28.2.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Van persoonlijke waarheid tot juridisch bewijs.

Eén van de rustige momenten van de dag, of eigenlijk nacht, moet ik zeggen, gebruikte ik om in mijn dagboek te schrijven.
Mijn dagboek was geen nauwkeurig verslag van de dag, maar een neerslag van van alles en nog wat.
Ik creëerde herinneringen, niet omdat ik verwachtte dat ooit iemand daarvoor belangstelling zou hebben, maar om mezelf in de toekomst prettig te laten terugkijken op het verleden.
" Ervaar, leer en behoud het goede," was mijn motto. En: "Als je niet na een ervaring nadenkt over hoe het anders had kunnen gaan, dan leer je ook niets."
Zo werd mijn dagboek geen geschiedenisboek, maar een speeltuin voor gedachten.

Heel af en toe rommel ik nog wat op zolder en als ik dan een van die kleine boekjes tegenkom kan ik slechts glimlachen.
Gedichten, dagdromen, een paar bonnetjes van uitgaven die ooit terugbetaald zouden worden, losse opmerkingen en beginsels van verhalen.
Natuurlijk vind ik ook wat verslagen. Zoals bedoeld, zijn ze meestal prettig om te lezen. Heel soms weet ik nog dat de tijd wat minder mooi was dan tijdens het lezen lijkt. Maar het is ook zo dat ik passages tegenkom die mijn blik op oneindig zetten omdat woorden tekort schoten voor alle emoties die door me heen gingen.
Zo heb ik mijn dagboekjes ontheven van prullenbakniveau.
Mijn ervaringen zijn voor het grootse van de wereld compleet onbelangrijk, maar als ik oud ben kan ik met plezier terugkijken op hoe ik was. Dat betekent mijn dagboek voor mij.

Er zijn geen wetten die bepalen dat een dagboek de waarheid en niets dan de waarheid moet bevatten.
Of dat het publiekelijk toegankelijke documenten moeten zijn van historisch-wetenschappelijke precisie.

Toch meent de vice president van het Joegoslavië-Tribunaal dat luitenant-kolonel Johannes Rutten zijn dagboek moet afstaan in het kader van waarheidsvinding.
Rutten weigert dat. Volgens hem gaat het om privé-informatie en heeft niemand iets te maken met wat hij heeft geschreven.

De rechter van het Joegoslavië-Tribunaal vindt dat hij best bepaalde privacy-gevoelige delen mag afschermen, maar de rest moet toch echt aan de openbaarheid prijs worden gegeven. Alle partijen in het Karadzic proces moeten het dagboek kunnen inzien.
Rutten protesteert mijns inziens terecht tegen de eis tot inzage.
Hij schreef immers niet met de intentie juist en precies te zijn. Hij wil niet dat zijn persoonlijke visie wordt genomen voor de waarheid en niets dan de waarheid.

Twee weken heeft Rutten gekregen om alsnog van gedachten te veranderen.
Wil hij dan nog zijn dagboek niet overhandigen, dan kan hij 7 jaar achter de tralies gaan of een boete van 1000.000 euro voor zijn neus krijgen.

Maakt dit een persoonlijke waarheid tot juridisch bewijs?

.

3 comments:

ingridvandenbergh zei

Mooie inleiding voor dit onderwerp. Een dilemma vind ik het wel, de vraag of deze man zijn dagboek af moet geven. Ik neig naar nee, om redenen zoals jij ze hierboven aangeeft.

Mihai Martoiu Ticu zei

Als iemand mijn familie zou vermoorden en het bewijs in het dagboek van een ander zou staan, zou ik zeggen: fuck privacy.

Anoniem zei

Rutten moet gewoon zijn dagboek in een pot met inkt duwen.

Henk

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |