0
comments

29.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Pestfilmpje door moeder online gezet

De pester is slachtoffer

Francisco van Jole vraagt zich op Joop af of het handig is dat een moeder het filmpje waarop te zien is dat haar dochter wordt gepest online heeft gezet.
Je ziet dat haar dochter verbaal wordt gepest, aan haar haren wordt getrokken en wordt geschopt.

Francisco van Jole stelt dat de gepeste zo altijd het slachtoffer blijft en de kans mist sterker te worden. Door om te leren gaan met de moeilijkheden van het leven leer je knokken.

Natuurlijk, helemaal mee eens.
Maar hij mist twee belangrijke zaken in het geheel.

Ten eerste is hier geen sprake van pesten maar van openlijke geweldpleging.

Ik vraag me af waarom men gelijk op de kast zit (ik ook) als een agent een arrestant herhaalde malen met uitgehaald been flink schopt en het niet eens lijkt op te vallen dat er op het filmpje met die zwarte schoenen ook geschopt wordt.
Of denkt men dat met het geven van een bloemetje aan een agent met zere tenen alle schoppen maar gelijk buiten het strafrecht valt?
Dat is alleen als men in de uitoefening van functie de beheersing verliest en dat later goedpraat.

Ten tweede is de gepeste niet het slachtoffer.
Zorgvuldige observatie geeft aan dat de gepeste heel verantwoordelijk reageert.
Ze slaat niet terug, ze doet niets waardoor de toestand escaleert en ze nog meer te verwerken krijgt. Ze weigert op te staan als de pesters willen dat ze dat doet.
Ze heeft dus wel degelijk controle over de situatie, en haar eigen toestand, ook al heeft de pester in eerste instantie even de controle.

De pester is het slachtoffer.
Als je dit soort gedrag vertoont is er iets mis met je.
Als iemand het lef heeft aangifte te doen zal ze haar wettelijke straf niet ontlopen.
Inmiddels is de politie op de zaak gezet en is de pester van school gestuurd.
Tesamen met de toekijkers, die niet het lef hadden te situatie te beëindigen.

Pesten en mishandelen komt voort uit een zieke geest, heb ik mijn kinderen altijd geleerd. Verlaag je nooit tot hun niveau.
Die wetenschap was voor hen voldoende om geen schade aan hun zelfwaardegevoel op te lopen, maar zich actief op te stellen en de problematiek in handen te leggen van volwassenen. Want om pesten te stoppen is een actieve houding van volwassenen nodig.
De pester heeft hulp nodig, en snel ook.
Helaas laten veel volwassenen na passende stappen te ondernemen, met een veelheid van excuses.

De pestkoppen uit het verleden van Francisco van Jole zijn saaie mensen geworden die hun gedrag uit het verleden hebben vergeten. Ze hebben niet veel in het leven bereikt, stelt hij.
Als psycholoog heb ik de neiging te stellen dat er psychische verdedigingsmechanismen aan het werk zijn als je dat soort kwalijk handelen uit het verleden bent vergeten. Het gebrek om voluit expressie te geven aan je persoonlijkheid en de wens als grijze muis verder te leven zijn uiting van deze verdedigingsmechanismen. Een deel van je persoonlijkheid wegdrukken kost heel veel energie, die je dus niet voor bv. je carrière kunt aanwenden.
Dat onderstreept eens te meer dat pesters slachtoffer zijn.

Ik vind het keigoed dat de moeder, in overleg met haar dochter, dat filmpje online heeft gezet en de discussie heeft aangezwengeld.
Pestgedrag wordt al veel te lang door volwassenen getolereerd als iets dat er bij hoort, iets dat niet is uit te roeien, iets waar de gepeste sterk van wordt en meer van dat soort onzin. Hiermee verworden ze tot bijstanders en dragen net zo veel verantwoordelijkheid als de pesters.

Schoppen, slaan en uitschelden van een mens mag niet. Onder geen enkele omstandigheid. Het wordt tijd dat we daar eens heel sterk van doordrongen raken.

.

Filmpje














1 comments

27.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Nieuwe vorm autisme (ont)zorg(ing).

Van Nijmegen naar Amsterdam op een hometrainer

Eigenlijk wilde ik vandaag helemaal niet bloggen. Maar het kan niet anders.
Om me heen zie ik de onrust en zorgen over de toekomst van onze kinderen toenemen.
Ouders van gezonde kinderen maken zich zorgen over de grotere klassen, ouders van niet gezonde kinderen zien de toekomst van hun kinderen steeds meer tussen 4 muren: die van hun thuis of een instelling.
De mooie plannetjes van de laatste regeringen om iedereen te laten participeren in de maatschappij kunnen de prullenbak in. Want het is maar de vraag of ze überhaupt aan deelnemen in de maatschappij meer toekomen. En datzelfde geldt voor hun mantelzorgende ouders.

De 10 uurs norm wordt gehandhaafd.
Krijg je minder zorg geïndiceerd dan tel je niet mee. Dan moet je het maar zien te redden.
De toekomst van jonge mensen hangt af van indicatiecommissies en regeltjes.
Heb je een slimme aanvrager weten te vinden, of kun je een duur en goed bureau betalen, dan zal het allemaal nog wel goed komen. Maar voor de minder gelukkige mensen wacht gewoon een oordeel van 9 uur.
Dat wil zeggen dat zo'n 24.000 jonge mensen de boot missen.

Daarnaast zijn er grote veranderingen doordat men de zorg waar men vroeger recht op had gewoon niet meer krijgt.
Indicaties zijn vervat in zorgzwaartepakketten. ZZP's.
Je moet nu minimaal ZZP 4 hebben om nog te mogen leren iets zelfstandig in de maatschappij te doen. Dan ga je wel van je thuis linea recta richting psychiatrische instelling. Je bent gewaarschuwd.

Heb je minder dan ZZP 4, dan krijg je zorg aan huis.
Dat moet het trainingshuis en wat meer intensievere begeleid woonsituaties vervangen.
Het lijkt op fietsen op een hometrainer met als doel van Nijmegen naar Amsterdam te gaan.

Ik zou graag willen weten wie deze ongein bedacht heeft, want die mag onze hometrainer op komen halen. Het zal immers nooit lukken Amsterdam zo te bereiken.

Zorg aan huis als vervanger van het trainingshuis is gewoonweg belachelijk!
Komt er elke ochtend onderaan de trap iemand roepen om op te staan, omdat dat in het kader van de zelfstandigheidstraining slimmer is als ik dat als moeder niet meer doe?
Sta ik elke avond in de keuken te ruziën wie er het eerst mag koken, omdat zoonlief dat met begeleidster moet doen om zo zelfstandig mogelijk te worden?
En hoe zit dat met de privacy van de andere kinderen? Hun recht op een normaal gezinsleven?
Hoe kun je de psychische beleving van zelfstandig wonen trainen als je gewoon thuis leeft, in de oude routines en gedragspatronen.
Want dàt is nl de clou. Het gaat niet zozeer om het leren hoe een wasmachine werkt. Maar om te leren hoe je je eigen beslissingen neemt, hoe het is je hand uit te steken voor gezelschap, voor assistentie, hoe het is alleen naar bed te gaan en alleen wakker te worden. Met de slaapkamerdeur tussen zelfstandige spelen en mamma wordt het een belachelijk spel.
Het is natuurlijk slim aangepakt door de regering. Zoonlief zal thuis blijven wonen tot de ouders erbij neervallen en dan neemt de rest van de familie de zorg wel over, want in de instellingen zitten ze allemaal achter de tralies door het gebrek aan financiële middelen om begeleiding in te zetten.
Die heeft dan toch geen zin meer, want iemand die zo oud is heeft heel wat mogelijkheden tot leren en aanpassen verloren.

Noemen ze dat "in je kracht staan"?
Is dat het beste uit jezelf halen?



de volgende keer over rechtsongelijkheid tussen broers met autisme spectrum syndroom.

















1 comments

19.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

High Tea voor de elite en cupcakes voor het volk?

De VVD provincie Groningen houdt een High Tea op 1 juli met wel 6 kamerleden.
Lokkertje is het eten en goede gezelschap (whatever that might be) en een veiling van persoonlijke eigendommen van Tweede Kamerleden en Tweede Kamer memorabilia. Een heuze hoogstaande tweede hands goederen veiling dus, met als lokkertje de veiling van wijn.

50 euro's en je mag meedoen.

Die euro's gaan niet naar een goed doel, maar naar de partijkas zodat de VVD goed campagne kan voeren.

Ik lees dit terwijl ik m'n hersenen pijnig hoe ik mijn dochter haar het gewenste feestje met haar vriendinnen kan geven.
Gewoon iets simpels hoor: cupcakes en limonade, en natuurlijk een suikerzoete film.
Hier in de kamer op de bank.

Het voelt zo schamel aan.
Zelf gaf ik samen met een klasgenoot een feest waar de hele klas naar toe kwam, plus vrienden en mensen van onze ballet- en sportgroepen.

Mijn dochter wil iets simpels en zelfs dàt is eigenlijk te veel.
Want waar haal ik het geld vandaan, en waar ga ik naartoe met haar autistische broer die nooit ergens naar toe wil?

Tegen beter weten in post ik een reactie op hun site.
Ze zullen die toch niet plaatsen, of er een golf van kleinerende opmerkingen overheen sturen.
Dus plaats ik de reactie maar hier, waar hardwerkende mensen en ploeterende mantelzorgers precies begrijpen wat ik bedoel.

Als één van de rijke lui eens het lef had om de Limousine of Mercedes voor te komen rijden als ze haar diploma gaat halen, dan hoeft ze niet op de fiets in haar prachtige jurkje.
Als ze wat er over zou blijven van de High Tea eens in zouden pakken en aan mijn dochter zouden willen geven voor haar bescheiden teatime wat zou dat groepje meisjes smullen.

Ik begrijp niet hoe mensen voor zichzelf kunnen verantwoorden dat in een tijd dat zoveel mensen wanhopig naar de toekomst kijken zij zelf baden in weelde.

Mijn reactie op die site was:

Wat een geweldige luxe voor mensen die besluiten nemen voor anderen. Geen wonder dat de feeling met hen die keihard moeten werken om de bezuinigingen op te vangen verloren gaat.

Een goede landelijke campagne kan kosteloos gevoerd worden indien men luistert naar wat er echt leeft onder de mensen.

Geen overtuiging overbrengen, maar steunbetuiging ontwikkelen.

Het haalt natuurlijk geen ene moer uit.
Niemand die er zich wat van aan zal trekken.

Maar het wordt wel steeds duidelijker hoe en waardoor de verschillen in ons land groter worden.


.



0
comments

18.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Mantelzorgers moeten besluiten van demissionair minister Schippers opvangen.

De Volkskrant wist vandaag te melden dat Minister Schippers het allemaal mooi heeft geregeld. Zelfs patiëntenverenigingen zouden het er mee eens zijn: psychiatrisch patiënten zouden in de toekomst veel vaker thuis behandeld moeten worden, want één derde van de bedden moet per 2020 gesloten zijn.

Het is ongelooflijk dat een demissionair minister, want dat is ze, dergelijke ingrijpende maatregelen mag nemen.

De huisartsen zouden een centralere rol moeten krijgen.
Helaas vermeldde het artikel niet of de huisartsen staan te springen en dringen om lastenverzwaring en tevens staat er niets in het stuk over kwaliteitshandhaving, bijscholingskosten voor huisartsen en of de psychiaters en psychologen die zorg wel uit handen willen en kunnen geven.
Noch staat er iets in over het aantal werkelozen ten gevolge van deze maatregel.

Hoe de minister vorm gaat geven in de dagelijkse praktijk van de behandeling van psychiatrisch patiënten is niet duidelijk.
Ik neem aan dat de psychiaters vast niet aan huis komen, ook al zou de psychiater van mijn zoon van harte welkom zijn, want het is best een gezellige vent.
En als hij aan huis komt, hoe moet dat geregeld worden, want het aantal patiënten dat hij kan zien wordt enorm verminderd.
En een psychiatrisch verpleegkundige de hele dag over de vloer lijkt me ook geen oplossing. Dan wordt het hele gezin tot psychiatrisch geval bestempeld, met alle gevolgen van dien.
Daarnaast wordt de privacy van andere gezinsleden diepgaand aangetast en ontneemt men de kinderen in het gezin de kans op een normaal gezinsleven.
En wie zou dat moeten betalen? Want alle zorgkosten afwentelen op mensen die zelf niet hebben gekozen voor een moeilijk bestaan, lijkt me toch ook niet een positieve keus.

Hoe meer ik erover nadenk, hoe meer vragen in me opkomen.

De Iriszorg heeft de noodklok al fors laten klinken, maar ik vraag me af of ze worden gehoord. Zwerfjongeren hebben geen thuis. Verslaafden maar gewoon weer in de thuissituatie brengen levert alleen maar meer problemen op, niet minder.

De kracht van veel therapieën buiten de thuissituatie is juist het leren zelfstandig de eigen besluiten te bepalen, in plaats van altijd een ander te laten opdraaien voor keuzes en/of de gevolgen op anderen te afwentelen.

+_+_+

Inmiddels heb ik wat meer gelezen over de plannen van de minister:
"Minder stigmatisering, meer tolerantie in de maatschappij."
Wat klinkt dat geweldig, maar heeft de demissionair minister ooit aan tafel gezeten, door het huis gelopen, onder het bed gekropen met iemand die zwaar psychotisch is?

"Minder dwang", waardoor geen gebruik meer hoeft te worden gemaakt van isoleercellen.
Prachtig toch? Maar hoe maakt ze dat waar als dat tevens betekent dat méér, véél meer moet worden ingezet op deskundigheidsbevordering en mankracht?
En hoe doen we dat in de thuissituatie? Iemand de straat opschoppen? Opsluiten op de WC?

Arno Timmermans, huisarts en bestuursvoorzitter van het Nederlands Huisartsen Genootschap (NHG) geeft ook al heel duidelijk aan dat Schippers nog eerst heel veel moet denken voordat ze zoiets echt goed geregeld kan hebben.
De huisartsen hebben een andere deskundigheid. De juiste deskundigheid zou naar de praktijken moeten worden gehaald. Een praktijkondersteuner zou zeer hoog opgeleid moeten zijn om inzicht te kunnen hebben in de problematiek van deze grote groep, zeer verschillende mensen. En moet deze persoon dan ook vorm geven aan therapeutische interventie?
Er is dus sprake van enorme onduidelijkheden.

Ik heb de vraag gesteld of de mantelzorgorganisaties bij het besluit betrokken zijn geweest.
Ik vrees van niet. En volgens PerSaldo waren in ieder geval zij niet betrokken bij het overleg van Schippers.

Natuurlijk niet, want de mantelzorgers moeten de gevolgen van het beleid van de demissionair minister opvangen.
Die zouden dit plan nooit goedgekeurd hebben.

Het is prachtig dat de psychiatrisch patiënten en de geestelijk gehandicapten weer onder de mensen worden gebracht.
Maar de gevolgen daarvan zijn niet zorgvuldig overwogen.

We keren weer terug naar de tijd dat ouders hun hele leven lang sloofden voor hun geestelijk gehandicapte kinderen en geen kans hadden een eigen leven op te bouwen. Armoede was het gevolg en zal het gevolg zijn.
Want mantelzorgers bouwen geen pensioen op, hebben geen inkomsten en kunnen niet sparen.
De geestelijk gehandicapten zullen niet meer gestimuleerd worden om zo volledig mogelijk mee te draaien in de maatschappij, want de dagelijkse zorg is in sommige gevallen zo zwaar dat het onmogelijk zal zijn de patiënt ook nog eens te motiveren en op te vangen.
En motiveren waarvoor? Voor dagbesteding die amper bestaat? Voor werk waartoe sommigen worden gedwongen met inzet van een grote hoeveelheid financiële middelen om voldoende begeleiding te regelen?

Mijn indruk is dat door alle maatregelen die van achter een bureau en vergadertafel zijn ontwikkeld veel duurder zijn dan hoe de toestand was.
Het wegvallen van het solidariteitsbeginsel betekende dat ingezet werd op deelname aan de maatschappij door deze mensen op een wijze die de meeste van deze personen niet op kunnen brengen. Als ze niet werken worden ze gekort op hun uitkering.
Zo wordt de spiraal van overvraging, overbelasting en nog meer overbelasting gehandhaafd ten koste van de gezinnen waarin deze mensen moeten leven.

Wellicht had Schippers eerst maar eens een studie van de geschiedenis van de psychiatrie moeten maken voordat ze überhaupt iets over het onderwerp had mogen zeggen.
Maar ja, volksvertegenwoordiger kun je zomaar worden.

Helaas is voor mij een toekomst van mantelzorger door haar besluiten nog meer verankert in mijn bestaan.

Hoe moet het dan met mij als ik niet meer kan?
En met mijn zoon?

.











0
comments

17.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

ADHD en verantwoord ouderschap

ADHD en Ritalin zijn geen grapjes; ook niet voor politici en criticasters

Soms zit ik zelf te stuiteren op m'n stoel als ik al die tweets lees van mensen die het allemaal zo goed weten.
En ik heb niet eens ADHD!

Er is overigens geen kip die me zo zou willen bestempelen.

Ze weten het allemaal zó goed!
  • ADHD is een modeziekte.
  • ADHD wordt veel te vaak onnodig gediagnosticeerd.
  • ADHD is een probleem van volwassenen, want die weten niet met wat drukkere kinderen om te gaan.
  • ADHD bestond vroeger ook, en toen was de diagnose er niet, die mensen zijn toch ook allemaal goed terecht gekomen?
  • ADHD wordt veel te vaak met ritalin behandeld. Dat is helemaal niet nodig.
  • ADHD kan opgelost worden door het kind gewoon veel buiten te laten spelen.
  • ADHD....

vul verder zelf maar in.

ADHD werd vroeger inderdaad niet gediagnosticeerd.
De kinderen met ADHD werden toen op de gang gezet, voor straf, kregen een plaatsje achter in de klas en werden weggefilterd naar de LOM-school of ergens in de leer gedaan.
Kinderen met ADHD kwamen meestal helemaal niet goed terecht. Ze waren getraumatiseerd door het gestraft worden voor iets waar ze geen controle over hadden, konden vaak geen vertrouwelijke relaties aangaan na zoveel afkeuring van hun persoon, en werkten vaak ver onder hun kunnen ergens in een randgebied van de maatschappij.
De tolerantie voor ander gedrag was wel groter, in die zin, dat kinderen die zich niet konden handhaven niet verplicht werden aan leerplichteisen en kwalificatieplicht te voldoen en dat de paters of de nonnen geduldig net zo lang met zo iemand aanmodderden totdat er ergens iemand werd gevonden die met zo'n persoon wel een arbeidsrelatie aan wilde gaan. Hoe schamel ook.

ADHD wordt door velen gezien als een energie-probleem. "Het kind is druk en dan zeggen ze ADHD", hoor je dan.

ADHD is geen energie-probleem.
ADHD is veel meer en is ook wat anders.

Een kind met ADHD is druk, omdat het geen rem heeft in zijn hoofd en dus ingaat op alles wat aan prikkels wordt aangeboden.
Het kan niet kiezen op welke impulsen gereageerd moet worden en welke maar beter genegeerd moeten worden.
Mijn zoon had soms vreemde invallen, leek het. Althans, anderen vonden ze vreemd.
Onderweg naar school is hij ooit aan de rand van een grasveld gaan zitten omdat twee haasjes er gezellig aan het rondhuppelen waren. Andere kinderen merkten ze niet eens op, die waren in hun hoofd al aan het bedenken wat ze tegen hun juf zouden gaan zeggen. Maar mijn zoon was zo opgenomen in het hier en nu, dat hij niets anders kon dan vertederd te worden door die haasjes, en te vergeten dat hij op tijd op school moest zijn.
De juf belde me om te vragen waar hij bleef, en ik vond hem aan de rand van het gras en stoorde hem.


En dat is nog een kenmerk van ADHD'ers: ze kunnen soms hypergeconcentreerd zijn.
Soms. Het komt vaker voor dat ze de consequenties van hun gedrag niet overzien, geen tijdsbesef hebben, vergeten wat ze van plan waren zelfs al op het moment dat ze iets afspreken, dat ze voor hun beurt praten, alsmaar doorkletsen, slordig zijn, hun huiswerk vergeten in te leveren ook al hebben ze het in de tas zitten, en ga zo maar door.
De aandacht van de wannabee deskundigen is zo op de hyperactiviteit gericht, dat ze vergeten dat het allergrootste probleem van ADHD'ers is dat ze zo verschrikkelijk in het hier en nu leven en daarbij zo slecht in staat zijn de rode draad vast te houden, dat hun gedachten alle kanten opvliegen, en hun gedrag gaat daarbij mee.

Ouders van ADHD'ers zoeken geen hulp omdat hun kind veel te druk is, ze zoeken hulp omdat ze zien dat hun kind anders is dan drukke kinderen.

En gerichte, goede hulp is niet mogelijk zonder een goede beschrijving van het gedrag.
Net zo min als je een wiskundeprobleem kunt oplossen zonder te weten welke formule je moet gebruiken, kun je iets aan het gedrag van een ADHD'er doen zonder dat je weet wat er gebeurt.
Met andere woorden: deze kinderen zijn niet expres vervelend en straffen leidt niet tot gedragsverandering, dus moet uitgezocht worden wat de beste manier is om dit speciale kind te helpen makkelijker te leven en te kunnen voldoen aan de eisen van alledag.

Dat heet het diagnostisch proces en de uitkomst ervan is een diagnose.

Als politici menen dat teveel diagnoses worden gesteld dan kunnen ze twee dingen bedoelen:
  1. Er worden te veel kinderen aangeboden voor diagnostisch onderzoek
  2. Te veel kinderen krijgen een diagnose die als consequentie heeft dat ondersteuning moet worden geboden om het kind optimaal zijn talenten te laten gebruiken.

Als ze bedoelen dat ze het niet eens zijn met de strikte criteria waarmee psychologen en psychiaters hun diagnoses stellen dan kunnen ze op z'n minst eerst kijken wie ze met een dergelijke mening dienen.

De term overdiagnosticering heb ik in jaren niet meer zo vaak gebruikt gezien als in het laatste jaar. Men gebruikt het om kritiek te leveren op het werk van de wetenschappers die volgens vaste, meestal internationale normen, hun cliënten/patiënten diagnosticeren.
Men zegt met de term dat deze mensen hun werk niet goed doen, of dat deze criteria niet juist zijn.
Men bedoelt te zeggen dat er mensen zijn die volgens hun beoordeling niet voldoen aan de criteria die er zijn, en dus dat psychiaters hun vak niet verstaan.
Die strijd moet niet in de media worden uitgevochten, maar voor de tuchtraad.

Ze vergeten ook nog eens dat alleen medici medisch advies mogen geven, dus de maatschappij de indruk geven dat ADHD een stempel is dat ten onrechte wordt gegeven is pure misleiding. Onwettelijk dus.

De onderstroom van deze hele bekritiseringstendens van politici is duidelijk: bezuinigingen.
Laat die kinderen hun eigen weg maar vinden, laat die docenten en ouders hun kop maar dichthouden, want we willen het geld niet uitgeven aan mensen die niet in staat zijn zonder hulp in onze maatschappij te passen.

Een zelfde iets ligt ook aan de basis van de huidige Ritalin hetze.
Iedereen bemoeit zich ermee, iedereen heeft een mening.
Opvallend is dat dat vaak mensen zijn die niets van de hele problematiek afweten, zeker niet in staat zijn zich in de finesses van het veld te verdiepen, en dat het mensen zijn die wel altijd vooraan willen staan als de pers in de buurt is.
Daarnaast zijn het soms ouders van gezonde, makkelijke kinderen die niet eens weten hoe het leven met een ADHD'er eruit ziet.

Mijn zoon was redelijk goed in staat zijn drukke gedrag onder controle te houden, want hij wilde niet opvallen en de docenten niets in de weg leggen. Hij was een goedzak die op zijn tenen liep en absoluut niet op school meekon.
Thuis lukte het hem onder strikte begeleiding min of meer gestructureerd aan zijn huiswerk te werken. Overhoringen wezen uit dat hij de stof begreep en beheerste, maar op school was er zoveel dat om aandacht schreeuwde, dat hij niet anders haalde dan tweeën en drieën. Hij was niet in staat te onthouden wat hij thuis had geleerd, dat wil zeggen: op school wist hij het niet meer. Weer thuis aangekomen, wel.
Maar ons onderwijssysteem waardeert alleen de momentopname van school, thuisonderwijs mag niet.
Hij klaagde dat het zo druk was in zijn hoofd op school. En dan het geklets in de klas, het gerommel.
Naar het speciaal onderwijs moest hij. Kleinere klassen, minder eisen. Hij verveelde zich kapot. Wat er ook werd gedaan, niets hielp.
Een psychiater die tijdelijk de onze verving stelde voor een proefperiode Ritalin te beginnen. We konden elk moment ophouden/afbouwen.
Twee weken bedenktijd kregen we. Langer als we dat wilden.
Het was òf onze zoon te zien falen op alle levensgebieden, òf met gepaste afstandelijkheid te observeren of Ritalin verschil zou maken.

Het eerste gevolg was direct merkbaar: voor het eerst sliep hij goed en voldoende. Maar dat effect was na een paar weken verdwenen.
Wat niet verdween was het vermogen zich te concentreren. Eerst met hulp, later zelfstandig. "Ik kan kiezen wat ik kan denken.", was zijn mooiste opmerking.
Hij stoomde met redelijk gemak naar zijn diploma toe, en maakte daarna zijn vervolgopleiding met prima punten af.
Niet zonder bijwerkingen, maar wel met de wetenschap dat anders de deur naar een volwaardige toekomst dicht zou zijn gebleven.


Niet alle ADHD'ers profiteren van het effect dat Ritalin kan hebben. Ik denk dat mijn zoon deel uitmaakt van een subgroep die profijt hebben van Ritalin door onderliggende neurologische problematiek.
Zoals ik al eerder heb geschreven: indien de diagnose ADHD niet op de juiste gronden is gesteld kan het geven van Ritalin gelijkgesteld worden aan het geven van speed aan een kind. Dat wil geen enkele ouder.
De overeenkomst met diabetes en insuline is duidelijk. Indien diabetes zover ontwikkeld is dat insuline gespoten moet worden, is het niet geven van insuline pure moord. Maar het geven van insuline aan iemand zonder diabetes is dat ook.

De hele Ritalin hetze in de media heeft pubers en jong volwassenen ertoe aangezet Ritalin te gebruiken als studiemiddel.
Een zeer gevaarlijke toestand, in de hand geholpen door politici en andere ondeskundigen die een wijntje nemen om zich 's avonds te ontspannen en die sprookjes over de werking van ritalin de wereld in hebben geholpen.
De suggestie dat ouders onverantwoord bezig zijn hebben het ritalingebruik buiten de dokterpraktijk geplaatst. Niet de psychiaters werden verantwoordelijk gesteld voor hun voorschrijfgedrag, maar de ouders. Zij zouden hun kinderen rustiger en geconcentreerder willen zien en daarvoor werd Ritalin gebruikt. Niet als geneesmiddel of hulpmiddel bij een syndroom, maar als symptoombestrijder van een probleem waar iedereen wel eens mee te maken heeft.
Men gaat compleet voorbij aan het feit dat een geneesmiddel bij de juiste indicatie geheel anders werkt dan bij een gezonde persoon.

Laat ik hier duidelijk stellen dat de ouders van kinderen en jongeren met ADHD die ik ken geen van allen zonder goed na te denken zijn gestart met Ritalin.
We beschouwen het ook niet als wondermiddel, maar als een middel ter ondersteuning van goede begeleiding en sturing.
We kunnen het ook niet als wondermiddel beschouwen, omdat we ons maar al te bewust zijn van de mogelijke bijwerkingen en omdat we die bijwerkingen ook zelf ervaren en op moeten vangen.
Ons wordt gemakzucht verweten.
Dat is complete onzin. In een gezin met een of meerdere personen met ADHD wordt het leven niet makkelijker door het slikken van Ritalin. Wel anders. Gerichte inzet op verandering heeft meer succes. De taak van de ouder wordt niet minder, maar anders.

Omgaan met een of meerdere kinderen die extra bijsturing en begeleiding behoeven leidt noodzakelijkerwijs tot zelfreflectie. De meeste ouders in onze situatie beschikken over een fors vermogen tot zelfreflectie.

Nu al die politici en criticasters nog.

.











0
comments

6.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Meldpunt Schoolmishandeling en Raad voor de Leerlingbescherming

Het wordt tijd dat volwassenen hun verantwoordelijkheid nemen

Als moeder van 6 kinderen, die bewust de kinderen niet heeft geleerd er onmiddellijk op los te slaan als iets ze niet bevalt, weet ik er wel iets van: pesten.

Oh, denk niet dat ik een pester ben.
Nooit geweest.
Waarschijnlijk vroeger te bedeesd om uit te halen naar die grote jongen die me met zijn vriendje achterna zat tot aan de tuinpoort. Hij haalde altijd hoge punten en had een leuke, belangstellende moeder en ik heb nooit begrepen waarom hij en zijn witharige kornuit mij zo nodig als doel van hun tijdsverdrijf moesten maken. Ik dacht een tijdje dat het aan mij lag, maar dat was gelukkig van korte duur.

Ik ben ook geen meeloper geweest.
Een meisje dat een klas hoger zat en het domste meisje van m'n klas elke dag weer forst pestte gaf mijn vriendin naast de dagelijkse psychische schoppen voor het eerst een forse lichamelijke trap. Zonder aarzelen heb ik haar bij haar keurige lange haar gepakt en meegesleept naar de trappen voor de lerarenkamer zodat het hoofd van de school recht kon spreken. In mijn jonge, iets opgepoetste, herinnering was ik, kwa gedrag, even in het stenen tijdperk en sleepte de jonge dame achter me aan over het plein. De minder romantische werkelijkheid weet ik ook nog wel. Ze was zo ontdaan dat het twee koppen kleinere, magere meisje haar gedrag duidelijk niet pikte, dat ze met haar hoofd opzij getrokken met me mee liep en beschaamd haar hoofd liet zakken in afwachting van het oordeel van de hoofdmeester. Het meisje waar ik voor opkwam heeft me een paar jaar geleden nog met een bos bloemen bedankt. Door het voorval voelde ze zich geen slachtoffer van het pesten meer, omdat ze zag dat het een probleem van anderen was. Ze is overigens heel goed terechtgekomen. Heeft een leuke man, twee kinderen en draagt altijd een rekenmachientje met zich mee, want rekenen kan ze nog steeds niet. Ze is een schat van een vrouw en het is jammer dat ze aan de andere kant van het land woont.

Ik heb mijn kinderen geleerd altijd een volwassene in te schakelen.
Kinderen mogen best wat ondersteuning bij hun ontwikkeling krijgen en pesten is een ontwikkelingsprobleem dat voor sommigen even vasthoudend bijgespijkerd moet worden als dyscalculi. Kom je er zo niet uit, dan moet er meer structurele hulp komen, totdat het probleem is overwonnen of de persoon een plaats in de maatschappij heeft waar zijn gedrag geen kwaad meer kan veroorzaken.
Dit schuift de verantwoordelijkheid voor pesten in de schoenen van volwassenen, dat weet ik maar al te goed, totdat dezen de pester hebben geleerd zich te gedragen.
School en ouders zijn verantwoordelijk. Maar net zoals er ouders zijn die niet benaderbaar zijn voor het gebrek aan fatsoenlijk gedrag van hun kinderen, zo zijn er scholen die er met de pet naar gooien.

Mijn zoon werd op een school voor speciaal onderwijs door een leraar in de gang staande gehouden onder het toeziende oog van minstens de helft van de leerlingen die vanaf de geweldig brede trap een prima uitzicht op het tafereel hadden. de betreffende leraar is nooit in staat geweest zijn gedrag te motiveren, want mijn zoon maakte altijd keurig zijn huiswerk en had een minder grote bek dan de rest van zijn klasgenoten. Wellicht lag het daaraan.
Punt was dat de leraar hem 20 minuten heeft staan uitfoeteren en uitschelden, totdat de amanuensis ten einde raad gewoon de knop van de schoolbel indrukte, ook al was de middagpauze nog niet voorbij. In het tumult dat daardoor ontstond wist mijn zoon weg te komen.
Over zijn toeren kwam hij thuis en koelbloedig belde ik de directeur en maakte een afspraak. Deze directeur vond dat het niet zijn taak was deze leraar de les te lezen, hij was immers volwassen. Pas na inschakeling van de schoolinspectie - "Daar zijn wij niet voor, mevrouw" ... "Maar U doet er maar wel iets aan" - werd de betreffende leraar op non-actief gesteld. Hij zou overspannen zijn.

Ook op andere scholen heb ik lakse docenten, directies en schoolbesturen ontmoet. Soms volstond een pittige gesprek, zoals met die jonge juf die in de pauzes haar lippen en ogen moest bijwerken om overwicht op de kinderen te houden. (haar woorden en niet de mijne!) Soms hadden we ook gewoon mazzel, zoals op de school waar de docenten tussen de middag zich terugtrokken in de lerarenkamer en absoluut niet gestoord mochten worden. Daar werd het schoolhoofd vervangen door iemand die zijn taak serieus nam en zelf zijn boterhammetje op het schoolplein oppeuzelde midden tussen de kinderen. Hij had de gave elk kind aan het spelen te zetten en ze geen tijd te gunnen voor iets anders.

Pesten komt op elke school voor, maar hoe schadelijk het pesten is hangt af van hoe volwassenen reageren.
Een goed beleid, dat ook wordt uitgevoerd, kan binnen twee maanden na aankomst van de jongste leerlingen, pesten compleet uitroeien en de school een pest-veilige school maken voor iedereen.
Het creëren van een veilige school is een wettelijke taak, dus het hoeft geen probleem te zijn scholen op hun verantwoordelijkheid te wijzen.

Toch zijn er scholen die op de een of andere manier accepteren dat jonge kinderen opgroeien in een traumatiserende omgeving zonder maar een poot uit te steken.
Om ouders op hun verantwoordelijkheden te wijzen zijn er speciale organisaties in het leven geroepen. Kinderen kunnen zelfs uit huis gehaald worden als men meent het beste met het kind voor te hebben.
Scholen kennen een dergelijk toezicht niet.
De schoolinspectie wordt met alle egards ontvangen en ziet niet wat er elke dag gebeurt en kan niet handelend optreden als het beter is de band tussen leerling en school te verbreken.

Mijn voorstel is dan ook een meldpunt voor schoolmishandeling in te voeren. Een soort AMK voor scholen dus.
En een organisatie te creëren die in staat is een school te wijzen op fouten, verbeteringen af te dwingen.
Het zoeken naar een andere school is zo niet nodig. Dat is in veel gevallen een onmogelijke opgave omdat veel scholen onderling afspraken hebben elkaars kinderen niet over te nemen. (Ik weet het, dat mag niet.)
En een kind zou in zijn eigen omgeving moeten kunnen blijven en het vertrouwen moeten opbouwen dat problemen opgelost kunnen worden. Weer vertrouwen krijgen in volwassenen is een goed impuls voor gezond opgroeien.
Nu garandeert geen enkele school dat een kind niet wordt gepest, waardoor ouders nu het gevoel hebben hun kind weer voor de leeuwen te moeten werpen zonder enige inspraak te hebben.)

Ouders en kinderen moeten weten dat een kind naar een veilige school gaat.
Een school zonder pesten.
Daarvoor moet de minister een meldpunt schoolmishandeling instellen met een Raad voor de Leerlingbescherming, die adviserend kan optreden, maar ook vergaande maatregelen kan afdwingen. Deze Raad moet onder toezicht staan en moet voldoen aan scherpe normen van deskundigheid. Aan broddelwerk hebben we niets.



.
0
comments

4.6.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Eigen bijdrage ten koste van...

Door eigen bijdrage geen geld voor tandarts
De introductie van de eigen bijdrage in de gezondheidszorg kent vele slachtoffers. "Het eigen risico" noemen sommige mensen het. Alsof het een keuze betreft. Een risico neem je toch? Dat is toch je eigen beslissing? Een risico wordt je toch niet opgedrongen? De bijdrageplicht in de gezondheidszorg treft ons gezin flink. Het lijkt erop dat je beter het mantelzorgen voor volwassen kinderen over kunt laten aan de maatschappij. Nu hebben we de keus onze verantwoordelijkheid te nemen en hun onkosten te betalen, dus ook de eigen bijdrage, want ze zorg onthouden, dàt willen we niet. De paar minuten bij de vriendelijke psychiater zijn zo wel erg duur betaald. En dan heb ik het niet over de toegenomen vervoerskosten, ook al hakken die er ook flink in. Op de een of andere manier konden we de laatste maanden de eindjes nog net aan elkaar knopen. Met moeite, weliswaar. Maar gelukkig merkte niemand op dat ik hier en daar een maaltijd oversloeg, koffiedrinken met mijn vriendinnen uit het repertoire heb geschrapt en ik nooit meer gezellig aan de telefoon hang. Morgenvroeg sta ik door die eigen bijdrage echter met mijn rug tegen de muur. Door een aangeboren aandoening geven mijn tanden het voortijdig op. Ik heb de keus tussen het laten trekken van een kies en rondlopen met een zichtbaar gat en het complete verlies van de mogelijkheid tot kauwen aan één kant, en het laten trekken en plaatsen van een implantaat. Ik moet nog heel wat jaren mee, dus graag wil ik kunnen kauwen en er behoorlijk uitzien. Een implantaat is geen overbodige luxe, wordt me aan alle kanten verzekerd. Plaatsen moet zo snel mogelijk na het trekken, omdat m'n kaak erg snel slinkt. Het is dus morgen of nooit. De kosten komen overeen met de uitgaven voor de eigen bijdragen die we in ons gezin extra moeten betalen voor gezondheidszorg. Ik hèb helemaal geen keus. Het geld is er niet. Niet meer. .
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |