1.7.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

ADHD, je kunt het beter wel diagnosticeren

Over wetenschappers die niet weten hoe ze met publiciteit om moeten gaan

Afgestudeerd psycholoog Laura Batstra beweert dat je ADHD kunt voorkomen door de diagnose niet te stellen.
Schattig.

Deze, in 1973 geboren, mevrouw studeerde in 1997 cum laude af in de psychologie, en dan ook nog eens op drie richtingen. Daarna werkte ze op projecten van, wat men noemt, indirecte patiëntenzorg, en begon pas in 2006 de overstap naar de praktijk te maken.
4 jaar later begon ze te doceren, aldus de site van de Universiteit van Groningen.

Het is jammer dat deze mevrouw niet de kans heeft gehad een studie medicijnen te volgen, dat had haar mogelijk behoed voor een aantal forse fouten in haar betoog tegen ADHD-diagnostiek.

Nog belangrijker vind ik dat wetenschappers in staat worden gesteld te leren hoe ze zich uitdrukken en dat ze hierop formeel aangesproken kunnen worden.

Mevrouw Batstra heeft zich uitermate onkundig uitgelaten, heeft anderen op het verkeerde been gezet waardoor kinderen mogelijk behandeling is onthouden, heeft dus het aanzien van haar beroepsgroep geschaad en zou hier door haar beroepsgroep op moeten worden aangesproken.

Het gevolg van haar, in eerste instantie, uitermate ongenuanceerde uitspraken, is dat ondeskundigen op haar karretje zijn gesprongen en gezellig meehobbelden.
Ze schrijft immers een heel boek over dat de diagnose ADHD niet gesteld moet worden, meent men.

Juist daarom vind ik het belangrijk dat er een wet bestaat dat artsen de enigen zijn die medische handelingen mogen verrichten en medisch advies mogen uitbrengen,en dat tevens psychologen en psychiaters (om die laatste groep even los te zien van de andere artsen) in of uit hun status van wetenschapper worden gezet en dat anderen die niet als wetenschapper zijn opgeleid zich moeten onthouden van gespecialiseerde therapieën en adviezen op die vakgebieden.

Na de blamages van o.a. de zogenaamde onderzoeker Stapels die in zijn opvattingen vrolijk achterna werd gehuppeld door o.a. Roos Vonk, zou een onderzoeker en docent als Batstra heel wat beter beslagen ten ijs moeten zijn gekomen.

Iemand die leeft in een tijd dat 140 lettertekens vaak voldoende zijn om een element van communicatie te formuleren moet volkomen duidelijk zijn en geen schijnbewegingen maken als het gaat om het welzijn van kinderen.

Ze bedoelt het zo goed.
En dat is mooi.

Ze wil alleen maar dat mensen beseffen dat ADHD geen verklaring voor gedrag is, maar een beschrijving.
Ze wil dat mensen zich daar heel goed van bewust zijn, want anders zou er wel eens minder onderzoek gedaan kunnen worden.

Wat een flauwekul!
Wiegedood was ook een beschrijvende term, wisten wij ouders. We wisten ook dat dat geen reden voor wetenschappers was te stoppen met zoeken naar de oorzaak van plotselinge dood van babies. Sterker nog, we beseften dat de statistische aantallen zouden afnemen als meer en meer oorzaken zouden worden gevonden.
Denkt ze dat ouders dom zijn? Natuurlijk is ADHD een beschrijvende term en niets meer dan dat. De DSM (het internationale handboek voor psychiatrische diagnostiek) verklaart niets, maar beschrijft.
Autisme is ook een beschrijving.
je moet immers in eerste instantie iets signaleren en beschrijven voordat je op zoek kunt gaan naar oorzaken?

Batstra wil af van de schijnverklaringen.
Stellen dat iets niet bestaat als je het niet diagnosticeert is ook een schijnverklaring.
Die wel serieus wordt genomen.
Dat blijkt ook, want sinds haar boek is verschenen is de jacht op de ADHD'ers en hun ouders nog meer gtoegenomen. Op een zodanige manier dat ouders wordt ontraden hun kind onder de aandacht van psychologen en psychiaters te brengen, dat ouders zich gedwongen voelen de medicatie van hun kinderen te staken, en dat deskundigen en ouders besloten hebben een groep (We bouwen samen) te starten die de mis(ver)standen in de media aan de kaak stelt en corrigeert waar mogelijk.

Dat is nodig, heel hard nodig. Want de ADHD coaches, welwillende begeleiders, arbeidsdeskundigen, opa's, oma's, juffen en heel wat meer mensen die denken dat ze een mening moeten hebben of een graag verdienende hand moeten toereiken aan gezinnen met drukke kinderen menen te lezen in de titel van Batstra's boek "Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen" dat ADHD een niet bestaand iets is.

Door te stellen dat ik Mevrouw Batstra niet zie, kan ik haar bestaan niet ontkennen. Ze bestaat wel degelijk ergens in het Groningse.
Sterker nog, ook als ik niet weet hoe de appeltaart werd gebakken staat hij hier nog steeds voor me en eet ik er dadelijk een heerlijke punt van.
We hoeven de oorzaken van ADHD niet te kennen om het bestaan ervan te erkennen.

Het valt me op hoe makkelijk Mevrouw Batstra speelt met vergelijkingen. Ze vergelijkt medische zaken met psychologische zaken, zoals appels met peren.
De wijze waarop dit gebeurt lijkt verdacht veel op de beroepshaat en -nijd die nogal eens heerst onder psychologen en medici. Vooral als ze ietwat op elkaars gebied komen.
In plaats van samen te werken worden allerlei echte en valse argumenten uit kasten en lades getrokken om maar goed duidelijk te maken dat het eigen vakgebied stukken belangrijker is en beter in elkaar steekt dan het andere.

Het leuke is dat Batstra stelt dat het toch wel belangrijk is om het kind in beeld te krijgen en hulp te bieden. Ze is immers psycholoog.
Zoals de TV Nanny komt ze aan met structuur en vaste bedrituelen om het slapen te bevorderen en het rustige plekje in de klas, alsof daarmee alle problemen zijn verholpen, en ze wil zelfs de ouders trainen om vriendelijk te blijven naar de buren.
Het is alsof ik het oude rijtje oorzaken hoor die tientallen jaren geleden al geopperd werden om drukke kinderen thuis en in de klas een handvat te bieden. En de standaard oplossing: reinheid, rust en regelmaat waren immers goed voor alle kinderen?

Zoals de onze bekende politici verheft ook zij een enkel geval tot algemene waarheid.
Het verhaal van de moeder die haar kind duidelijk heeft gemaakt dat het gebrek aan controle over het eigen gedrag niet verwijtbaar is maar ligt aan een hersenprobleem, zou alle moeders moeten beschrijven. En een kind een hersenprobleem aanpraten doe je niet. Dat is ongezond en nadelig voor het kind, aldus Batstra.
Hiermee miskent ze de flexibiliteit van kinderen en de tact van ouders. Je zult trouwens maar echt een aantoonbare hersenbeschadiging hebben, dan sta je volgens Batstra sowieso op achterstand door daarvan op de hoogte te zijn.
Constant ervaren dat je anders bent en niet weten waardoor dat komt, maakt dat kinderen aan zichzelf gaan twijfelen. Dàt ondermijnt hun zelfbeeld. Andere kinderen kunnen immers wel doelen stellen en zich daar aan houden?

Anders denken dan Mevrouw Batstra is niet zo verstandig. Dan heb je last van denkfouten, meent ze.
Volgens mij is dat ook een schijnverklaring en zeker geen diagnose die ze met feiten kan onderbouwen.

Want nota bene onderzoek uit haar eigen beroepsgroep heeft aangetoond dat er wel degelijk andere processen dan bij normale mensen in de hersenen van ADHD'ers plaatsvinden. Het werkgeheugen van veel ADHD'ers is kleiner dan bij andere normale mensen, om maar een voorbeeld te noemen.
Dat is iets wat met psychologische instrumenten te meten is, te beschrijven aan de hand van specifiek gedrag.
De neuro-psychologie is een gebied waar regelmatig grote vooruitgangen worden geboekt.
Samenwerking tussen beroepsgroepen zouden de ontwikkelingen wel eens kunnen bespoedigen.
Of je het hebt over ziekte of stoornis, als meer kennis iets oplevert, dan zoek je de kennis graag, toch?

Mevrouw Batstra is vast en zeker ervan overtuigd dat ze ouders en kinderen een dienst heeft bewezen met haar stellingname.
Vragen om wetenschappelijke onderbouwing van diagnoses vind ik prima.
Maar dan vind ik dat alle onderdelen van een discussie over het onderwerp wetenschappelijke onderbouwing behoeven.
Zo beweert ze: "Verreweg de meeste kinderen met ADHD hebben geen afwijkende hersenen. Er is niet te weinig aan een bepaald stofje en er zijn ook geen hersengebiedjes kleiner." Waar zijn de feiten die dit onderbouwen?

ADHD is een verzamelnaam voor een groot aantal verschijningsvormen van aandachts- en hyperactiviteitsproblemen.
Een aantal kinderen wordt gepresenteerd als ongedurig en druk. Dat kan inderdaad een probleem zijn van de omgeving en niet van het kind. Maar het is een structureel probleem wat het kind met zich meedraagt. Het moet opgelost worden door het kind te leren hoe het met de problemen om moet gaan. De omgeving leren hun reactie te dimmen kan helpen, maar dan moet het kind in deze beschermde omgeving opgroeien, anders zal het keer op keer met het eigen afwijkend functioneren worden geconfronteerd.

De gradaties van de diverse elementen van de problematiek worden in de praktijk vanzelfsprekend herkend en erkend. Batstra zegt dus helemaal niets nieuws.
Het merendeel van de ouders doorloopt de stadia van niet-diagnostiseren van hun kind en ze krijgen de huis-, tuin- en keukenhulp die Batstra voorstaat.
Zoals Batstra stelt worden de ouders verantwoordelijk gesteld voor de vorderingen van hun kind.

En dáár schuilt het probleem.
Als alle maatregelen genomen zijn, het hyperactieve gedrag min of meer onder controle is en het kind nòg klaagt over chaos van gedachten, dingen niet tegelijkertijd kunnen onthouden, niet kunnen concentreren, etc etc. dan is meer nodig dan een rustig hoekje in de klas. Want dat hoekje is dan waarschijnlijk ver onder het niveau van het kind, waardoor dysfunctioneren alleen nog maar meer in de hand wordt gewerkt.

Ik pleit niet voor medicatie, maar wel voor een goede diagnose, zodat het kind het eigen falen en onvermogen een naam kan geven, zodat secundaire psychische problematiek wordt voorkomen.
"Weten dat ik geen voet heb voorkomt dat ik probeer te lopen zonder prothese. Met een goede prothese loop ik met iedereen mee. Misschien een beetje anders, maar ik loop. Als ik geen prothese heb en ga lopen val ik hard en beschadig ik mezelf misschien zelfs meer." stelde mijn zoon ooit.

Het idee dat je bij een psychiater komt en je een doos pillen in je tas geduwd krijgt komt voort uit onkunde over hoe het in werkelijkheid gaat.
Dat medicatie overbodig is stellen alleen maar diegenen die nooit de wanhoop van mensen hebben meegemaakt èn nooit het effect van een goed diagnose-behandelproces.

Het is lovenswaardig dat Mevrouw Batstra kinderen wil behoeden voor schijnverklaringen.
Ze wil hen laten helpen door gedragsdeskundigen omdat dat kan zonder een diagnose te stellen. Alsof het in kaart brengen van ongewenst gedrag niet beschrijvend is.
Een diagnose is niets meer dan een stapje verder: beschrijvingen van gedragingen die vaak in een cluster voorkomen een gezamenlijke naam geven.
En wat doet die gedragsdeskundige zonder diagnose? Een lijstje met ongewenste gedragingen opstellen en de symptomen van ..iets.. bestrijden.

Batstra vraagt zich af wat een diagnose met het kind doet. Ze stelt dat daarmee een kind tot eigenaar van het probleem wordt gemaakt.
Dat is gewoonweg theoretisch gepraat van iemand die niet met een kind de lange gang van dit soort problemen is gegaan.
Ouders en kind groeien samen in het omgaan met de problematiek en ervaren samen hoe anderen zich storen aan het kind. Wat is erger, denken dat je schuldig bent aan slechtopgevoedheid (als die ziekte/stoornis bestaat) of denken dat er iets is waardoor je, samen met anderen, aanpassingen voor jezelf moet zoeken om goed te functioneren?
Mijn kinderen weten het wel.
Het onder ogen zien van je eigen unieke funtioneren en hoever dat af staat van het functioneren van anderen op een leeftijd dat je juist hetzelfde wilt doen als die anderen, dat je erbij wilt horen, kan een enorme stimulans zijn je eigen keuzes te maken. De huidige wijze van omgaan met jongeren in de psychologie, en ook de psychiatrie draagt bij tot het erkennen van eigenschappen waar je aan kunt werken en het in eigen hand nemen van beslissingen hoe je dat wilt en waarmee je dat wilt.
Dat kan alleen als je opgegroeid bent in een houding van zelf-beschouwing en zelf-bepaling. Als je je vertrouwd voelt in je omgeving en in contacten met andere mensen. Dus een vroege diagnose en vroege aanpak kan iemand sterker maken, meer keuzes bieden.
Een kind voelt heel goed aan dat er wat aan de hand is. Dat ontkennen heeft geen zin, het ontkent de eigenheid van het kind.

Mijn volwassen kinderen storen zich trouwens gigantisch aan de opmerking van Batstra: "Medicijngebruik zorgt er uiteindelijk ook niet voor dat schoolprestaties en het sociale gedrag verbeteren."

"Ze weet niet waarover ze het heeft", is de conclusie van mijn 22-jarige zoon die zo ongeveer alles wat ADHD betreft wel heeft meegemaakt.
Dankzij Ritalin kreeg hij geen rijtje 3'en voor de moeite meer op zijn rapport, maar was hij in staat zich te concentreren en haalde flink hoge punten en stoomde direct door naar het eindexamen en daarna voltooide hij zijn vervolgopleiding. Zijn impulsiviteit kon hij beter controleren, waardoor zijn sociale gedrag aanzienlijk verbeterde.

De titel van het symposium van 7 mei j.l. maakt duidelijk dat Batstra nog een lange weg heeft te gaan.
Niet de ADHD'ers zelf voelen zich gestoord, maar Mevrouw Batstra vind hen gestoord, blijkens de titel: "de opkomst van het gestoorde kind".
Zou daar de basis van haar zienswijze vandaan komen?

Cum laude afgestudeerd? Maar niet in ethiek en communicatie.





http://www.artsennet.nl/opinie/Gastblogs/Laura-Batstra/Blogbericht-1/115987/Afschaffen-van-een-schijnverklaring.htm
http://www.artsennet.nl/opinie/Gastblogs/Laura-Batstra.htm
http://www.rug.nl/corporate/nieuws/opinie/2012/18LauraBatstra





























1 comments:

Anoniem zei

Diep respect! Ik druk me hiermee erg zacht uit. Alles wat ik wil en kan zeggen wordt in dit stuk zo gruwelijk helder uiteen gezet! Het feit alleen al dat dit 100% herkenbaar is op alle punten voor alle ouders met kinderen met ADHD en voor mijzelf, ooit ook kind en nog behept/gezegend met ADHD.
Nogmaals, mijn diepe buiging voor deze weergave in schrift!
Angelique Bergsma

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |