6.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Meldpunt Schoolmishandeling en Raad voor de Leerlingbescherming

Het wordt tijd dat volwassenen hun verantwoordelijkheid nemen

Als moeder van 6 kinderen, die bewust de kinderen niet heeft geleerd er onmiddellijk op los te slaan als iets ze niet bevalt, weet ik er wel iets van: pesten.

Oh, denk niet dat ik een pester ben.
Nooit geweest.
Waarschijnlijk vroeger te bedeesd om uit te halen naar die grote jongen die me met zijn vriendje achterna zat tot aan de tuinpoort. Hij haalde altijd hoge punten en had een leuke, belangstellende moeder en ik heb nooit begrepen waarom hij en zijn witharige kornuit mij zo nodig als doel van hun tijdsverdrijf moesten maken. Ik dacht een tijdje dat het aan mij lag, maar dat was gelukkig van korte duur.

Ik ben ook geen meeloper geweest.
Een meisje dat een klas hoger zat en het domste meisje van m'n klas elke dag weer forst pestte gaf mijn vriendin naast de dagelijkse psychische schoppen voor het eerst een forse lichamelijke trap. Zonder aarzelen heb ik haar bij haar keurige lange haar gepakt en meegesleept naar de trappen voor de lerarenkamer zodat het hoofd van de school recht kon spreken. In mijn jonge, iets opgepoetste, herinnering was ik, kwa gedrag, even in het stenen tijdperk en sleepte de jonge dame achter me aan over het plein. De minder romantische werkelijkheid weet ik ook nog wel. Ze was zo ontdaan dat het twee koppen kleinere, magere meisje haar gedrag duidelijk niet pikte, dat ze met haar hoofd opzij getrokken met me mee liep en beschaamd haar hoofd liet zakken in afwachting van het oordeel van de hoofdmeester. Het meisje waar ik voor opkwam heeft me een paar jaar geleden nog met een bos bloemen bedankt. Door het voorval voelde ze zich geen slachtoffer van het pesten meer, omdat ze zag dat het een probleem van anderen was. Ze is overigens heel goed terechtgekomen. Heeft een leuke man, twee kinderen en draagt altijd een rekenmachientje met zich mee, want rekenen kan ze nog steeds niet. Ze is een schat van een vrouw en het is jammer dat ze aan de andere kant van het land woont.

Ik heb mijn kinderen geleerd altijd een volwassene in te schakelen.
Kinderen mogen best wat ondersteuning bij hun ontwikkeling krijgen en pesten is een ontwikkelingsprobleem dat voor sommigen even vasthoudend bijgespijkerd moet worden als dyscalculi. Kom je er zo niet uit, dan moet er meer structurele hulp komen, totdat het probleem is overwonnen of de persoon een plaats in de maatschappij heeft waar zijn gedrag geen kwaad meer kan veroorzaken.
Dit schuift de verantwoordelijkheid voor pesten in de schoenen van volwassenen, dat weet ik maar al te goed, totdat dezen de pester hebben geleerd zich te gedragen.
School en ouders zijn verantwoordelijk. Maar net zoals er ouders zijn die niet benaderbaar zijn voor het gebrek aan fatsoenlijk gedrag van hun kinderen, zo zijn er scholen die er met de pet naar gooien.

Mijn zoon werd op een school voor speciaal onderwijs door een leraar in de gang staande gehouden onder het toeziende oog van minstens de helft van de leerlingen die vanaf de geweldig brede trap een prima uitzicht op het tafereel hadden. de betreffende leraar is nooit in staat geweest zijn gedrag te motiveren, want mijn zoon maakte altijd keurig zijn huiswerk en had een minder grote bek dan de rest van zijn klasgenoten. Wellicht lag het daaraan.
Punt was dat de leraar hem 20 minuten heeft staan uitfoeteren en uitschelden, totdat de amanuensis ten einde raad gewoon de knop van de schoolbel indrukte, ook al was de middagpauze nog niet voorbij. In het tumult dat daardoor ontstond wist mijn zoon weg te komen.
Over zijn toeren kwam hij thuis en koelbloedig belde ik de directeur en maakte een afspraak. Deze directeur vond dat het niet zijn taak was deze leraar de les te lezen, hij was immers volwassen. Pas na inschakeling van de schoolinspectie - "Daar zijn wij niet voor, mevrouw" ... "Maar U doet er maar wel iets aan" - werd de betreffende leraar op non-actief gesteld. Hij zou overspannen zijn.

Ook op andere scholen heb ik lakse docenten, directies en schoolbesturen ontmoet. Soms volstond een pittige gesprek, zoals met die jonge juf die in de pauzes haar lippen en ogen moest bijwerken om overwicht op de kinderen te houden. (haar woorden en niet de mijne!) Soms hadden we ook gewoon mazzel, zoals op de school waar de docenten tussen de middag zich terugtrokken in de lerarenkamer en absoluut niet gestoord mochten worden. Daar werd het schoolhoofd vervangen door iemand die zijn taak serieus nam en zelf zijn boterhammetje op het schoolplein oppeuzelde midden tussen de kinderen. Hij had de gave elk kind aan het spelen te zetten en ze geen tijd te gunnen voor iets anders.

Pesten komt op elke school voor, maar hoe schadelijk het pesten is hangt af van hoe volwassenen reageren.
Een goed beleid, dat ook wordt uitgevoerd, kan binnen twee maanden na aankomst van de jongste leerlingen, pesten compleet uitroeien en de school een pest-veilige school maken voor iedereen.
Het creëren van een veilige school is een wettelijke taak, dus het hoeft geen probleem te zijn scholen op hun verantwoordelijkheid te wijzen.

Toch zijn er scholen die op de een of andere manier accepteren dat jonge kinderen opgroeien in een traumatiserende omgeving zonder maar een poot uit te steken.
Om ouders op hun verantwoordelijkheden te wijzen zijn er speciale organisaties in het leven geroepen. Kinderen kunnen zelfs uit huis gehaald worden als men meent het beste met het kind voor te hebben.
Scholen kennen een dergelijk toezicht niet.
De schoolinspectie wordt met alle egards ontvangen en ziet niet wat er elke dag gebeurt en kan niet handelend optreden als het beter is de band tussen leerling en school te verbreken.

Mijn voorstel is dan ook een meldpunt voor schoolmishandeling in te voeren. Een soort AMK voor scholen dus.
En een organisatie te creëren die in staat is een school te wijzen op fouten, verbeteringen af te dwingen.
Het zoeken naar een andere school is zo niet nodig. Dat is in veel gevallen een onmogelijke opgave omdat veel scholen onderling afspraken hebben elkaars kinderen niet over te nemen. (Ik weet het, dat mag niet.)
En een kind zou in zijn eigen omgeving moeten kunnen blijven en het vertrouwen moeten opbouwen dat problemen opgelost kunnen worden. Weer vertrouwen krijgen in volwassenen is een goed impuls voor gezond opgroeien.
Nu garandeert geen enkele school dat een kind niet wordt gepest, waardoor ouders nu het gevoel hebben hun kind weer voor de leeuwen te moeten werpen zonder enige inspraak te hebben.)

Ouders en kinderen moeten weten dat een kind naar een veilige school gaat.
Een school zonder pesten.
Daarvoor moet de minister een meldpunt schoolmishandeling instellen met een Raad voor de Leerlingbescherming, die adviserend kan optreden, maar ook vergaande maatregelen kan afdwingen. Deze Raad moet onder toezicht staan en moet voldoen aan scherpe normen van deskundigheid. Aan broddelwerk hebben we niets.



.

0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |