18.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Mantelzorgers moeten besluiten van demissionair minister Schippers opvangen.

De Volkskrant wist vandaag te melden dat Minister Schippers het allemaal mooi heeft geregeld. Zelfs patiëntenverenigingen zouden het er mee eens zijn: psychiatrisch patiënten zouden in de toekomst veel vaker thuis behandeld moeten worden, want één derde van de bedden moet per 2020 gesloten zijn.

Het is ongelooflijk dat een demissionair minister, want dat is ze, dergelijke ingrijpende maatregelen mag nemen.

De huisartsen zouden een centralere rol moeten krijgen.
Helaas vermeldde het artikel niet of de huisartsen staan te springen en dringen om lastenverzwaring en tevens staat er niets in het stuk over kwaliteitshandhaving, bijscholingskosten voor huisartsen en of de psychiaters en psychologen die zorg wel uit handen willen en kunnen geven.
Noch staat er iets in over het aantal werkelozen ten gevolge van deze maatregel.

Hoe de minister vorm gaat geven in de dagelijkse praktijk van de behandeling van psychiatrisch patiënten is niet duidelijk.
Ik neem aan dat de psychiaters vast niet aan huis komen, ook al zou de psychiater van mijn zoon van harte welkom zijn, want het is best een gezellige vent.
En als hij aan huis komt, hoe moet dat geregeld worden, want het aantal patiënten dat hij kan zien wordt enorm verminderd.
En een psychiatrisch verpleegkundige de hele dag over de vloer lijkt me ook geen oplossing. Dan wordt het hele gezin tot psychiatrisch geval bestempeld, met alle gevolgen van dien.
Daarnaast wordt de privacy van andere gezinsleden diepgaand aangetast en ontneemt men de kinderen in het gezin de kans op een normaal gezinsleven.
En wie zou dat moeten betalen? Want alle zorgkosten afwentelen op mensen die zelf niet hebben gekozen voor een moeilijk bestaan, lijkt me toch ook niet een positieve keus.

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer vragen in me opkomen.

De Iriszorg heeft de noodklok al fors laten klinken, maar ik vraag me af of ze worden gehoord. Zwerfjongeren hebben geen thuis. Verslaafden maar gewoon weer in de thuissituatie brengen levert alleen maar meer problemen op, niet minder.

De kracht van veel therapieën buiten de thuissituatie is juist het leren zelfstandig de eigen besluiten te bepalen, in plaats van altijd een ander te laten opdraaien voor keuzes en/of de gevolgen op anderen te afwentelen.

+_+_+

Inmiddels heb ik wat meer gelezen over de plannen van de minister:
"Minder stigmatisering, meer tolerantie in de maatschappij."
Wat klinkt dat geweldig, maar heeft de demissionair minister ooit aan tafel gezeten, door het huis gelopen, onder het bed gekropen met iemand die zwaar psychotisch is?

"Minder dwang", waardoor geen gebruik meer hoeft te worden gemaakt van isoleercellen.
Prachtig toch? Maar hoe maakt ze dat waar als dat tevens betekent dat méér, véél meer moet worden ingezet op deskundigheidsbevordering en mankracht?
En hoe doen we dat in de thuissituatie? Iemand de straat opschoppen? Opsluiten op de WC?

Arno Timmermans, huisarts en bestuursvoorzitter van het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG) geeft ook al heel duidelijk aan dat Schippers nog eerst heel veel moet denken voordat ze zoiets echt goed geregeld kan hebben.
De huisartsen hebben een andere deskundigheid. De juiste deskundigheid zou naar de praktijken moeten worden gehaald. Een praktijkondersteuner zou zeer hoog opgeleid moeten zijn om inzicht te kunnen hebben in de problematiek van deze grote groep, zeer verschillende mensen. En moet deze persoon dan ook vorm geven aan therapeutische interventie?
Er is dus sprake van enorme onduidelijkheden.

Ik heb de vraag gesteld of de mantelzorgorganisaties bij het besluit betrokken zijn geweest.
Ik vrees van niet. En volgens PerSaldo waren in ieder geval zij niet betrokken bij het overleg van Schippers.

Natuurlijk niet, want de mantelzorgers moeten de gevolgen van het beleid van de demissionair minister opvangen.
Die zouden dit plan nooit goedgekeurd hebben.

Het is prachtig dat de psychiatrisch patiënten en de geestelijk gehandicapten weer onder de mensen worden gebracht.
Maar de gevolgen daarvan zijn niet zorgvuldig overwogen.

We keren weer terug naar de tijd dat ouders hun hele leven lang sloofden voor hun geestelijk gehandicapte kinderen en geen kans hadden een eigen leven op te bouwen. Armoede was het gevolg en zal het gevolg zijn.
Want mantelzorgers bouwen geen pensioen op, hebben geen inkomsten en kunnen niet sparen.
De geestelijk gehandicapten zullen niet meer gestimuleerd worden om zo volledig mogelijk mee te draaien in de maatschappij, want de dagelijkse zorg is in sommige gevallen zo zwaar dat het onmogelijk zal zijn de patiënt ook nog eens te motiveren en op te vangen.
En motiveren waarvoor? Voor dagbesteding die amper bestaat? Voor werk waartoe sommigen worden gedwongen met inzet van een grote hoeveelheid financiële middelen om voldoende begeleiding te regelen?

Mijn indruk is dat door alle maatregelen die van achter een bureau en vergadertafel zijn ontwikkeld veel duurder zijn dan hoe de toestand was.
Het wegvallen van het solidariteitsbeginsel betekende dat ingezet werd op deelname aan de maatschappij door deze mensen op een wijze die de meeste van deze personen niet op kunnen brengen. Als ze niet werken worden ze gekort op hun uitkering.
Zo wordt de spiraal van overvraging, overbelasting en nog meer overbelasting gehandhaafd ten koste van de gezinnen waarin deze mensen moeten leven.

Wellicht had Schippers eerst maar eens een studie van de geschiedenis van de psychiatrie moeten maken voordat ze überhaupt iets over het onderwerp had mogen zeggen.
Maar ja, volksvertegenwoordiger kun je zomaar worden.

Helaas is voor mij een toekomst van mantelzorger door haar besluiten nog meer verankert in mijn bestaan.

Hoe moet het dan met mij als ik niet meer kan?
En met mijn zoon?

.











0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |