11.3.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

ADHD gaat niet weg als je het ontkent.

De jacht is nu geopend op: ADHD'ers en hun ouders

Er is me blijkbaar iets volkomen ontgaan toen ik even bezig was met mijn gezin.

De afgelopen week heeft Ton Elias (Tweede Kamer VVD) de gemoederen flink bezig gehouden door het selectief waarnemen van wat er omgaat aan reacties op de plannen met het passend onderwijs.
Hij reageerde niet op wat mensen hem wilden voorleggen, noch per mail, noch per brief, noch op twitter en zijn opmerkingen waren een gedegen getuigenis van het niet op de hoogte zijn van wat er omgaat op het gebied van kinderen die geen middelmaat zijn.

Het lijkt erop dat een aantal Tweede Kamerleden vergeten zijn dat zij het volk vertegenwoordigen en een verantwoordelijkheid hebben het democratisch proces gestalte te geven.
Bezuinigingen gaan ten koste van zieken, ouderen en nu dus ook kinderen die extra ondersteuning nodig hebben.
Of die bezuinigingen ook werkelijk het beoogde effect hebben is compleet onduidelijk. Zeker is dat in veel gevallen de kosten van het falend beleid vele malen hoger zal zijn dan het bezuinigde bedrag.

Het lijkt de invoering van de parkeerautomaten in Nijmegen wel. Accepteren dat je onvoldoende wordt ingelicht, 260 zuilen plaatsen en dan constateren dat ze niet goed werken en het alleen maar kost en kost èn dat het nu na drie maanden nog steeds niet werkt. De verantwoordelijke wethouder wil iedereen doen geloven dat 95% van die krengen het doen, terwijl elke dag in de praktijk geconstateerd kan worden dat dat percentage niet wordt gehaald. Zowel de fabrikant, als de gemeente, als de gebruiker hebben tot nu toe alleen maar nadelen van die dingen ervaren.

Terwijl ik aan mijn klassiek autistische zoon probeerde uit te leggen dat er nog leven na de Wajong is, maar dat hij de zekerheid van zijn dagelijkse bezigheden moet loslaten omdat we dat dan niet meer kunnen betalen, voltrekt zich alweer de volgende heksenjacht op mensen die zich niet kunnen verdedigen en hun ouders.
Dit keer worden ADHD’ers gelijkgesteld aan mensen die een beetje druk en lastig zijn en worden ze aangevallen op het gebruik van Ritalin. Dat wil zeggen, hun ouders worden foute keuzes verweten.

Er zijn in Nederland blijkbaar huisartsen die het allemaal zo nauw niet nemen, als ik Lea Bouwmeester (Tweede kamer PvdA) mag geloven. Deze huisartsen stellen zelf de diagnose ADHD op basis van druk gedrag.
Terug de collegebanken in, is mijn eerste reactie, want ADHD is zoveel meer.
En om de puntjes op de i te zetten, huisartsen mogen geen psychiatrische diagnoses stellen. Mevrouw Bouwmeester, dat hoeft u helemaal niet te regelen, want dat is al geregeld.

De ADHD diagnose is voorbehouden aan psychiaters. Zij hanteren de DSM-IV-TR, wat staat voor Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, tekstrevisie van de vierde editie. Het is een internationaal aanvaard handboek dat continu door een commissie wetenschappers wordt bezien en bediscussieerd op actualiteit. Het doel van de DSM is om zo duidelijk mogelijk objectieve richtlijnen voor het stellen van een diagnose te geven.

Ik ben zelf nog nooit een huisarts in Nederland tegengekomen die zelf de diagnose ADHD stelt. Ook mijn vrienden en kennissen kennen geen enkele huisarts die dat zelf doet.
We kennen allemaal het systeem dat door de huisarts wordt doorverwezen naar de psychiater.

Deze stelt de diagnose niet alleen.
Leden van een zogenaamd multidisciplinair team, wetenschappers met verschillende specialiteiten, praten met de ouders, school en de persoon zelf en leggen hen vragenlijsten voor. Het doel is bepaalde aandoeningen uit te sluiten en verschil te maken tussen ADHD en gerelateerde aandoeningen.
Dan komen deze deskundigen samen en stellen op basis van de gegevens de diagnose.

De laatste dagen kom ik in de media het idee tegen dat een diagnose ADHD automatisch het gebruik van Ritalin inhoudt.
Dat is volslagen onzin.
Veel kinderen en hun ouders kunnen met wat extra aanpassingen en richtlijnen prima uit de voeten. Als je weet wat er aan de hand is weet je dat een kind niet doelbewust zit te klieren, wordt het gedrag als minder negatief ervaren en kun je het op een positieve manier bijsturen. Extra hulp en aanpassingen zijn dan voldoende. Mits alle neuzen rondom dat kind dezelfde kant uitwijzen.
Anders wordt het wanneer een kind zelf aangeeft dat het knettergek wordt van de eigen onrust. Vooral problemen met concentratie en het niet kunnen meekomen op school, terwijl je zou verwachten dat het kind de lesstof goed aankan, kan een reden zijn het gebruik van Ritalin te overwegen.

Ritalin is een geneesmiddel, geen wondermiddel. Ook al valt het binnen de opiumwet, dat wil nog niet zeggen dat een echte ADHD’er “aan de drugs” gaat.
Het wil zeggen dat iemand die géén ADHD en de daarbij passende neurologische veranderingen heeft op Ritalin reageert als op bv cocaïne, wat ook onder de opiumwet valt. Voor hen is het een stimulerend middel.
Iemand die ADHD heeft reageert anders op het middel.
(Stel je voor dat een veel te drukke, beweeglijke en onrustige persoon nog meer wordt gestimuleerd!)

Daarom is het voor mensen met ADHD een geneesmiddel dat op recept verkrijgbaar is.
Ritalin heeft bij echte ADHD’ers een rustgevende werking, waardoor ze zich beter kunnen concentreren, waardoor hun gedachten en impulsen niet alle kanten opvliegen en ze in staat zijn een aantal van de symptomen te overwinnen.
Bijkomend voordeel is dat daardoor therapie mogelijk wordt die anders niet mogelijk zou zijn en gedragscorrecties efficiënter zijn. Dit scheelt aanzienlijk in de duur van de therapie en de intensiteit van de effecten. (In huidige termen: het is goedkoper)

Iemand die Ritalin gebruikt kan last krijgen van bijwerkingen, maar dat hoeft niet.
Iemand die de neurologische veranderingen waarmee ADHD gepaard gaat niet heeft, reageert niet op de gewenste manier op Ritalin.
Daarom zal elke verstandige psychiater Ritalin ook introduceren als een proeftherapie, die voortgezet wordt als een positief effect optreedt.

Het idee dat huisartsen de diagnose ADHD stellen komt voornamelijk uit Amerika overwaaien. De meeste mensen daar wonen ver van de ziekenhuizen en zijn aangewezen op een arts/huisarts die vaak ook een behoorlijk eind rijden van hen vandaan is. Daar willen huisartsen nog wel eens op basis van een kort gesprek de diagnose stellen, zodat het kind op school ondersteuning krijgt. Veel scholen nemen daar genoegen met een handtekening onder een diagnose, ongeacht of die door een huisarts, maatschappelijk werker, psycholoog of psychiater is gezet.
Hier in Nederland wordt zowel door de scholen als andere instanties gevraagd naar het psychiatrisch rapport voordat erkent wordt dat een kind daadwerkelijk ADHD heeft.
Mijn ervaring is dat je nergens iets gedaan krijgt zonder dat je een copie aanlevert.

Veel onzin die uitgekraamd wordt over ADHD en Ritalin is afkomstig van mensen die niet ter zake kundig zijn.
Maar zelfs mensen die er wat meer van weten kunnen in diverse valkuilen trappen.
Het vergelijken tussen landen is niet goed mogelijk, omdat in Amerika en Canada, bv. diagnoses van huisartsen en maatschappelijk werksters worden geaccepteerd op scholen. Hierdoor worden de gegevens van de echte ADHD kinderen vertroebeld door die van hen met foute diagnoses.

Het van hand tot hand gaan van ideeën en verhalen zonder tussenkomst van deskundigen werkt sprookjes en fabeltjes in de hand. Zoals het idee dat er vreselijk veel valse diagnoses in Nederland zijn, kinderen zomaar Ritalin krijgen, dat het voldoende is als kinderen veel gymnastiek, krijgen, dat ADHD een modeverschijnsel is, dat het aan het glucoseniveau in het bloed ligt, dat ADHD gewoon een uiting is van een creatieve geest, dat ADHD minder wordt door bepaalde dieten (is uitvoerig onderzocht en is niet waar) en de nieuwste: dat kinderen gemedicaliseerd worden.

Nee, meneer Elias, het is niet gangbaar in Nederland dat leerkrachten aan ouders vragen het kind Ritalin te geven omdat het anders niet meer op school welkom is.
Toevallig zat ik er bovenop toen dit verhaal gelanceerd werd, jaren geleden, bij een groep Amerikaanse ouders. Op dit verhaal is toen actie ondernomen, omdat zoiets natuurlijk niet kan en mag, en het bleek een poging van de ouders van een lastig kind te zijn om hulp bij de opvoeding te krijgen. Maar ja, zoiets gaat een eigen leven leiden.

Nee, Mevrouw Bouwmeester, ouders vinden het niet leuk als de diagnose ADHD bij hun kind wordt gesteld. En Ritalin is geen geneesmiddel dat ouders graag geven.

Ik krijg de laatste tijd de indruk dat de politiek wil dat er minder diagnoses bij kinderen worden gesteld, want dan is het aantal kinderen waar men voor dient te zorgen minder.
Ouders krijgen een schuldgevoel aangepraat dat ze een diagnose hebben laten stellen bij hun kind.
Kinderen krijgen het gevoel dat ze ten onrechte een diagnose hebben gekregen en verliezen het vertrouwen in hun ouders.
Dàt is het effect van de wijze waarop de politiek omgaat met medische vraagstukken.

Mijn stelling is dat iemand die niet ter zake kundig is z’n mond moet houden.
De medische wetenschap is zeer wel in staat dit soort zaken te monitoren. ADHD is veelvuldig het onderwerp van onderzoek en naarmate de tijd voortschrijdt neemt ook de kennis toe.

Een kind een juiste diagnose en bijbehorende behandeling onthouden is geen vooruitgang in de zorg.
Maar het lijkt een wapen te zijn om bezuinigingen te realiseren.


Schandalig!


.

2 comments:

Anoniem zei

Zo is het het gaat allemaal om de centen, het is een grof schandaal dat er op deze mensen wordt bezuinigt, ook met een diagnose zit je niet meer safe!

Spuitelf

Murfiana Almere zei

Peachtig geschreven. Hopelijk wordt het gelezen door degenen voor wie het bedoeld is.

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |