0
comments

30.1.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Melden gladheid


Voor afgelopen nacht was sneeuw verwacht en die hebben we gekregen.
De voorspelde vorst heeft ons land ook alweer aardig in de tang.

Het is verstandig zoveel mogelijk de strooiroutes te rijden.
Hier zijn ze te vinden.
Er zijn aparte routes voor fietsers en scholieren.

Gevaarlijke sitaties kunnen worden gemeld via email:
gladheid@nijmegen.nl
0
comments

29.1.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Vertalen naar het Nimweegs

Mijn oma sprak keurig Nederlands. Dat moest wel, aangezien ze "bij het toneel" had gewerkt.
Maar het liefst sprak ze de taal zoals ze die had geleerd tijdens haar jeugd, als dochter van de groenteboer, aan de rand van de benedenstad.

Soms hoor ik nog wel eens iemand onvervalst Nimweegs praten en als ik aangesproken wordt doe ik met gemak mee.
Dat is maar soms, want er zijn niet meer zoveel Nijmegenaren die in staat zijn het Nimweegs als een natuurlijke taal te laten klinken. Veel die menen Nimweegs te spreken komen onecht over, hun uitspraak is krampachtig, overdreven en lijkt meer op het Antwerps dan op de taal uit mijn jeugd.

Voor diegenen die toch een poging in het Nimweegs willen wagen heeft de Stichting Noviomagus een mooi vertaalprogramma geïnstalleerd op hun site.
Kies in het menu aan de linkerkant de Noviomagus-site: "Nimweegs" en de rest wijst zich vanzelf.

Vergeet niet de rest van de site ook te bekijken.
0
comments

28.1.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Mutsje

De rijen waren nogal lang bij de supermarkt vandaag en wij hadden haast. Veel haast.
Het leek ons dus verstandig de spullen bij elkaar in de kar te leggen en zo snel mogelijk in de rij te gaan staan. De volwassen zoon keek nog even bij de spaarlampen.

Achter ons stond een man met een vaag bekend gezicht en een mutsje. Het stond hem wel, dacht ik, toen de zoon zich bij ons voegde.
"Ja,ja, in de rij gaan staan en dan vlug een ander nog even boodschappen bij laten halen", mompelde de man met het mutsje.
Zijn stem klonk niet vaag bekend, maar ik herkende wel het gevoel van lichte wrevel om de onheuse opmerking.
Mijn zoon keek me aan en wachtte op mijn reactie. Die is doorgaans eerder dan die van hem.
"Meneer, ik begrijp uw onvrede met de wijze waarop sommige mensen met wachtrijen omgaan, maar mijn zoon keek gewoon wat rond en komt hier bij de kar aan met lege handen.
Wilt U ze even zien?"

Zoonlief stak even schattig als toen hij twee was zijn handen omhoog om te laten zien dat er echt niets in zat en gaf me een vette knipoog.
Als in een ballet draaiden we ons om en keken naar de rij voor ons: zwijgende pionnen, starend naar het al lang gelezen reclamebord aan de muur voor ons, of draaiend aan het houtje dat de boodschappen van diverse mensen moet scheiden op de schutterige band.

Hij zei niets meer, de man met het mutsje, maar zette het blikje dat hij in zijn hand hield even op de schap naast hem, pakte het weer op en zette het weer terug, alsof hij het allemaal zelf niet meer zo goed wist.

Boven ons hoofd hing een tweezijdig bedrukt bord dat eigenlijk boven de ingang had moeten hangen: "Wagentje of karretje verplicht."
Ik heb maar niets gezegd.
1 comments




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Nieuwscafé 27 januari

Druilerige regen, streepjesvloerbedekking in de gang, een chinese gelukslampion als achtergrond voor een drietal dynamische interviews in aanwezigheid van een deel van politiek Nijmegen.
De ambiance, de tijd van de week, en een goed gevuld glas zorgden voor een ontspannen bijeenkomst.

Na het Nijmeegs kwartiertje interviewde Rob Jaspers, redacteur van De Gelderlander, de vrouw die op de advertentie voor een licht autoritaire vrouw was afgekomen, nu burgemeester van Millingen: Marianne Schuurmans.
Haar trots op Millingen was meer dan duidelijk en het is dan ook jammer dat ze in haar takenpakket de fusering met andere woonkernen heeft zitten, naast een gebrek aan financiële middelen om Millingen begerenswaardig te maken.
de bruidsschat mag dan ontbreken, de financiële zelfstandigheid van de sportclubs, waar grote aantallen inwoners lid van zijn, de onderlinge betrokkenheid en de soberheid van leven, kunnen wel eens belangrijkere lessen bevatten voor veel andere gemeenten.
Wordt vervolgd.

De tweede gast was de huidige directeur van Breed, Henri Koerhuis. Deze voormalig directeur van uitzendbureau Randstad meent dat met goede begeleiding de mensen die ooit bij de sociale werkvoorziening terecht kwamen omdat ze niet in het reguliere bedrijfsleven zouden kunnen aarden daar nu best naar toe kunnen.
Henri Koerhuis kreeg ruim de kans zijn standpunt toe te lichten, maar bleef hangen in de algemeenheden die gebezigd worden door managers met een opdracht die zich niet kunnen permitteren hun empathisch vermogen tot ontwikkeling te laten komen.
Maar misschien moet ik dat ook niet verwachten van een voormalig student sociale geografie en bedrijfskunde die topfuncties gewend is. Zijn CV vermeldt niet alleen Randstad, hij was ook general manager bij de Amerikaanse multinational Kelly en bestuursvoorzitter van Connexxion in de tijd dat privatisering het doel was.
Het was opvallend dat hij meende dat het sturen van arbeidsgehandicapten naar reguliere bedrijven gerechtvaardigd is als je deze mensen vraagt of ze willen. Alsof je een afgewogen oordeel kunt geven over werkzaamheden die je niet goed kent in een omgeving waar je nooit bent geweest. Koerhuis suggereerde dat het de mensen niet gaat om welk dak ze boven hun hoofd hebben, maar om de begeleider die ze moeten kennen.
De vraag dringt zich op of deze meneer lijdt aan een gebrek aan inzicht in de problematiek van de aan hem toevertrouwde mensen, òf op ze neerkijkt en ze niet meer waard vindt dan pionnen in het spel om de centen.
Een kil gevoel bekroop me en het was maar goed dat er een eind kwam aan dit interview en dat de aanwezigen geen vragen konden stellen.

Als laatste volgde een interview met onze tijdelijke burgervader.
Daarover morgen meer.
0
comments

27.1.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Zeer vroege herkenning van autisme mogelijk.

Tony Charman, professor aan de Universiteit van Londen, heeft vandaag in het BBC-nieuws bekend gemaakt dat het mogelijk is autisme al bij zeer jonge babies te herkennen met een simpel onderzoek.
Het zal nog wel een tijd duren voordat de normen bepaald zijn en het onderzoek breed toepasbaar is, maar het begin is er, onmiskenbaar.

Het is bekend dat jongere broertjes en zusjes van kinderen met een autisme spectrum stoornis meer kans hebben ook een vorm van autisme te vertonen.
Charman en zijn onderzoeksgroep maakten van deze kennis gebruik en boden deze broertjes en zusjes al op een jonge leeftijd van een paar maanden een test aan.
Die bestond enerzijds uit een haarnet met EEG-electrodes, anderzijds uit een video waarop iemand hen aankeek of juist wegkeek.
De hersengolven van de kinderen werden gemeten.

Daarna volgde hij de kinderen tot een leeftijd waarop nu een betrouwbare diagnose mogelijk is.

Het bleek dat de kinderen die later werden gediagnosticeerd als autistisch minder hersenactiviteit lieten zien als de tijdens de test werden aangekeken dan niet autistische kinderen.

Deze bevinding sluit geheel aan bij wat moeders van autistische kinderen al lang weten.
0
comments




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Nieuwe carrierestap van Antoine Bodar


Antoine Bodar, geboren in 1944, tot priester gewijd in 1992, is benoemd bij het Bisdom Den Bosch.
Hij zal functioneren als gedelegeerde voor universiteiten en studentenpastoraat. Hij zal tevens een bijdrage leveren aan de algemene beleidsvorming en maandelijks aanwezig zijn bij een stafvergadering, zo staat op de nogal ouderwets aandoende site van het Bisdom Den Bosch vermeld.


Zo, Den Bosch gaat nu ook lichtelijk moderniseren, door iemand aan te stellen die volop geniet van media aandacht.

Met het bijwonen van een vergadering eens per maand, en een eigen optrekje elders, zal de betrokkenheid met het bisdom niet echt tot volle wasdom komen.

Als hij maar niet wordt gebruikt om mediafouten van zijn meerderen af te dekken, want daar is-ie nogal goed in.

Als gedelegeerde van het bisdom bij de katholieke universiteiten wens ik hem succes.

Kerk en staat horen gescheiden te zijn, het wordt tijd dat kerk en onderwijs ook worden gescheiden.
0
comments




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Stationsklok loopt weer achter


Hij staat er, statig, vaak niet gezien.
De reizigers hebben het immers veel te druk om verder te kijken dan de ingang en de tijd op hun mobiel.
Toch zijn er nog mensen die hun blik ten hemel werpen en de stationsklok gebruiken om zich te oriënteren in de tijd.
Men zal zich wanen in een parallel universum, zich geborgen weten in een verleden waar nimmer het begrip te laat zal kunnen bestaan.

's Nijmeegs stationsklok loopt achter.

Een paar maal per jaar staar ik vanuit de bus naar de toren en soms kom ik met een schok tot de conclusie dat hij weer niet klopt. Tikt misschien, maar zoals de Nijmegenaar zijn eigen spoor naar believen uitzet, zo tikt ook de stationsklok zijn eigen tijd.

Totdat iemand het ontdekt en aan de verantwoordelijken doorgeeft.
Correctie volgt. Voor een tijdje.
Dan schuiven de wijzers weer in eigen regelmaat de eigen tijd.
Alsof de verloren geesten van Nijmegen zich in de toren vermaken over de vreemde tijd waarin wij leven.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |