27.7.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

De buurt is veranderd.

Onze buurt verandert.

Hielden we eerst duidelijk rekening met elkaar, nu is het ieder voor zich.

Wat hadden we het onderling gezellig, toen.
Als de kleintjes op bed lagen was het overal stil.
Zo kon ik als ik zwanger was lekker indommelen in de tuin en wakker worden met de merel bij mijn voeten en meesjes en vinkjes boven mijn hoofd.

We letten op elkaars kinderen, leenden eieren bij elkaar totdat we niet meer wisten wie nog hoeveel van die dingen moest krijgen en we een groot pannenkoekenfestijn (wat toen nog pannekoekenfestijn heette) organiseerden.
Wij kregen de appels van de buurman en ik bakte appeltaart totdat ik een ons woog en bracht elk huis een of twee taarten, naar gelang het aantal kinderen.
In ruil werd ik gewaarschuwd als ze gingen barbecueën, zodat ik en mijn astma toch een rustige en ontspannen avond konden hebben, en dronken we later op de avond met z'n allen een pilsje en at ik de laatste worstjes op.

Natuurlijk was er wel eens wat.
De nieuwe buurvrouw had een puber van 15 die met deuren gooide, maar al snel had ze door dat ze zichzelf ten toon stelde as iemand die ze niet wilde zijn en was het ook in dat huis weer rustig.

Hier wonen is genieten.

Toen kwamen de brommers.
Ze werden uitgezet aan het begin van het pad tussen de tuinen, dus viel het wel mee.
De electrische tuinmaaiers werden ook niet elke zondag voor 10.00 uur gebruikt, dus viel het et de stank en het lawaai ook wel mee.

We hadden eigenlijk niet in de gaten dat we steeds meer accepteerden van nieuwe bewoners en steeds meer concessies deden, totdat we begonnen te slikken, weg te gaan, te mopperen achter gesloten deuren.

De achterburen laten het kinderzwembad leeglopen over het pad tussen de tuinen recht onze tuin in, zodat niemand door de poort naar binnen kan.
De buren maken elke dag ruzie met open ramen, zodat ik maar naar binnen ga en met mij nog heel wat anderen.
Ik heb maar weer Ventolin bij de huisarts besteld, zodat ik mijn astma-aanvallen door barbequerook, vuurpotten en open haarden kan afkappen, maar dat gaat steeds minder makkelijk.
Een achterbuurman liet een tuinhuisje plaatsen en gebruikte een minigraver om de grond af te graven. Niet alleen gooide hij het zand in het pad langs onze tuin, hij reed ook de klink van de poort af. De beloofde vergoeding is nooit ontvangen.
Andere achterburen schreeuwen continu, zodat het lijkt alsof ze bij ons in de tuin staan. Zelf een rustig gesprek voeren in de tuin is daardoor onmogelijk, want je kunt elkaar niet verstaan.

En vandaag...vandaag stond de hele dag muziek op met een trage, slome baspartij. Tot na middernacht werd er zo hard gelachen en gepraat, dat ik me zorgen maakte over de nachtrust van de kleintjes in de buurt.

Ik mis de merels en de meesjes en de vinkjes.
Ik mis het plezier in tuinieren en een uurtje doezelen uit de zon.

De ruimte die anderen innemen lijkt geen plaats te bieden aan anderen.
Het is duidelijk, ik ben hier niet meer thuis.

.







0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |