8.2.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Mensen met vlekjes

Kinderen met vlekjes, noemt Ton Elias van de VVD onze kinderen die een diagnose hebben.
"Special needs" zeggen de Engelsen, en dat klinkt niet alleen heel wat beter, het toont ook respect en inzicht in wat er aan de hand is.
Want respect, daar draait het allemaal om.

De laatste tijd heb ik de interessante gewoonte even het CV van dit soort labelende politici op te zoeken.
Niet zelden tref ik een nooit benutte PABO-opleiding aan, een nooit afgemaakte HBO of universitaire opleiding, het redacteurschap van een studentenblad en het lef plaats te nemen in het familiebedrijf of er een op te richten. Vaak is dat nieuwe bedrijf een adviesbureau, coachingsbedrijf of iets dergelijks, met een site waarop vooral de foto van de betreffende persoon prominent aanwezig is.

Inmiddels wordt het een beetje saai, dat opslaan van CV's, want ook Ton Elias voldoet geheel aan de verwachtingen.
En die man, die zich waardeert op 1265 euro per 4 uur plus 6% bureaukosten (exclusief BTW), mag onze kinderen afdoen als gevlekte kinderen?

MOOI NIET!

Al zat hij in de tiende en niet in de tweede kamer, dan nog heeft hij het recht niet leden van onze maatschappij aan de kant te trappen.

Want dat is het resultaat van het complete gebrek aan empathie waarmee scholen, ouders en kinderen tegemoet getreden worden.

"Het gaat in de politiek niet om individuen" kreeg ik ooit van een jonge staatssecretaris te horen toen ik haar goed in de hoek had in een discussie over maatregelen in het onderwijs.
De perfecte uitvlucht voor mensen die alleen in staat zijn te denken in euro's en getallen, die hun ego, loopbaan en fraaie site belangrijker vinden dan de concrete consequenties van hun waandenkbeelden.

Kinderen met special needs, zorgleerlingen in het Nederlandse onderwijs genoemd, zijn kinderen die met veel liefde, begrip en geduld benaderd moeten worden.
De getallen waar politici mee spelen zijn één voor één representaties van al onze kinderen, ook van die met een extra zorgbehoefte.
In feite hebben deze kinderen als mens dezelfde waarde als alle andere kinderen in het onderwijs en als ze ook als gelijkwaardig worden bezien zou de volgende opmerking van Ton Elias ook gewoon voor hen moeten gelden.

Als kinderen goed en daarmee bedoel ik relatief goed presteren, waarom staken we dan onze inzet om ze niet toch nog beter te laten presteren door ze méér les te geven?
(Bron)

Ook zorgleerlingen presteren relatief goed. Nog wel.

De bezuinigingen treffen zorgleerlingen het hardst.
Ze krijgen kwalitatief slechter onderwijs omdat ze geen passend onderwijs krijgen.
De scholen hebben immers onvoldoende geld voor extra inzet.
Kinderen worden niet in een voor hen optimale leeromgeving geplaatst.
Zorgleerlingen worden geconfronteerd met eisen waar ze niet aan kunnen voldoen.
Zorgleerlingen worden gedwongen taken te verrichten die boven hun macht liggen of een ernstige aanslag betekenen op hun zelfwaardering.
En ga maar door.

Ernstiger is dat ouders geconfronteerd worden met ondeskundigheid, waardoor onjuiste rapportages tot stand komen met als gevolg dat kinderen wegdrijven in het systeem en uiteindelijk niet de zorg en kansen krijgen die ze nodig hebben. (Zie hier)

Veel ouders weten uit ervaring wat het betekent als hun kind overvraagd wordt, veel docenten en schoolleiders weten wat ze dagelijks meemaken (zie hier), maar weinig politici weten waar ze over praten.

Interessant is dat vanuit dit standpunt de politici diegenen zijn met special needs. Ze zijn zich niet bewust van hun informatiebehoefte, niet bewust van hun gebrek aan inzicht en empathie.
Ze hebben vlekjes.
Blinde vlekjes.

0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |