31.7.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Borstkankerscreening

Ze zeggen dat het aan de onzichtbare factoren zwaartekracht en leeftijd ligt, maar ik twijfel er aan.
Het ligt gewoon aan het borstkanker screenings onderzoek en nergens anders aan.

Deze week was ik weer de klos.

Ik mocht een piepklein kleedkamertje in, waar de haren van de vorige gebruikers keurig in de hoek waren gepoetst.
Hoe de toestand van de vloer van de onderzoekskamer was heb ik niet meegekregen want de verpleegkundige/laborante eiste mijn aandacht op met het alweer vaststellen van mijn identiteit. Alsof ik stiekem plaats had gewisseld in het kleine kamertje met iemand die zich als vrijwilliger had opgeworpen voor het onderzoek.
Of misschien geloofde ze haar ogen niet dat dezelfde vrouw die zich had aangemeld nu voor haar stond.

Ik heb de mazzel niet al te kleine of te grote borsten te hebben. Maar blijkbaar is er iets goed mis met me, want ze moest "de plaat" wisselen, want "U hebt een andere maat dan ik had gedacht."
Ik heb haar niet bedankt voor het niet bedoelde compliment. In het shirt wat ik droeg zag ik er inderdaad slank uit.

Even dacht ik nog dat ze een krachtige verpleger zou roepen om de plaat in de machine te krijgen, maar het lukte.

Het was maar goed dat ik me voorgenomen had geen enkel geluid te maken nadat ik de vorige keer na een welgemeend "auw" te horen kreeg: "U bent toch bevallen? Dan valt dit vast wel mee."
Maar de dame die me deze keer onderhanden nam zuchtte en kreunde zo doordringend dat ik er beschaamd het zwijgen toe deed. Stel je voor dat iemand stond mee te luisteren!

Ze had het moeilijk met me.
Behulpzaam legde ik mijn hand alvast op de stang die ik vast zou moeten houden.
Hélemáál fout!
Die hand moest op m'n schouder.
En m'n voeten stonden ook niet goed. Lekker stabiel staan was er niet bij, gewoon de voeten in de door haar aangegeven richting precies naast elkaar.
Maakt ook niet uit, want je wordt zo gevangen en vastgehouden door het apparaat, dat je niet om kunt vallen ook al zou je willen.

Na wat observaties om het blad op de goede hoogte te krijgen ging het eindelijk gebeuren.
Ze was twee koppen kleiner dan ik, maar dat hinderde haar niet.
Ze stond achter me, pakte het te screenen lichaamsdeel stevig beet, en trok me achteruit, zodat ik bijna op haar viel.
Mijn losse arm werd plotseling stevig tussen haar borsten geduwd en aldus intiem samen knalde ze me tegen het apparaat aan, trok hard de hele boel naar voren en begon de bovenplaat naar beneden te laten zakken, totdat mijn trotse vrouwelijkheid niet meer was dan een armzalige, niet eens behoorlijk ronde, pannenkoek.
"Adem inhouden"
Stom mens...ik kon niet anders!!!

Na verloop van tijd volgde eindelijk da laatste foto.
Ik bedacht bij mezelf dat aardig vinden meestal gebaseerd is op het gedrag van iemand en niet op de persoonlijkheid. Maar hoe moet je iemand dan aardig vinden die je alleen maar in de beroepsfunctie meemaakt? Of hoeft dat helemaal niet?

Inmiddels was de plaat weer aan het zakken.
Ik stond raar naar voren en wilde eigenlijk mee bewegen naar beneden omdat het ding gevaarlijk hard op m'n sleutelbeen rustte.
"Staan blijven!"
"Mijn sleutelbeen zit knel en dat lijkt me niet de bedoeling."
Ze voelde naar mijn sleutelbeen.
"Niets aan de hand, uw huid staat er gewoon strak over."
Ja, dat ook. Moet je echt doen bij iemand op een leeftijd waarvan ze zeggen dat je de huid niet meer moet rekken omdat de elasticiteit eruit is.
De bovenste plaat ging naar boven en mijn sleutelbeen floepte wat naar voren en mijn niet zo elastische huid haalde opgelucht adem.

En wéér ging de gedwongen synchrone beweging als een dans van start, eindigend in een ware aanslag op een lichaamsdeel dat niet is bedoeld als papierdun floddertje door het leven te gaan. Mijn huid schreeuwde om vriendelijkheid en voelde rauw en pijnlijk aan nadat de plaat voor de laatste maal naar boven was geschoven.

Ik mocht me aankleden en in de wachtkamer wachten totdat gekeken was of de foto's goed waren gelukt.
Nog net wist ik een vluchtimpuls te onderdrukken dankzij een vriendin die binnen kwam wandelen.
"Wat ziet het daarbij je sleutelbeen raar uit. Hélemaal róód. Zal wel een blauwe plek worden. Hoe kom je daaraan?"
"Dat vertel ik je de volgende keer wel, want als de foto gelukt is moet ik weg."

En ik mocht weg.

Daar liep ik, tussen de hoge bomen die de zon verhulden, in de wetenschap dat het niet de zwaartekracht en de leeftijd zijn die vrouwenborsten laten hangen.

Dat was mijn laatste bezoek aan de borstkanker screening.
Ik ga met mijn vriendinnen borst-zelfonderzoek propageren, mijn waardigheid bewaren, en moedig op me af laten komen wat de natuur voor mij in petto heeft.

Het voelt goed een keuze te maken voor hoe ik met mijn gezondheid en mezelf wil omgaan.


.












0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |