6.2.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Bij de tandarts

Vanmorgen even met een van de kinderen naar de tandarts. Eigenlijk veel te vroeg, maar de ochtendzon op de witte wereld maakt veel goed.

Achter de balie wordt weer een nieuwe medewerkster ingewerkt.

In de behandelkamer neem ik plaats op een stoel die niet voor wachten is bedoeld. Terwijl mijn kind vreemd achteroverligt en me zijn schoenzolen toont ben ik ongewild getuige van een fraai voorbeeld van wat de minister veroorzaakt door haar idee dat tandartsen best kunnen concurreren en de ellende dat mensen hun eigen tandartskosten (voor een deel) zelf moeten betalen.

Ook al kan ik ze niet zien, uit de geluiden maak ik op dat een mevrouw in de behandelstoel ligt en de tandarts met een verdovingsspuit vervaarlijk dichtbij haar komt.
Schril klinkt het: "Nee! Dat wil ik niet. Ik wil geen verdoving."
gemompel van de tandarts.
"Nee...ga weg! Je denkt toch niet dat ik 107 euro betaal voor die onzin?

Ik probeer mijn gedachten te verzetten door het verschrikkelijke schilderij aan de muur tegenover me te bestuderen, maar met die paar gekleurde strepen ben ik zo klaar.

De tandarts probeert steeds nadrukkelijker de mevrouw te overtuigen dat verdoving echt nodig is.
Hij dreigt de discussie te verliezen, o.a. doordat ze als argument aanvoert dat ze de vorige keer ook geen verdoving had en dat het ook best ging.
"Ja maar, ik heb hem al klaargelegd", geeft hij als laatste argument.
"Kamme niks schelu!, bijt ze hem toe.

Het is even stil.
Weldadig stil.

Dan barst ze los in een woordenvloed over rekeningen, tanden die best getrokken kunnen worden, wegslijpen van zogenaamd tandsteen totdat de tanden los gaan zitten en eigenwijze tandartsen die rustig kapitalen voor een vulling meer durven te laten betalen dan hun collega's. De minister vindt immers alles goed. Wie denkt ze wel dat ze is dat ze zomaar zegt dat je om een paar centen naar een andere tandarts kunt gaan. Alsof die blagen dat allemaal zomaar pikken na twee jaar met ze aantutten om hun de mond open te laten doen bij de tandarts. Die minister denkt toch niet dat ze van voren af aan begint met het wennen aan een nieuwe tandarts. Dàt kost pas kapitalen.

Ik hoor de zachte stem van de assistente iets zeggen. Ik kan niet horen wat het is, maar mevrouw zal nu vast proberen op adem te komen.
De tandarts zegt dat ze het goed doet. Zijn stem klinkt laag en langzaam, precies zoals hij op cursus heeft geleerd.

Mijn zoon is bijna klaar als ik me realiseer dat ik veel te goed van vertrouwen ben geweest.
Ik heb geen prijsopgave gevraagd.
Het bekertje blauw antibacterieel middel zal vast veel duurder zijn dat het spul wat bij ons op de plank staat. En die anderhalve minuut dat de tandarts zelf, staande, in mijn zoon's mond heeft gekeken zal wel een aardige bijdrage vormen aan zijn nieuwe auto. Niet die van mijn zoon, maar die van de tandarts.

Als ik buiten sta realiseer ik dat ik ben vergeten te vragen waarom bij hem een eenvlaksvulling 66 cent duurder is dan bij diegene die hem in het weekend vervangt.

We wachten de rekening af.

1 comments:

Anne zei

Met plezier gelezen.

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |