15.7.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Eigen verantwoordelijkheid, de volkskrant en de farmaceutische industrie

De volkskrant wordt steeds meer een actiekrantje tegen de farmaceutische industrie.

We hebben vóór de vakantie even overwogen om een abonnement te nemen, maar ik lees graag informatie die goed beargumenteerd is, goed onderzocht is, of me aan het denken zet.
Geen abonnement dus, want ik hoor hetzelfde als in de jaren 60 en 70.
Dat geeft me wel het gevoel dat ik ben blijven steken in de tijd, maar of dat op mijn leeftijd nu zo gunstig is waag ik te betwijfelen.

Wat me opvalt is dat in de Volkskrant steevast de mening wordt uitgedragen dat de farmaceutische industrie altijd de boel belazerd.
Dan vind ik het toch knap dat nog zoveel mensen menen dat medicijnen hen werkelijk helpen... en meer nog, dat er nog zoveel artsen zijn die zonder regendans of iets dergelijks, maar mét een praatje en een kuur medicijnen in staat zijn het leven van heel veel mensen te verbeteren.
Mooiere westerse voodoo kan ik niet bedenken.

Toch moet ik de Volkskrant een pluim geven: die draagt dan wellicht niet de mening uit van het gewone gepeupelte, zoals de naam suggeert, maar loopt wel netjes in de pas met wat onze regering wil: al schreeuwend dat iedereen de eigen verantwoordelijkheid moet nemen alle keuzes weggraaien.

Ik verwonder me altijd over schrijvers die zich zo makkelijk laten ompraten voor de paar euro's dat een artikeltje oplevert. Welke huisarts noemt een middel dat alleen aan diabetici wordt aangeboden als glucoseverlager een preventief middel? En welke arts verwijt zijn collega's onzorgvuldig met bijverschijnselen en het gebrek aan lange termijnkennis om te gaan? Juist, een arts die er zelf geen gewoonte van heeft gemaakt een patiënt zorgvuldig in te lichten.

In al mijn contacten met huisartsen en specialisten, en met 6 kinderen zijn dat er toch wel een aantal, heb ik nog nooit meegemaakt dat ik niet goed werd ingelicht over de mogelijke bijwerkingen, het niet uitgetest zijn op zwangeren (indien ik weer eens een kindje onderweg had), invloed op borstvoeding, de duur van het op de markt zijn van het medicijn en of er al longitudinaal onderzoek naar was gedaan.
Kan aan mij liggen, of aan het feit dat ik in een universiteitsstad woon, of wellicht aan het feit dat ik graag mijn eigen keuzes maak wat betreft mijn eigen gezondheid.

Zo slik ik geen middelen tegen hoge bloeddruk als er in mijn leven duidelijk aanwezige stressfractoren zijn, vind ik statines meer nadelen dan voordelen hebben en gebruikte ik het middel Avandia met de wetenschap dat het geen gezellig pilletje was.

Maar het was wel MIJN keus!!
MIJN afweging.
MIJN leven.

Ik had bij het middel geen hartproblemen, mijn glucose werd beter geregeld dan bij welk ander middel dan ook en ik voelde me prima.
Risico's zijn immers statistieken?

Maar het middel werd van de markt gehaald en ik ben weer terug naar àf, terug naar het geneesmiddel waar de internist me vanaf wilde hebben omdat het niet goed voor me was. Insuline is een laatste optie bij diabetes, maar insuline is in mijn geval geen mogelijkheid.
Ik voel me vrijwel elke dag beroerd en kan het huis niet uit zonder medicatie te slikken tegen de bijverschijnselen.
Dat is niet mijn keus.

Het is prima dat meer transparantie wordt gevraagd van de farmaceutische industrie. Tenslotte is hun economisch belang verstrengeld met het belang van onze gezondheid.
Maar die betutteling... het polariseren ... het beschrijven van patiënten als zielige, afhankelijke stumpers die te dom zijn om maar iets te begrijpen van wat er om gaat staan... Dáár verzet ik me tegen.

Niet de farmaceutische industrie bepaalt wat ik slik, niet de arts, maar ikzelf.
Interessant is dat ze wel bepalen wat ik niet slik.
En dat zou ook mijn eigen verantwoordelijkheid moeten zijn.














1 comments:

100-woorden zei

Niet de farmaceutische industrie bepaalt wat ik slik, niet de arts, maar ikzelf.

Moah, als de arts geen recept afgeeft kun je het middel niet kopen, als het middel in Nederland (nog) niet goedgekeurd is (soms jaren later dan in andere landen, soms helemaal niet) kun je het niet voorgeschreven krijgen, als de arts niet beter weet, niet op de hoogte is van alternatieven, kan hij ook die niet voorschrijven. Natuurlijk, je kunt zelf bepalen of je de voorschreven pillen wel of niet inneemt, maar dat is toch wat anders dan zelf bepalen wat je slikt.

Het vervelende van de farmaceutische industrie is dat ze een winstoogmerk hebben c.q. dat geld verdienen zo ongeveer de hoogste prioriteit heeft. Het belang van de patiënt is bijzaak. Zo moet een bepaalde ziekte minimaal een x-aantal patiënten hebben, wil men geld steken in onderzoek naar een geneesmiddel. Is het aantal patiënten te laag dan is er geen geld aan te verdienen en hebben de patiënten pech gehad. Dat is de (soms harde) realiteit van de farmaceutische industrie. Niet de enige realiteit overigens, anders zou ik niet al ruim twintig jaar werken in die industrie.

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |