0
comments

11.5.15




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Conducteur NS mishandeld

Volgens een machinist van de NS is een conducteur door meerdere jongens mishandeld tussen station Nijmegen-Goffert en Wijchen.

Het is onbekend waar de jongens zijn uitgestapt.

Momenteel zijn er controles van politie en NS personeel en wordt een grote zoektocht gelanceerd.

Hebt u informatie: neem contact op met de politie te Nijmegen.
0
comments

2.3.13




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

In het ziekenhuis

Daar lag hij.

Verband groezelig om zijn hoofd dat rustte op een bebloed kussen.
Operatiejasje half open, als een vod hangend om hem heen.

Zuurstof rustend op zijn schouders, niet in zijn neus.
Infuus op allerlaagste stand.
Pleisters half los.

De moltons van de OK aan zijn voeten, verfrommeld.
Een onderlaken nog dwars over het bed, op de grond hangend.

In zijn status geen notities van controles.

In de 3 uur dat hij op de afdeling was had hij, sinds zijn terugkomst, geen verpleegster gezien.
Vreemd, want hij moest langer op de verkoeverkamer blijven omdat zijn hartactie steeds afnam en wegviel. Je zou verwachten dat er toch iets van controle zou zijn.

Pas tegen etenstijd kwam er even een verpleegster binnen.
"Ik help U wel met omkleden als ik straks terug ben van het eten", en weg was ze.

Het eten van verpleegkundigen valt waarschijnlijk onder de CAO, want er wordt nauwkeurig op toegezien dat er dan niet wordt gewerkt.
Dat had ik eerder op de dag al gemerkt toen ik nog steeds niet had gehoord of de operatie was geslaagd en ik uiteindelijk maar zelf naar het ziekenhuis belde. "Belt U na de lunch maar terug", kreeg ik te horen.

Toen ik na de lunch belde, kreeg ik een verpleegster die van niets wist en pas nadat ik zei: "Hij had al bijna drie uur geleden weer terug moeten zijn, dan is er vast iets ernstigs aan de hand.", was ze iets toeschietelijker.


Inmiddels ligt hij er iets netter bij.
De truc met de infuuszak door de mouw en dan de arm erna, die ken ik nog van vroeger toen ik zelf onder keurig rechtgetrokken lakens en dekens met nette haren de ziekenhuiskamer inkeek.
Dus heb ik hem maar in een pyjama geholpen, tot grote verbazing van de verpleegster die een uurtje later even langskwam.
De moltons werden van het bed gehaald en na nadrukkelijk vragen werd een schoon kussensloop gepakt.

Het verband hangt nog steeds op half zeven, de zuustofslang is met drie stukken tape op zijn wang geplakt, het infuus is er uit.

De mevrouw van de cathering brengt een kopje koffie en noteert het zorgvuldig.
Ze maakt een onmisbaar praatje.

Onbetaalbare aandacht.















0
comments




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Dag stalker

Ze bestaan: mensen die altijd moeten winnen, het laatste woord moeten hebben, hun bestaansrecht moeten blijven bewijzen aan anderen, zelfs aan henzelf.

Ze kunnen niet loslaten, waarschijnlijk uit angst in diepe leegheid te vallen en nooit meer op te kunnen staan.

Triest. Want leegte in leegte zweeft.
Als een veertje in de lucht, zo kan ik me dat voorstellen.
Zo draagt een mens zichzelf en hoeft nooit te vallen.
Maar als je niet vertrouwt op jezelf?
Als je de kracht in jezelf niet wilt zien?
Of jezelf blijft verblinden met argumenten dat winnen betekent dat je de sterkste bent, en dat het daar allemaal om draait?
Als dat de reden van je bestaan is?

Ik denk dat ik nooit heb begrepen waarom mensen die op een ander neerkijken die ander steeds maar blijven lastigvallen.
Wat is het doel van stalken?
De focus buiten jezelf houden?

Mij lastigvallen dat mijn schrijfsels van schoolbladniveau zijn zegt niets over mijn schrijfsels.
Ik blog omdat ik daar zin in heb, niet omdat ik hoogstaande literatuur wil publiceren. Ik blog omdat ik de gedachten die ik heb eens wil uitdenken en zien waar ik terecht kom.
Ik blog niet om te voldoen aan eisen die anderen mij opleggen vanuit hun eigen behoeftes.
(Zie disclaimer)

Sterker nog, waarom mijn blog lezen als je op mij neerkijkt?
Als ik of mijn schrijfsels beneden peil zijn, dan draai je je toch om en ga je toch weg? De wereld en internet zijn groot genoeg om je bezig te houden.

Waarom jezelf steeds confronteren met je negatieve visie op mij?
Je voedt alleen het slechte in jezelf, je amper positieve levenshouding.
Je legt mij eisen op waaraan ik niet wil voldoen.

Je interpreteert mijn gedrag als ware ik degene die jij bent.

Je verwijt me dat ik me verberg.
maar ik verberg me niet.

Ik ben alleen niet diegene die jij ziet.





Dag stalker.























1 comments

26.2.13




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Kritiek op anderen?

Regelmatig erger ik me aan mensen die van alles weten te vertellen over mensen die ze niet kennen.

Waar halen ze de belangstelling vandaan? Hebben ze niets anders te doen?
En, omdat het in de meeste gevallen gaat over negatieve visies, waar halen ze hun informatie vandaan en wat is het doel?

Wat heeft het voor zin anderen in een negatief daglicht te stellen?

En wat nog interessanter is: waarom laten mensen hun emoties dan ook nog een loopje met ze nemen?

Neem nou de uitlatingen van Youp Van het Hek over Bram Moszkowicz. Hij zegt dat Bram Moszkowicz hopelijk het land zal verlaten en nooit meer terugkomt. Volkomen misplaatst.
Ik had zoiets ook niet verwacht van de maker van Flappie. Maar je ziet vaker dat homemade columnisten niet verder komen dan kritiekvol en oeverloos schoppen tegen anderen.
Alsof ze daarmee enige meerwaarde hebben voor onze maatschappij.
Nou ja, het geld rolt...in hun zakken, zullen we maar zeggen.
Het invoelingsvermogen dat uit Flappie sprak zal gedurende de laatste kabinetten wel gesneuveld zijn. Of misschien is het de angst de oude dag in ons land te moeten doorbrengen.
Dan wenst hij Bram Moszkowicz het allerbeste en kan ik Meneer van 't Hek natuurlijk helemaal niets anders verwijten dan onduidelijkheid.

Wellicht schrijft hij dan een column over mij. Dat mijn visie me wordt ingegeven door persoonlijke en negatieve ervaringen en dat ik die op hem projecteer.

Ja, want ik ben ook het slachtoffer van iemand die ervan geniet zijn gal te spugen over mijn goede naam.
Hij is niet de eerste, dus ik ben maar vast aan zelfonderzoek begonnen, zoals elke gepeste in Nederland krijgt opgelegd: zou ik zelf de oorzaak zijn?

In het geval van enige jaren geleden had ik het sarcasme niet duidelijk genoeg in mijn woorden en houding gelegd. Eigen schuld, dikke bult, zullen we maar zeggen. De persoon die me probeerde klein te krijgen ging er met mijn woorden vandoor en rent nog.

In het meest recente geval dacht ik te helpen, maar bleek op een gevoelig ego te stappen.
Ik had niet eens pumps aan!
De persoon in kwestie meende me helemaal onderuit te moeten halen en mijn goede naam erbij.
Waarom?

Interessant genoeg ben ik voorbij de levensfase dat ik me heel diep ga inleven in een persoon en ga fantaseren dat een hersentumor achterdochtig maakt, onbehandelde ADHD gigantisch impulsief en eenzaamheid de toets op de gedachtenwereld buiten de deur houdt.

Ik heb mijn gevoelentjes van gekwetstheid, verontwaardiging en bewijzen dat ik nog steeds hetzelfde lieve meisje van vroeger ben gehad. Even maar. Héél even.
En gisteren was ik nog even boos.
Maar dat was niet om mezelf, maar om mensen die toelaten dat anderen hun leven verwoesten met hun onzinnige opinies en de wens deze ook nog eens dwingend aan anderen op te leggen.

Vandaag ben ik weer gewoon mezelf en probeer in mijn veel te drukke leven te doen wat ik kan...voor anderen.
Zonder slachtoffergevoelens of andere onzin, maar gewoon omdat ik op die manier wil leven.
Ik wil mijn talenten inzetten en ze gebruiken om iets positiefs te doen, niet om anderen tot op het bot af te breken.














1 comments

23.2.13




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Wat uitleg na de stilte

Nee, ik ben niet van de aardbodem verdwenen.

Een vriend had zich in de nesten gewerkt en moest zijn "bedrijfje" dobberend achterlaten.
Ik kreeg te horen dat het niet goed ging en ben met hart en ziel op het bijna zinkend schip gesprongen om met mijn kennis van zaken de boel vlot te trekken.

Het was een leuke tijd met interessante mensen.
En met de recessie.
De openheid die sommige bedrijfseigenaren me hebben gegeven over hun angsten voor de toekomst heb ik enorm gewaardeerd. En het heeft me tot op het bot geraakt.
Gebrek aan geld is niet iets wat alleen mijn gezin raakt, maar zoveel anderen om me heen. Vaak compleet onzichtbaar.

Het werk nam me zo compleet over dat ik verder uitgegooide lijntjes om in de ADHD wereld te stappen niet eens meer kon oppakken.
Nachten van 2 uur, dat zegt wat, of niet?

Het zou een kwestie zijn van een paar maanden, maar het werd langer.

Wat ik heb meegemaakt is met geen woorden te beschrijven.
Ik dacht een vriend te hebben die mijn inzet zou waarderen, maar het tegengestelde bleek het geval te zijn.

Alles wat ik de laatste tijd heb meegemaakt roept de vraag op of ik van vriendschap niet te veel verwacht. Of ik mensen niet te positief zie.
Als mensen het niet met elkaar eens zijn, dan is dat zo. Klaar.
Maar mijn goede bedoelingen in twijfel trekken, me trappen achterna geven, anderen vertellen wat ze moeten doen....
Dàt gaat me veel en veel te ver.

Ik kan zeggen dat ik me met open ogen heb laten manipuleren.
Dat is het risico als je te goed van vertrouwen bent en je vrienden op handen draagt.
Het zegt niet of het manipuleren intentioneel was, het zegt iets over wat er is gebeurd.

Stom, ik had het moeten zien.
Weer wat geleerd.

Waar ik me meer zorgen over maak is dat pesten op de werkplek een thema is geworden dat ik nu zelf heb ondervonden.
Hoe moeilijk het is te doorbreken, omdat mensen het accepteren, eraan gewend zijn. De behoefte aan sturing maakt mensen gevoelig voor dit soort zaken. Het creëert ongelijkheid, maakt iemand tot baas, óók iemand die zijn eigen motieven belangrijker vindt dan het welzijn van mensen.

Met het aan de kaak stellen van deze misstanden tekende ik het doodvonnis van de vriendschap.
Sterker nog, blijkbaar was het de moeite waard mijn integriteit met onwaarheden aan de kaak te stellen, mijn goede naam onderuit te halen en zelfs nog trappen na te geven toen ik al van het podium verdwenen was.


Gelukkig heb ik al heel lang geleden besloten dat het slachtofferschap van pesten me niet zo paste.
Ik heb de menselijke taak van het ondersteunen van mensen op me genomen met de allerbeste intenties.
Dat weet ik van mezelf en dat neemt niemand me af.
Maar toch voel ik dat ik gefaald heb.
Niet omdat ik nog bezig was het hele bedrijfje door te lichten en plannen te maken om van alles te verbeteren, zodat het na de recessie weer lekker door kon varen en ik dat niet heb kunnen afmaken.

Maar omdat ik heb gezien dat mensen pesten op de werkvloer volledig accepteren en ik niets heb kunnen doen dan even tijdelijk bliksemafleider zijn.

Ik weet nu wat ik niet wil.
En ik weet wat ik wel wil.

Mijn aanwezigheid in het ADHD-wereldje is niet nodig.
Excuses dat ik niets van me heb laten horen. Soms leef ik tè intens, soms heb ik gewoonweg tè veel te doen.
Sturen is leuk, maar bezig zijn met de mensen zelf is toch wat mij altijd weer in beslag neemt.

Ik ga verder met mijn online krant en ben nu heel hard op zoek naar sponsoren en donateurs om een inschrijving bij de kamer van Koophandel te realiseren.
Daarna ga ik verder net waar ik echt goed in ben: het begeleiden van mensen met een beperking in het wereldje van lokaal nieuws.
Ik zoek een werkruimte in Nijmegen.
Wie helpt?

Rest me nog de overweging of ik klokkenluider wil zijn van misstanden die mensen eigenlijk zelf moeten oplossen.
Is het de angst voor nog meer trappen die me tegenhoudt? Of hoop ik dat ik door alles wat ik de laatste maanden heb gedaan mensen toch wakker heb gekregen en ze zelf "nee" zeggen tegen iemand die een leuk bedrijfje niet alleen door zijn eigen toedoen heeft verandert in een lusteloos gedoe, maar ook tegen werkomstandigheden die onacceptabel zijn?
Ik weet het niet.

Een uitgestoken hand,
een trap ertegen.
Dan gaan we gewoon met opgeheven hoofd weer door.

Wie loopt met me mee?


.




















3
comments

15.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Paniek op de mammapoli

Rond tien voor tien lopen we na het maken van mammogrammen en een echo naar boven, naar de bali van de mammapoli.
Je zou denken dat de mammapoli een gezellig deel is van het ziekenhuis, met een aparte wachtkamer waar je koffie kunt pakken. Een soort cel van een honingraat, met deuren aan vrijwel alle kanten en een benaderbare bali.
In plaats daarvan is deze mammapoli een imaginair produkt dat de lading dekt van diagnostische activiteiten en een uitslag binnen één dag.

De balie bleekt te staan in een hoekje van een enorme wachtkamer/wachthal waar nog andere poli's gebruik van maakten.
Na wat wachten voor een leeg raam, waarnaast iemand zat te schrijven, kon ik de reden van mijn komst vertellen aan iemand die me vragend aankeek. "Ik kom van beneden en moet me hier melden."
"OK. Dan kunt u 10 voor 12 terugkomen voor een gesprek."

"Nee. Dank u wel. Kunt u alsublieft de uitslag opsturen naar de huisarts en zo mogelijk even een copie naar mij?"
"Dat kan niet."
"De huisarts krijgt toch een uitslag? Nou ja, het kan ook zonder een copie naar mij."
Ik voelde me nog aardig vriendelijk, maar de rookwolken van een imaginair-terroristische aanval op het protocol begonnen zich te verspreiden tot in alle uithoeken. Witte jassen stonden plotseling stil in hun bewegingen, oortjes gespitst. Daar was wat te beleven.

"U moet naar de afspraak voor lichamelijk onderzoek en de uitslag."
"Ik moet helemaal niets."
"Jawel, u moet nog lichamelijk onderzoek en de uitslag". De arme vrouw liep rood aan.
"Nee, dat hoef ik niet. De uitslag kan naar mijn huisarts."
"Nee, dat gaat hier zo niet. U MOET naar dat gesprek."
"Stuurt u maar lekker de uitslag naar mijn huisarts op de oude vertrouwde manier, dan kan ik van de tijd gebruikmaken om op deze mooie dag iets met mijn kinderen te doen. Ik wil graag mijn tijd met hen doorbrengen en niet met onbekenden in een giga-wachtkamer."
Ze stond op het punt te ontploffen. Grote ogen in een knaprood aangelopen gezicht.
Oeps, ik stond een protocolgelovige te vertellen dat haar god niet bestond. Zeer ernstige zaak.

Dat realiseerde zij zich ook.
"Ik moet overleggen".
Ze kwam terug. "U mag om 11 uur".

Zo, dacht ik, dat weten we ook weer. Als je geen punctie hebt gehad hoef je die twee volle uren niet te wachten als iemand bereid is het afsluitend gesprek met je te voeren. [TIP!!!]

Ik twijfelde even. Braaf een uurtje rondhangen, kopje koffie, bezoekje aan het veel te dure ziekenhuiswinkeltje, even een praatje maken met een bekende die ik vast wel tegen zou komen, dat was toch ook een best tijdverdrijf?
Maar buiten scheen de zon en we hebben zo weinig aan de vakantie gehad. Nú is de kans om nog een dag te genieten.

"Nee, dank u vriendelijk. Lichamelijk onderzoek levert niets op, de uitslag weet ik al. Dus die kan rechtstreeks naar de huisarts. Daar heb ik absoluut geen probleem mee. Ik ga nu lekker ontspannen met mijn kinderen."
"Maar het protocol".
"A! Ha! Het toverwoord! Het protocol is hier heilig. Het dient niet de mensen, maar de mensen dienen het protocol. Daar is het niet voor gemaakt. Ik ga naar huis."

Paniek!!!

De witjassen in het hok spitsten nog meer hun oortjes, er waren zelfs nieuwe protocolvolgers bij komen staan.
Joep van 't Heck had genoten van zoveel aandacht en had daar vast nog wel wat passende opmerkingen bij willen plaatsen. En anders Billy Connolly wel. Als ze het alsnog doen, wil ik graag een gastoptreden.

"Nee,neeneeneee, u kunt niet naar huis.... eh... eh..... gaat u maar even zitten, ik ga overleggen.

De club witjassen vloog uit elkaar als betrapte afluisterende kinderen.
Ik wist niet of ik boos moest worden of keihard moest lachen. Of gewoon maar weggaan en iets banaals doen, als brood halen, of piepers bij de Aldi.

"Vijf minuten, hoor, anders ben ik weg", mompelde ik tegen mijn gezelschap.
Nog net op tijd schalde mijn naam keihard door de hele wachtkamer en botste tegen de wanden in de uiterste hoekjes. Het voelde aan als een pesterij.
Als ik braaf het protocol had gevolgd waren ze me vast heel vriendelijk uit de wachtkamer komen halen.

We werden een gang in gewezen en liepen recht tegen de uitgestoken hand van een mammacareverpleegkundige. Ze had het care even laten vallen en was mentaal in de mammafunctie gekropen en zou ons wel eens even tot de orde roepen.
"Ik stond hier toevallig en ik dacht, ik zal even een gesprek met u hebben."
Wow!
Ik had nog niets gezegd tegen de keiharde ogen of ze zei: "Nee, we bespreken niets hier in de gang, we gaan even naar een kamertje". Oeps, had ik het lastige patiëntenprotocol in werking gezet.
En ze vervolgde: "want uw privacy".
"Mevrouw, onze privacy is zojuist moedwillig geschonden want er woont maar één iemand met mijn naam in de hele regio."

Ze nam niet de moeite ons een stoel aan te bieden.
"Mag ik gaan zitten?"
"Ja hoor".

Als ze me heel vriendelijk had verteld dat ik eerstejaars studenten en co's hun kans op training niet mocht misgunnen door hen een lichamelijk onderzoek te weigeren, als ze heel aardig had verteld dat het doorbreken van het protocol de afdeling in een economische afgrond zou storten, als ze één enkel argument had gehad wat ik niet had afgewogen, dan was ik alsnog uit de kleren gegaan. Maar die argumenten had ze niet.
In haar volle professionele onaangetastheid zat ze met rechte rug haar kalamiteitentraining waar te maken en ze zakte compleet. Ik was voor haar geen mens, maar een afvallige protocolvolger, een lastpost, een agressieve domme gans.

Ik op mijn beurt zat ontspannen (na een vals positieve screening mag je best even uitpuffen in een gemakkelijke stoel, nietwaar?) naar haar te luisteren en haar van repliek te dienen. Door haar houding duwde ze me in een opstandige puber-rol, en die ligt me niet zo, dus ik schoot in een professionele houding.
Te gek voor woorden, dacht ik, zij zou ontspannen moeten blijven, ik ben toch de zorgbehoevende patiënt?
Ja, maar wel een die met de neus de goede richting opgezet moet worden en tot marcheren in het leger van protocolvolgelingen moet worden gedwongen.
Dat zei ze dan ook.
"U moet het protocol volgen. U moet nog gezien worden voor lichamelijk onderzoek en de uitslag"
"Ik weet het, maar .."
"Wij willen weten wat er precies aan de hand is om zeker te zijn."
"Het gaat dus niet om wat de patiënt wil, maar om wat het team wil. Sterker nog. Lichamelijk onderzoek zal niets uitwijzen, want er is niets aan de hand. De uitslag hoeft niet medegedeeld te worden, want die hen ik al gezien."

Ik dacht, ik geef een inkoppertje. Maar ze was niet zo slim om te vragen of ik radioloog of arts was of zo.
Ze kon dus voor hetzelfde geld een professor in de radiologie hier zitten te behandelen als een onmondig en knap vervelend kind.... En dat alles omdat het protocol zó heilig is dat de patiënt geen enkele individuele keus meer kan uitspreken.

Te gek voor woorden in een tijd dat kostenbesparing in de zorg zo'n hot item is!
Als de radioloog beneden na onderzoek constateert dat er niets aan de hand is, dan kan hij dat de vrouw rechtstreeks mededelen en haar de keus geven nog even na te praten, al of niet met lichamelijk onderzoek, of naar huis te gaan gevolgd door een brief met de precieze uitslag aan de huisarts.

"Ja maar, U kwam na de screening hier naar toe dus dan nemen wij aan dat u alles wilt weten."
"Ja maar, ik vertel U toch dat ik weet wat ik wil weten? Heel veel meer valt er niet te weten, anders was er wel een punctie gedaan."
"Ja, maar ik heb de uitslag nog niet en kan U niet laten gaan."

Aha!
Niemand had beneden even de moeite genomen naar boven te seinen dat ze die vriendelijke mevrouw naar huis konden laten gaan, dus werd ik hier tegen mijn wil half gegijzeld. Niemand had de twee woorden nog getypt: vals positief.

"Het spijt me, maar dat is uw probleem en niet het mijne."
Ik heb een hardgrondige hekel aan dat zinnetje, maar in dit geval leek het me uiterst waarheidsgetrouw en wat afstandelijk beschrijvend.

Na nog wat heen en weer geklets zei ze dat ik op elk argument wel een weerwoord had en dat ik maar moest gaan.
Dismissed!, zou de engelse TV ondertitelen.

We mochten niet eens via de wachtkamer de scene verlaten, maar werden via het achterommetje weggefilterd.

Tegen de avond was ik mijn huisarts even een mail aan het sturen.
De brief  zou wel de nodige dagen naar hem onderweg zijn en als ik het goed uitmikte zou zijn oog net op mijn mail vallen voordat die ergens in de mailbox op een stapel belandde.
Juist op dat moment belde hij.

De chirurg had hem gebeld.
Hoe diep de twijfel erin gemept was werd op dàt moment duidelijk, want ik zag me al kaal en borstloos de laatste maanden van mijn leven doorsloffen.
"Hij belt altijd als er iets aan de hand is, dus ik dacht wel wat, maar hij vertelde dat alles goed was. Een paar cystes. Het was de eerste keer dat hij belde met een goede uitslag."

We moesten allebei lachen.
Ik vertelde kort wat er was voorgevallen en hij was het met me eens dat dit anders afgehandeld had kunnen worden. Protocols zijn er voor ondersteuning, maar de mens gaat altijd voor.

"Zei hij nog iets over herhaalcontroles? Echo naar een half jaar, of mammogram over een jaar of zo?"
"Ja. Hij zei: "gewoon terugverwijzen naar de borstkankerscreening"."

Nou, dáár slaap ik nog wel een paar nachtjes over.



Volgende post: de emotionele en andere consequenties van dit alles.















0
comments

14.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

De diagnose op de mammapoli

Na de regenbui van gisteravond was het bloedheet binnenshuis. Ik had moeite me te concentreren op het corrigeren van artikelen en het schrijven van een artikel dat vanmorgen klaar zou moeten zijn. Gelukkig had ik daarvoor de informatie al bij elkaar gezet. de routine deed de rest.

Slapen lukte ook al niet. Niet dat je je daarvoor moet concentreren, maar m'n bed was ineens te hard, het dekbed te lastig en m'n kussen leek ook aan vervanging toe te zijn.
Ik ben sowieso een slechte slaper en onder normale omstandigheden sta ik gewoon op en ga wat doen. Mijn nachten zijn doorgaans erg productief.

Keurig 10 minuten voordat het alarm afging werd ik wakker.
Douchen met de gedachte dat dit misschien de laatste keer is dat ik de baas ben over m'n eigen lichaam.
Eten, tandenpoetsen, weg.

In het ziekenhuis was het al druk. Zichtbaar waren de mensen die in de kleine halletjes stonden te turen om richtingwijzers. Onzichtbaar de mensen achter de gesloten deuren, wachtkamers vol, spreekkamers vol. En aan de andere kant van het gebouw de rijen bedden.

Een vriendelijke knul nam de CD van het screeningscentrum in ontvangst en verwees me naar beneden.
In de lange gang stonden wat stoelen met zwijgzame mensen. Mijn "goedemorgen" doorbrak hun gepeins, mijn lach hun vastgestreken gezichten.
Ik zat naast een brede gele deur, de mevrouw naast me voor een smalle blauwe.

Tot mijn verrassing werd bij het binnenroepen mijn naam keurig uitgesproken. Dat is vaak anders.
De inhoud van de CD was nog niet gearriveerd, dus ze kon niet zien waarom er was doorverwezen. "Het enige dat ik weet is dat er verschil zit in architectuur van de borsten."
Ik kon een lach niet onderdrukken. "Tja, uiterlijk valt er wat symmetrie betreft wat op aan te merken. Ik oordeel niet over de inhoud."
"Niemand is symmetrisch", lachte ze terug, en stelde ondertussen de machine in.

Het was bijna gezellig hoe vanzelfsprekend ze bezig was. Alsof ik een blik mocht werpen in een goed geolied huishouden.
De eerste opnames waren vlot gemaakt. Links geen probleem, rechts een wat wazige plek.
Precies wat ik dacht: op de plaats waar ik een paar keer borstontsteking heb gehad.

Na een serie vergrotende opnames stond ik zo weer in de gang.
Andere stoelgebruikers deze keer.

Een mevrouw werd opgeroepen, maar bij ons zat ze niet.
De verpleger stak zijn kop door een deur aan de andere kant van de gang en kreeg zowaar een reactie.
De mevrouw en begeleider keken erg gespannen en hij pikte het op door als een vliegtuignavigator in de gang te gaan staan gebaren. De twee mensen moesten, net zoals wij allemaal, erg lachen. De gele deur leek ineens nòg groter en nòg geler.
Maar de wandkleden hadden best nog wel wat doorstikwerk mogen gebruiken, dacht ik even later weer.

Een echo.
Ik stond in het kleedhokje te wachten totdat ik zelf maar het initiatief nam. "Mag ik binnenkomen?"
"Ja natúúrlijk!"

Liggend op een bed met een veel te laag kussen kon ik precies de echobeelden zien.
Met een vlotte beweging trok ze een streek over het verdachte gebied.
Amper iets te zien, één kleine cyste en een wat grotere.
Daarna scande ze de hele borst.
Het verdachte gebied vertoonde niets afwijkends.

Ik kreeg een spierwitte ziekenhuishanddoek om me te bedekken en ze vertrok voor overleg.

Toen ze terugkwam was ze heel duidelijk: "Geen punctie nodig. Niets aan de hand dan de kleine cystes."
Ze verwoorde het precies zoals ik het al had gezegd tijdens de echo.

Een minuutje later liepen we richting balie.
Als we hadden geweten wat ons daar te wachten stond was ik er niet naar toe gegaan.

Daarover morgen meer.












0
comments




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Nog één nachtje slapen...

Nog één nachtje slapen en dan mag ik me storten in de molen van de medische diagnostiek.
(Voor wie nog niet op de hoogte is: ik kreeg na de borstkankerscreening het bericht dat ik er een afwijking is geconstateerd.)

Mijn standpunt is nog steeds niet veranderd: Ik beslis. Oók over diagnostiek.
Dat is wel moeilijk als men informatie bij je weghoudt.
M'n huisarts was op vakantie, de vervangster was wel aardig, maar leek me niet de persoon om verder het traject mee te gaan. Ze sprak over afwijking en had verder geen informatie dan de plaats, zei ze.

Inmiddels heb ik geprobeerd méér informatie te krijgen over wàt er nu geconstateerd is op de mammograms van Bevolkingsonderzoek Oost.
Omdat ze informatie terug willen hebben van de specialist over diagnostiek en behandeling werpen ze zich op als medebehandelaar.
Tja, dan moet je net bij mij komen. Als je medebehandelaar wilt zijn dan maak het maar waar. Als je in staat bent mijn dossier bij te houden dan kun je me ook de informatie geven.
Keurige mail gestuurd....
Natuurlijk geen antwoord.

Vandaag was m'n eigen huisarts weer terug van vakantie.
Omdat iemand in Duitsland een schommelstoel voor buiten had gezien, en ik er dolgraag een wil hebben, besloten we op schommelstoeljacht te gaan. De huisarts zou vast genoeg te doen hebben.
Mijn dochter had een afspraak, dus kreeg zij de vraag mee of hij iets meer wist.
De schommelstoel was niet meer te krijgen, maar de huisarts wist te vertellen dat er een diffuus wazig beeld te zien was, dus dat het niet zo'n vaart zou lopen.
Mooi.

Zo'n vaart kan het ook niet lopen, want mijn kinderen hebben me veel te hard nodig en ik ben elke dag veel en veel te druk om er ook nog eens een kankerbehandeling naast te hebben. Laat staan dat ik echt al mijn aandacht op mezelf moet richten.
Klinkt misschien vreemd in deze situatie, maar het zijn de feiten.

Reden om toch even wat voorzorgsmaatregelen te nemen.
De psychiater van mijn zoon heb ik gemaild dat hij eens op moet schieten met z'n diagnostiek en mij alvast de formulieren moet toesturen. Het zou fijn zijn als hij zo snel mogelijk begeleid kan gaan wonen. We zijn er allemaal aan toe.

En verder zien we wel.

Mijn vangnetje begint terug te komen van vakantie. Daarmee beginnen ook de ervaringsverhalen van anderen binnen te druppelen.

Maar zien wat morgen brengt.
Ik ben nu moe van het denken.
En dàt terwijl mijn gevoel zegt dat er helemaal niets aan de hand is.












0
comments

10.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

Toch al regelen, voor het geval dat.

Mijn vriendinnen zijn allemaal op vakantie.
Ik had gedacht dat ik zo onderhand wel behoefte zou hebben in een oppeppende of begrijpende babbel, maar ik ben blij voor hen dat ze kunnen genieten van zon, zee en/of bergen en hoop dat de foto's goed zijn gelukt.

Ik vraag me af wat me te wachten staat.
De technische informatie heb ik wel, maar ik weet natuurlijk niet wat ze zullen constateren tijdens de onderzoeken en of er behandeling zal volgen.
Stiekem begin ik meer en meer rekening te houden met behandeling die invloed zal uitoefenen op m'n functioneren.
Ik gebruik mijn rechterhand en -arm de hele dag en kan me amper indenken dat ik die arm niet of niet optimaal kan gebruiken.

Het idee dat ik over één à twee weken doodziek in een ziekenhuis kan liggen geeft me het gevoel dat ik nu al tekort schiet naar m'n gezin. Dat is onzin, want ik doe de dingen die ik altijd doe, en als mantelzorger doe ik  nèt dat beetje extra.
Komende week is de laatste week van de vakantie. Ik had graag met alle kinderen individueel iets willen doen, maar dat schiet er nu bij in.
Dit weekend ga ik gewoon met één of twee van hen naar zee. Als de NS meewerkt. Ik had graag ergens een paar dagen B&B gedaan, of zo. Zeker nu mijn bezoek aan Londen in het water is gevallen. Maar dat sprookje gaat ook niet door. Zo jammer!

Daarnaast zitten we met onze autistische zoon midden in de gang naar begeleid wonen. Ik heb sowieso een hekel aan al dat formulierengedoe, maar nu komt alles op de grote berg, want hij komt pas op de wachtlijst als hij dagbesteding buitenshuis heeft. Diegene die daar wat mee zou doen is afwezig, dus moet ik zelf de gang naar een bepaalde organisatie regelen.
Dan de indicaties...
En als klap op de vuurpijl vindt zijn nieuwe psychiater dat hij de hele diagnostiek over wil doen. Tjakka!!

Ik kan wel achter dat besluit staan, maar hij had twee maanden daarvoor gezegd me een ge-update diagnose toe te sturen voor de aanvraag van de indicaties. Dat was hij blijkbaar vergeten. En nu staan we dus alweer een maand of zo op de wachtlijst voor diagnostiek. De boel daar kennende duurt dat nog wel zo'n 3 weken, en de diagnostische procedure neemt bij hen al snel 4 tot 6 weken voor de rapportage klaar is.
Dat wordt dus nauw tijd als we nog wat te wonen en dagbesteden voor 31 december geregeld willen hebben.
En daar kunnen ze geen diagnose stellen zonder een enorm pak vragenlijsten. Ongeveer 30 pagina's vragen en vragen en vragen.
Dat staat we sowieso tegen, laat staan als ik borstkanker zou blijken te hebben.

Ik heb niemand die het van me over kan nemen, dus mocht ik de komende tijd in beslag genomen worden door behandelingen, dan moet ik na dinsdag zo snel mogelijk regelen dat de gesprekken voor de diagnostiek die ze met mij willen hebben nog dezelfde week worden gehouden en dat er een soort werkplan is van wie wat wanneer doet. Laat ze elkaar dan maar checken en achter de broek zitten

Mijn werk bij de krant moet zo veel mogelijk doorgaan. Ik heb een paar dagen niet naar de online versie omgekeken, en er is geen kip die inspringt.

Ziek zijn kan daar niet en thuis niet.

De minister wil dat mantelzorgers steeds meer taken op zich nemen.
Maar wat als de mantelzorger zelf zorg nodig heeft?
Een blik op de site van het CAK maakt duidelijk dat we die zorg momenteel helemaal niet kunnen betalen.
Toch maar investeren in een klein huisje in Schotland en de natuur zijn gang laten gaan?




0
comments

9.8.12




Deel de site hier.

Blogpost delen: klik titel en klik button onderaan. Bedankt!




Volg op Twitter

De uitnodigingsbrief van het ziekenhuis

 
Focus op begeleiding tijdens borstkanker-diagnostiek


Vannacht lekker geslapen. Werd wel tijd na een aantal nachten ongemak door een fikse kaakontsteking.

Als ik beneden kom ligt de uitnodiging van het ziekenhuis al op de mat.
Het blijft interessant.

Iemand die met mij een vertrouwensband op zou moeten bouwen kan mijn naam niet goed schrijven en is ook niet in staat een paar formulieren netjes te vouwen.

Ik weet dat ik superkritisch ben en pak een kop koffie om het spul even op m'n gemak door te lezen.

De brief van het ziekenhuis vermeld dat de verwijzing meestal gaat om een afwijking die is gevoeld (niet bij mij) of om een verdachte schaduw of verkalkingen die zijn gezien bij het bevolkingsonderzoek voor borstkanker. "Dit betekent lang niet altijd dat er ook sprake is van borstkanker!" staat er, inclusief uitroepteken.

Gelukkig, eindelijk wat realiteitszin.

Voor de onderzoeken staat er niets gepland.
Het is dus volkomen onzin als wordt gesteld dat je erover kunt praten als mammografie pijnlijk is en het is ook volkomen uit de lucht gegrepen dat je vanaf het eerste moment vriendelijk wordt begeleid.
Die hele machinerie zal vast in werking treden als er daadwerkelijk borstkanker is geconstateerd. Als men er al in wil investeren. Want vriendelijkheid en zorg zijn duur... veel te duur in Nederland.

In de brief staat dat ik er om 9.10 uur moet zijn. Dat was telefonisch afgesproken.
In een folder staat dat ik 10 minuten voor tijd aanwezig moet zijn voor de administratie. En nog eens 10 minuten eerder als ze niet al mijn gegevens hebben.
Hoe weet ik nu of ze al mijn gegevens hebben?

Voor het eerst zie ik dat een echografie er niet standaard bijhoort.
De tekst suggereert dat ik absoluut geen inspraak heb in het wel of niet uitvoeren van een punctie. De radioloog beslist.
Dat zien we dan nog wel.

Daarna moet ik naar een andere afdeling waar ik een afspraak kan maken voor een vervolgafspraak. Liefst op dezelfde dag.
Raar dat ze niet gelijk een afspraak inplannen.

Een chirug of nurse practitioner bespreekt dan mijn klachten (heb ik niet), verschijnselen (heb ik niet) en doet lichamelijk onderzoek (hoef ik niet). En natuurlijk worden de uitslagen besproken.

Pas als er verder onderzoek gedaan moet worden of behandeling nodig is krijg ik begeleiding.

Tja, dàn is er pas echt iets aan de hand.

De folder over röntgenonderzoek is vrijwel identiek aan een folder die ik al heb gehad. Die is dus in dit stadium compleet overbodig.

De Borstkanker Vereniging Nederland heeft  een verzoek tot deelname aan een patiënttevredenheidsonderzoek. (Eigenlijk een patiëntetevredenheidsonderzoek).
Ik voel me nog geen patiënt, maar kan daar even niet over vallen.
Met naam, geboortedatum en nummer gaat ook daar informatie naartoe.
Afhankelijk van het zorgproces krijg ik 1 of 2 vragenlijsten toegestuurd per mail.
Ik betrap me erop dat ik begin te grinniken: "zorgproces". Wow!

Tot slot zit in de envelop nog een slordig gevouwen copie van een folder van de Borstkankervereniging Nederland.
De folder beval drie foto's van oudere mensen, 2 vrouwen, één man. Waarom geen leuke jonge vrouw? De krijgen ook borstkanker, hoor!
De tekst maakt duidelijk dat de folder niet is bedoeld om nu mee te sturen, maar om aan het eind van mijn ervaringen in het ziekenhuis uit te reiken.
Ook deze folder refereert aan de borstkankermonitor.

Hoe naïef is men te denken dat iemand die van de huisarts de mededeling krijgt dat er een afwijking tijdens de screening is geconstateerd en gelijk wordt gevraagd waar naar toe moet worden verwezen voor verder onderzoek eerst de monitor gaat bekijken vóór het geven van een antwoord?

Gelukkig staat bij de ziekenhuizen in de stad dat het niet bekend is hoe de begeleiding in deze fase is.
Ik heb dus niets gemist.


Zoals altijd in mijn leven vind ik het belangrijk dat een ervaring positieve consequenties heeft.
Door kritisch te zijn vind ik de punten waarop veranderingen mogelijk zijn en die veranderingen wil ik graag, samen met anderen, in gang zetten.















Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright © 2012 Nijmegen (n/h)uilt |