ritalin een einde maakt aan alle problemen, het idee dat een kind een snoepautomaat is: pil erin, gewenst gedrag eruit. De overtuiging van hen die het woord geneesmiddel letterlijk nemen.

Ritalin is slechts een hulpmiddel. Het helpt een mens greep te krijgen op het eigen gedrag, het eigen denken, en daarmee open te staan voor verandering en groei.
Als het werkt.
Want Ritalin helpt zeker niet als de ADHD diagnose niet nodig was geweest, of fout gesteld. Dan leidt Ritalin juist tot ongewenst gedrag.
En zelfs in alle gevallen van een juiste diagnose werkt Ritalin maar in een deel van alle gevallen. Hetgeen een verschillend aangrijpingspunt en mogelijk zelfs een verschillende basis suggereert bij een groep mensen met dezelfde diagnose.

Hoe naïef kan men zijn als men denkt dat ouders geloven in één zaligmakend pilletje als perfecte oplossing voor wat sommigen menen te moeten noemen: wat onrustig gedrag.
ADHD is zoveel meer.
En ouders proberen zoveel meer.

Het is geweldig dat zovelen waken over het welzijn van de kinderen in ons land..of over de centen, ... of over hun eigen baan... of over...
Ik ben al lang niet meer zo naïef dat ik denk dat diegene die staan te gillen aan de zijkant dat er sprake is van overdiagnostiek en dat men superdeluxe onrustige kinderen maar gewoon moet accepteren dat doen omdat ze kinderen zo leuk vinden en zelf zulke tolerante mensen zijn.

Als je in de belevingswereld van een kind duikt dat de diagnose ADHD zou kunnen krijgen, dan zie je de wanhoop, de isolatie waarin het kind zich geplaatst weet, het onvermogen van dingen goed te willen doen en niet te kunnen, het lief gevonden te willen worden en steeds maar weer die afkeurende blikken te zien.
Het verdriet van deze kinderen is zó diepgaand, daar zijn geen woorden voor.
Inderdaad, een diagnose maakt niet uit.
Want het kind staat al aan de zijlijn.

Afgelopen week sprak ik een kind dat net de diagnose ADHD had gekregen.
Hij zei: "Ik was altijd anders en dat ben ik nog. Maar nou is het niet meer zo erg, want iemand heeft er al een naam voor bedacht."
Het leuke was dat hij precies kon aangeven dat het een beschrijving was van zijn problemen, dat er nog geen oorzaak was gevonden en dat hij misschien verschillende dingen moest proberen voordat hij beter om zou kunnen gaan met de hindernissen waar hij mee te maken heeft.
"Het is alsof ik een treinkaartje heb en nu mijn eigen reis mag maken en overal kan leren waar ik uitstap".
De gretigheid van zijn wens iets aan zijn gedrag en zijn "drukke denken" te doen was overduidelijk. "Ik wil dat ik ook kan doen wat ik denk in plaats van dat mijn volgende denken alweer voorbij is. Dan kan ik ook veel beter leren op school en beter met andere kinderen spelen en een film kijken en...."

"Die gaat elke therapie leuk vinden", zei mijn zoon. "Ik hoop dat iets hem helpt, zoals ik ook ben geholpen."
"Wat heeft je dan het meest geholpen?"
"Dat jullie samen met mij gingen kijken waar ik me het rotst door voelde, wat me het meest in de weg zat en dat jullie geduldig bleven toen niks bleek te werken." Want ook met hem zijn we een lange weg gegaan.

En daar ligt nu precies de kern van waar het in de ADHD discussie over zou moeten gaan.

Samen met het kind kijken waar het zich prettig bij voelt, wat er nodig is en welke weg gegaan zal worden om zo dicht mogelijk aan te sluiten bij wat het nodig heeft.

"Toch vervelend voor al die mensen die tegen zijn dat Ritalin bij mij de doorbraak was. Bedankt dat jullie van alles probeerden en mij ook die kans gaven, want daardoor kreeg ik eindelijk ruimte in mijn hoofd om te kunnen leren.", zei hij, met de deurklink in de hand.

En op zijn bekende provocerende toontje roept hij tijdens het traplopen naar beneden: "Ritalin-pilletjes, jè!"

Maar goed dat verder niemand dat kon horen, anders was de hele discussie vast en zeker weer losgebarsten.
Want er zijn net zoveel meningen als dat er belangen zijn, lijkt het.



























1 comments:

Suzan Otten-Pablos zei

Bedankt voor deze geweldige blog!

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |