28.1.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Mutsje

De rijen waren nogal lang bij de supermarkt vandaag en wij hadden haast. Veel haast.
Het leek ons dus verstandig de spullen bij elkaar in de kar te leggen en zo snel mogelijk in de rij te gaan staan. De volwassen zoon keek nog even bij de spaarlampen.

Achter ons stond een man met een vaag bekend gezicht en een mutsje. Het stond hem wel, dacht ik, toen de zoon zich bij ons voegde.
"Ja,ja, in de rij gaan staan en dan vlug een ander nog even boodschappen bij laten halen", mompelde de man met het mutsje.
Zijn stem klonk niet vaag bekend, maar ik herkende wel het gevoel van lichte wrevel om de onheuse opmerking.
Mijn zoon keek me aan en wachtte op mijn reactie. Die is doorgaans eerder dan die van hem.
"Meneer, ik begrijp uw onvrede met de wijze waarop sommige mensen met wachtrijen omgaan, maar mijn zoon keek gewoon wat rond en komt hier bij de kar aan met lege handen.
Wilt U ze even zien?"

Zoonlief stak even schattig als toen hij twee was zijn handen omhoog om te laten zien dat er echt niets in zat en gaf me een vette knipoog.
Als in een ballet draaiden we ons om en keken naar de rij voor ons: zwijgende pionnen, starend naar het al lang gelezen reclamebord aan de muur voor ons, of draaiend aan het houtje dat de boodschappen van diverse mensen moet scheiden op de schutterige band.

Hij zei niets meer, de man met het mutsje, maar zette het blikje dat hij in zijn hand hield even op de schap naast hem, pakte het weer op en zette het weer terug, alsof hij het allemaal zelf niet meer zo goed wist.

Boven ons hoofd hing een tweezijdig bedrukt bord dat eigenlijk boven de ingang had moeten hangen: "Wagentje of karretje verplicht."
Ik heb maar niets gezegd.

0 comments:

Een reactie plaatsen

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |