17.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

ADHD en verantwoord ouderschap

ADHD en Ritalin zijn geen grapjes; ook niet voor politici en criticasters

Soms zit ik zelf te stuiteren op m'n stoel als ik al die tweets lees van mensen die het allemaal zo goed weten.
En ik heb niet eens ADHD!

Er is overigens geen kip die me zo zou willen bestempelen.

Ze weten het allemaal zó goed!
  • ADHD is een modeziekte.
  • ADHD wordt veel te vaak onnodig gediagnosticeerd.
  • ADHD is een probleem van volwassenen, want die weten niet met wat drukkere kinderen om te gaan.
  • ADHD bestond vroeger ook, en toen was de diagnose er niet, die mensen zijn toch ook allemaal goed terecht gekomen?
  • ADHD wordt veel te vaak met ritalin behandeld. Dat is helemaal niet nodig.
  • ADHD kan opgelost worden door het kind gewoon veel buiten te laten spelen.
  • ADHD....

vul verder zelf maar in.

ADHD werd vroeger inderdaad niet gediagnosticeerd.
De kinderen met ADHD werden toen op de gang gezet, voor straf, kregen een plaatsje achter in de klas en werden weggefilterd naar de LOM-school of ergens in de leer gedaan.
Kinderen met ADHD kwamen meestal helemaal niet goed terecht. Ze waren getraumatiseerd door het gestraft worden voor iets waar ze geen controle over hadden, konden vaak geen vertrouwelijke relaties aangaan na zoveel afkeuring van hun persoon, en werkten vaak ver onder hun kunnen ergens in een randgebied van de maatschappij.
De tolerantie voor ander gedrag was wel groter, in die zin, dat kinderen die zich niet konden handhaven niet verplicht werden aan leerplichteisen en kwalificatieplicht te voldoen en dat de paters of de nonnen geduldig net zo lang met zo iemand aanmodderden totdat er ergens iemand werd gevonden die met zo'n persoon wel een arbeidsrelatie aan wilde gaan. Hoe schamel ook.

ADHD wordt door velen gezien als een energie-probleem. "Het kind is druk en dan zeggen ze ADHD", hoor je dan.

ADHD is geen energie-probleem.
ADHD is veel meer en is ook wat anders.

Een kind met ADHD is druk, omdat het geen rem heeft in zijn hoofd en dus ingaat op alles wat aan prikkels wordt aangeboden.
Het kan niet kiezen op welke impulsen gereageerd moet worden en welke maar beter genegeerd moeten worden.
Mijn zoon had soms vreemde invallen, leek het. Althans, anderen vonden ze vreemd.
Onderweg naar school is hij ooit aan de rand van een grasveld gaan zitten omdat twee haasjes er gezellig aan het rondhuppelen waren. Andere kinderen merkten ze niet eens op, die waren in hun hoofd al aan het bedenken wat ze tegen hun juf zouden gaan zeggen. Maar mijn zoon was zo opgenomen in het hier en nu, dat hij niets anders kon dan vertederd te worden door die haasjes, en te vergeten dat hij op tijd op school moest zijn.
De juf belde me om te vragen waar hij bleef, en ik vond hem aan de rand van het gras en stoorde hem.


En dat is nog een kenmerk van ADHD'ers: ze kunnen soms hypergeconcentreerd zijn.
Soms. Het komt vaker voor dat ze de consequenties van hun gedrag niet overzien, geen tijdsbesef hebben, vergeten wat ze van plan waren zelfs al op het moment dat ze iets afspreken, dat ze voor hun beurt praten, alsmaar doorkletsen, slordig zijn, hun huiswerk vergeten in te leveren ook al hebben ze het in de tas zitten, en ga zo maar door.
De aandacht van de wannabee deskundigen is zo op de hyperactiviteit gericht, dat ze vergeten dat het allergrootste probleem van ADHD'ers is dat ze zo verschrikkelijk in het hier en nu leven en daarbij zo slecht in staat zijn de rode draad vast te houden, dat hun gedachten alle kanten opvliegen, en hun gedrag gaat daarbij mee.

Ouders van ADHD'ers zoeken geen hulp omdat hun kind veel te druk is, ze zoeken hulp omdat ze zien dat hun kind anders is dan drukke kinderen.

En gerichte, goede hulp is niet mogelijk zonder een goede beschrijving van het gedrag.
Net zo min als je een wiskundeprobleem kunt oplossen zonder te weten welke formule je moet gebruiken, kun je iets aan het gedrag van een ADHD'er doen zonder dat je weet wat er gebeurt.
Met andere woorden: deze kinderen zijn niet expres vervelend en straffen leidt niet tot gedragsverandering, dus moet uitgezocht worden wat de beste manier is om dit speciale kind te helpen makkelijker te leven en te kunnen voldoen aan de eisen van alledag.

Dat heet het diagnostisch proces en de uitkomst ervan is een diagnose.

Als politici menen dat teveel diagnoses worden gesteld dan kunnen ze twee dingen bedoelen:
  1. Er worden te veel kinderen aangeboden voor diagnostisch onderzoek
  2. Te veel kinderen krijgen een diagnose die als consequentie heeft dat ondersteuning moet worden geboden om het kind optimaal zijn talenten te laten gebruiken.

Als ze bedoelen dat ze het niet eens zijn met de strikte criteria waarmee psychologen en psychiaters hun diagnoses stellen dan kunnen ze op z'n minst eerst kijken wie ze met een dergelijke mening dienen.

De term overdiagnosticering heb ik in jaren niet meer zo vaak gebruikt gezien als in het laatste jaar. Men gebruikt het om kritiek te leveren op het werk van de wetenschappers die volgens vaste, meestal internationale normen, hun cliënten/patiënten diagnosticeren.
Men zegt met de term dat deze mensen hun werk niet goed doen, of dat deze criteria niet juist zijn.
Men bedoelt te zeggen dat er mensen zijn die volgens hun beoordeling niet voldoen aan de criteria die er zijn, en dus dat psychiaters hun vak niet verstaan.
Die strijd moet niet in de media worden uitgevochten, maar voor de tuchtraad.

Ze vergeten ook nog eens dat alleen medici medisch advies mogen geven, dus de maatschappij de indruk geven dat ADHD een stempel is dat ten onrechte wordt gegeven is pure misleiding. Onwettelijk dus.

De onderstroom van deze hele bekritiseringstendens van politici is duidelijk: bezuinigingen.
Laat die kinderen hun eigen weg maar vinden, laat die docenten en ouders hun kop maar dichthouden, want we willen het geld niet uitgeven aan mensen die niet in staat zijn zonder hulp in onze maatschappij te passen.

Een zelfde iets ligt ook aan de basis van de huidige Ritalin hetze.
Iedereen bemoeit zich ermee, iedereen heeft een mening.
Opvallend is dat dat vaak mensen zijn die niets van de hele problematiek afweten, zeker niet in staat zijn zich in de finesses van het veld te verdiepen, en dat het mensen zijn die wel altijd vooraan willen staan als de pers in de buurt is.
Daarnaast zijn het soms ouders van gezonde, makkelijke kinderen die niet eens weten hoe het leven met een ADHD'er eruit ziet.

Mijn zoon was redelijk goed in staat zijn drukke gedrag onder controle te houden, want hij wilde niet opvallen en de docenten niets in de weg leggen. Hij was een goedzak die op zijn tenen liep en absoluut niet op school meekon.
Thuis lukte het hem onder strikte begeleiding min of meer gestructureerd aan zijn huiswerk te werken. Overhoringen wezen uit dat hij de stof begreep en beheerste, maar op school was er zoveel dat om aandacht schreeuwde, dat hij niet anders haalde dan tweeën en drieën. Hij was niet in staat te onthouden wat hij thuis had geleerd, dat wil zeggen: op school wist hij het niet meer. Weer thuis aangekomen, wel.
Maar ons onderwijssysteem waardeert alleen de momentopname van school, thuisonderwijs mag niet.
Hij klaagde dat het zo druk was in zijn hoofd op school. En dan het geklets in de klas, het gerommel.
Naar het speciaal onderwijs moest hij. Kleinere klassen, minder eisen. Hij verveelde zich kapot. Wat er ook werd gedaan, niets hielp.
Een psychiater die tijdelijk de onze verving stelde voor een proefperiode Ritalin te beginnen. We konden elk moment ophouden/afbouwen.
Twee weken bedenktijd kregen we. Langer als we dat wilden.
Het was òf onze zoon te zien falen op alle levensgebieden, òf met gepaste afstandelijkheid te observeren of Ritalin verschil zou maken.

Het eerste gevolg was direct merkbaar: voor het eerst sliep hij goed en voldoende. Maar dat effect was na een paar weken verdwenen.
Wat niet verdween was het vermogen zich te concentreren. Eerst met hulp, later zelfstandig. "Ik kan kiezen wat ik kan denken.", was zijn mooiste opmerking.
Hij stoomde met redelijk gemak naar zijn diploma toe, en maakte daarna zijn vervolgopleiding met prima punten af.
Niet zonder bijwerkingen, maar wel met de wetenschap dat anders de deur naar een volwaardige toekomst dicht zou zijn gebleven.


Niet alle ADHD'ers profiteren van het effect dat Ritalin kan hebben. Ik denk dat mijn zoon deel uitmaakt van een subgroep die profijt hebben van Ritalin door onderliggende neurologische problematiek.
Zoals ik al eerder heb geschreven: indien de diagnose ADHD niet op de juiste gronden is gesteld kan het geven van Ritalin gelijkgesteld worden aan het geven van speed aan een kind. Dat wil geen enkele ouder.
De overeenkomst met diabetes en insuline is duidelijk. Indien diabetes zover ontwikkeld is dat insuline gespoten moet worden, is het niet geven van insuline pure moord. Maar het geven van insuline aan iemand zonder diabetes is dat ook.

De hele Ritalin hetze in de media heeft pubers en jong volwassenen ertoe aangezet Ritalin te gebruiken als studiemiddel.
Een zeer gevaarlijke toestand, in de hand geholpen door politici en andere ondeskundigen die een wijntje nemen om zich 's avonds te ontspannen en die sprookjes over de werking van ritalin de wereld in hebben geholpen.
De suggestie dat ouders onverantwoord bezig zijn hebben het ritalingebruik buiten de dokterpraktijk geplaatst. Niet de psychiaters werden verantwoordelijk gesteld voor hun voorschrijfgedrag, maar de ouders. Zij zouden hun kinderen rustiger en geconcentreerder willen zien en daarvoor werd Ritalin gebruikt. Niet als geneesmiddel of hulpmiddel bij een syndroom, maar als symptoombestrijder van een probleem waar iedereen wel eens mee te maken heeft.
Men gaat compleet voorbij aan het feit dat een geneesmiddel bij de juiste indicatie geheel anders werkt dan bij een gezonde persoon.

Laat ik hier duidelijk stellen dat de ouders van kinderen en jongeren met ADHD die ik ken geen van allen zonder goed na te denken zijn gestart met Ritalin.
We beschouwen het ook niet als wondermiddel, maar als een middel ter ondersteuning van goede begeleiding en sturing.
We kunnen het ook niet als wondermiddel beschouwen, omdat we ons maar al te bewust zijn van de mogelijke bijwerkingen en omdat we die bijwerkingen ook zelf ervaren en op moeten vangen.
Ons wordt gemakzucht verweten.
Dat is complete onzin. In een gezin met een of meerdere personen met ADHD wordt het leven niet makkelijker door het slikken van Ritalin. Wel anders. Gerichte inzet op verandering heeft meer succes. De taak van de ouder wordt niet minder, maar anders.

Omgaan met een of meerdere kinderen die extra bijsturing en begeleiding behoeven leidt noodzakelijkerwijs tot zelfreflectie. De meeste ouders in onze situatie beschikken over een fors vermogen tot zelfreflectie.

Nu al die politici en criticasters nog.

.











0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |