25.2.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Vijf van Vrijdag 022

Dit weekend hoopte ze wat tijd te vinden voor zichzelf.
Het was alsof haar gezin alleen door haar longen ademde en niemand echt de moeite wilde nemen zelfstandig te worden.
Natuurlijk, ze hadden geleerd hun eigen veters te strikken, en ze konden best een boterham smeren.
Maar het  “mamma!” klonk vele malen luider dan vroeger en echode ook veel langer na.

Ze vroeg zich af wat dit beklemmende gevoel over haar had afgeroepen. Hoe het kwam dat ze zich ineens in de wachtkamer van het leven voelde zitten, wachtend op iemand die haar naam zou roepen. Even maar. Zachtjes misschien.
Ze was altijd gelukkig met haar keus voor het moederschap geweest en ze kon trots zijn op zulke leuke, meelevende en nadenkende kinderen.
Toch broeide in haar nu een gevoel van ontevredenheid, overladen met dat vreemde gevoel van… ja van wat?

Ze keek voor zich uit en voelde de tranen als lastige indringers haar ogen in bezit nemen.
Ineens realiseerde ze zich dat ze schuld voelde.
Schuld?
Waarom schuld?
Het was het gevoel van haar jeugd. De eenzaamheid van het niet kunnen voldoen aan de eisen en verwachtingen van mensen die het beter meenden te weten, van mensen die dachten dat ze een marionet was die met een simpele ruk aan een touwtje precies bewoog zoals zij wilden.
Ze had het gevoel lang geleden afgezworen, terzijde geschoven als energieslurpend,  zelfvertrouwen ondermijnend ongeluk.
En nu was het er weer. Het kroop in haar rond als een bijna tastbaar gegeven en het maakte haar klein, wanhopig klein.

De stilte om haar heen had haar bereikt.
Ze zuchtte. Waar kwam dat gevoel vandaan? Aan welk plaatje beantwoordde ze niet?
In gedachten doorliep ze de dag…
Dàt was het dus!
Het gesprek met die keurig gekapte dame, die haar lichaam volgens de laatste regels van precisiemaatwerk in een haute couture mantelpakje had gewurmd en die duidelijk neerkeek op vrouwen die niet werkten.
“Onzelfstandig zijn dat soort vrouwen”, had ze gezegd.  En: “Ze zijn niet in staat om voor zichzelf te zorgen als er iets in hun leven misloopt.” Ze had haar kin omhoog geduwd en de schildjes op haar
tanden schitterden tussen de roodgelakte lippen. “Ze dragen niet de verantwoordelijkheid die wij als werkende vrouwen dragen, ze staan niet midden in de maatschappij.”
Dàt had ze gezegd.

Hoe was het mogelijk dat ze deze vrouw zoveel macht over haar gevoelens had gegeven?
Alsof de maatschappij ophoudt bij de voordeur van een eengezinswoning en gewoon doorgaat achter de deur van een bedrijf dat na 5 uur sluit.
Ze stond op,  keek of ze alles in huis had voor de avondmaaltijd en haalde de baby uit haar bedje.
“Hier sta ik dan, met de toekomst van mijn land en maatschappij in mijn armen”, dacht ze intens gelukkig.
De klok sloeg
drie uur.


Wil je meer bijdragen lezen,
kijk dan  hier


.

2 comments:

Aline zei

Wauw een dag uit het leven gegrepen, prachtig debuut verhaal... en volgens mij is er niets mis met een huismoeder die voor haar kroost zorgt... zie ik liever dan iemand die haar kinderen elke dag weer dumpt... ;)

Marja zei

Een prima debuut!

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |