4.7.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Geen zorgblik

Afschaffing begeleid wonen voor jongeren betekent belemmering van hun ontwikkeling.

Pas toen ze advies begon te geven, ik moest toch echt een PGB nemen, èn het twitterID van iemand doorgaf die heel snel zou zijn met het aanvragen - nee, ze had er zelf geen belang bij - pas toen had ik door dat ze helemaal niet in de gaten had wat ik haar probeerde duidelijk te maken.

Ik twijfel er niet aan dat ze het goed bedoelde. Maar haar ongeduldige laatste twee tweets gaven duidelijk aan dat als ik niet deed wat ze van me verwachtte ik het maar moest bekijken.

Na een goede kop koffie kon ik het allemaal wel een beetje plaatsen.
Deze "behulpzame" mevrouw was immers van één van de partijen die de zorgzwaartepakketten willen schrappen.
Ze denkt met het PGB alles op te kunnen lossen en is blijkbaar zo overtuigd van de door haar partij ingeslagen weg, dat ze niet meer kan horen wat er nu werkelijk wordt gezegd.

De zorgzwaartepakketten, de indicaties, die begeleid wonen mogelijk maakten, gaan verdwijnen.


In de praktijk betekent het het volgende.

Eerst wat historie.

Zoon 1, autisme spectrum syndroom, was toe aan een stap buiten het gezin, maar had daarbij begeleiding nodig. Mijn indruk was dat hij nog niet was uitgeleerd en dat vreemde ogen meer konden bereiken dan ik in die fase van zijn leven.
Hij kwam terecht in een trainingshuis met veel uren begeleiding voor de inwoners.
Na verloop van tijd bleek dat mijn indruk juist was. Hij kon naar een woonvorm met minder begeleiding. Doordat zijn begeleiders hem erg goed kennen, kunnen veranderingen in zijn gedrag opgemerkt worden en problemen worden voorkomen.
Juist doordat hij via deze weg zijn plaats in de maatschappij heeft gevonden heeft hij het onderste uit de kan gehaald van zijn persoonlijke ontwikkeling.

Ergens zelfstandig wonen met enkele uren hulp is onvoldoende. Juist de thuisbasis samen met andere jongeren met een beperking vormt zijn zekerheid en rust.
Door de bezuinigingen kan hij momenteel amper rondkomen.
Nòg meer bezuinigingen betekent dat hij terug naar huis moet.

Zoon 2, ook autisme spectrum syndroom, was een ander verhaal.
Hij koos voor zelfstandig wonen met een permanente achterwacht die in hetzelfde wooncomplex was gevestigd met enige uren begeleiding per week volgens afspraak.
Hij wilde zelf zijn beslissingen nemen, maar wist ook dat hij flink zou gaan blunderen en dus begeleiding nodig had. Daarnaast had hij ondersteuning nodig bij zijn administratie.
Hij is sindsdien een aantal malen flink tegen zijn grenzen aangelopen, heeft veel geleerd, heel veel, en is kortgeleden overgestapt op onafhankelijk zelfstandig wonen met enkele uren ondersteuning per week. Die uren heeft hij hard nodig om het geleerde in praktijk te kunnen blijven brengen.
Gaat het niet goed, dan kan hij terugvallen in de oude situatie, met achterwacht en meer begeleiding.

Geen van beide jongens zou ooit deze mate van zelfstandigheid hebben bereikt als ze thuis waren blijven wonen met begeleiding van de mantelzorg en enige uren begeleiding van een zorgverlener.

Zoon 3, ook autisme spectrum syndroom, maar een ernstigere vorm omdat hij zich vooral sociaal erg onprettig voelt, is de thuissituatie ontgroeid.
Tot onze grote verbazing wil ook hij een stap verder naar de maatschappij maken. We zijn er dolblij mee.
Hij voelt de achterstand die hij heeft tot de nog thuiswonende jongere kinderen en heeft daar erg veel moeite mee. Voor allen is het beter dat hij verhuist.
Een instelling is veel te druk voor hem en zijn gedrag zou daar achteruit gaan door overprikkeling en de hoge eisen die worden gesteld door verplichte deelname aan sociale activiteiten. Met alle gevolgen van dien.
Hij kan terecht in een woonvorm voor begeleid wonen waar hij zich prettig voelt en waar men met hem aan de slag wil. Het klikt met de begeleiding en dat is voor hem erg belangrijk. Mocht blijken dat hij meer uren begeleiding nodig heeft dan men kan bieden, dan is mantelzorg een prima optie.
Het leek dus dat we alles goed hadden geregeld, maar...


MAAR...

Alleen lichamelijk gehandicapten komen nog in aanmerking voor een indicatie voor die woonvorm. Ook al is men gespecialiseerd in de begeleiding van autistische jongeren. deze expertise gaat verloren.

Door het wegvallen van de zorgzwaartepakketten 1,2 en 3 komt onze zoon alleen in aanmerking voor plaatsing in een instelling of voor zorg thuis.
Beide vormen zijn niet goed voor zijn ontwikkeling en verhinderen de groei naar zo veel mogelijk zelfstandigheid.

De beoogde zorg thuis is in feite niet nodig. We doen het nu ook zonder.
Hij heeft echter de top van zijn zelfstandigheid thuis bereikt. Die ontwikkeling moet elders worden voortgezet. Zelfstandig ergens op kamers is onmogelijk.

Dus blijft hij thuis. En komen de zorgverleners hem verder helpen. Zo gaat dat toch?

Met de komst van zorgverleners thuis wordt de bewegingsvrijheid van de anderen in het gezin ernstig aangetast.
Het huis is niet geschikt om iemand als eenling meer zelfstandigheid te bieden.
Naast praktische zaken, dat anderen op hun slaapkamer moeten gaan zitten om zoon en hulpverlener te laten praten, komt ook de emotionele ontwikkeling in het gedrang.
Zelfstandigheid is niet alleen je eigen boodschappen doen, maar ook je emotioneel los weten van de structuur van je ouderlijk huis.

De andere kinderen in het gezin hebben recht op een zo normaal mogelijk gezinsleven.
Dat kan niet met steeds vreemden over de vloer.

En hoe gaat het straks, als m'n partner mantelzorg nodig heeft?
Moet ik dan kiezen tussen partner en kind? Ten koste van mijn eigen gezondheid?
Familie heb ik niet in de buurt, en de buurt heeft het te druk met eigen zaken.

Demissionair Minister Schippers stelt hier dat ze er tegen is dat de keuzevrijheid voor patiënten afneemt. Tevens stelt ze dat mensen zelf keuzes moeten maken wat betreft hun levensstijl.

Door het wegnemen van begeleid wonen uit het zorgaanbod van mensen met een geestelijke beperking wordt hun levensstijlkeuze buitenproportioneel ingeperkt.

Sterker nog... de minister neemt aan dat mantelzorgers alles maar opvangen.
Waarmee ze hen de keuzevrijheid voor een eigen levensstijl ook nog eens ontneemt.

Ze beweerde bij het bekendmaken van de plannen dat er overleg was geweest met alle betrokkenen.
Dit klopt van geen kanten. Niet alleen zijn de organisaties van verpleegkundigen niet betrokken geweest bij de discussies, ook de mantelzorgorganisaties zijn gewoon genegeerd.

Alleen daarom al kan gesteld worden dat de plannen niet goed zijn doorgelicht en niet goed over de consequenties is nagedacht.
Men heeft alleen maar eurotekens in de ogen gehad. Geen zorgblik.

Vreemd genoeg wil men nog wel steeds dat deze groep kwetsbare mensen hun energie aanwenden om te werken. Er wordt volop begeleiding ingezet.
Beoordelingen van arbeidsgeschiktheid worden niet gemaakt op basis van het oordeel van de behandelend psychiater, maar door een psychiatrisch niet geschoolde arts op basis van een momentopname.
"Je hebt twee handen, dus je kunt fulltime werken" zei deze persoon tegen mijn zoon, die een half uur samen praten met drie mensen al als een belasting ervaart.
Daarna begonnen de brieven te komen, steevast eindigend met de opmerking dat als mijn zoon dit of dat niet deed hij zijn uitkering zou kwijtraken.
En natuurlijk mocht de mantelzorg dit weer ondervangen.

Wat is dit voor een maatschappij die wel wil investeren in het zelfstandig worden van jongeren met een lichamelijke handicap (zij kunnen begeleid blijven wonen), maar niet in eenzelfde ontwikkeling van jongeren met een geestelijke handicap? (Deze termen zijn duidelijker dan "mensen met een beperking").
Is dit geen regelrechte discriminatie?

En waar haalt men het vandaan dat deze jongeren wel mogen leren zelfstandig te werken, maar niet mogen leren zelfstandig te wonen?

Deze jongeren vormen ook een investering in de toekomst van onze maatschappij.
Ze verdienen meer.
Veel meer.



Lees meer hier

















0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |